DSE Weblog van gouddelver

[Archief Index] [Volgende bijdrage: "De merel zingt"]

21-01-2005: "Mijn bedoeling"

(Wie deze site al eerder bezocht kan deze inleiding overslaan)


Welkom. U bent hier op de website van Lau Kanen. Deze is bedoeld voor meningsuiting en -vorming over onderwerpen die te maken hebben met het leven in het algemeen, maar bijzonder in het SRE-gebied, d.w.z. de steden Eindhoven en Helmond en hun wijde omgeving, kort gezegd Peel- en Kempenland.


Mijn opinie over meer omvattende, dus nationale of mondiale onderwerpen maak ik, zo mogelijk, bekend middels ingezonden brieven in kranten - vrij regelmatig het Eindhovens Dagblad (ED) en incidenteel NRC Handelsblad - en overigens door reacties op andere websites, zoals de forums van Standpunt.nl en Rondom Tien. U vindt u mij daar dikwijls onder de schuilnaam Gouddelver. Mijn voormalige Volkskrant-weblog - de Volkskrant is met deze weblogs gestopt - heette 'Gouddelver neemt pauze'  (www.volkskrantblog.nl/blog/2851)


Vˇˇr 2010 schreef ik soms een gedicht. Behalve op de websites van CuBra (Cultureel Brabant), Poetry Alive/Dichttalent en Nederlands.nl kunt u die ook op deze site aantreffen. Van maart 2005 tot begin 2012 besteedde ik veel tijd aan het - zingbaar - vertalen van Schubertliederen, sinds 2012 doe ik dat met die van Schumann, daarnaast soms ook met die van Mozart en Richard Strauss, sinds 2014 met die van Brahms en Van Beethoven: u kunt de resultaten vinden op The Lied, Art Song, and Choral Texts Archive, tot voor enkele jaren geheten The Lied and Art Song Texts Page en in een boek 'Schubert in het Nederlands', in november 2009 uitgegeven door Papieren Tijger te Breda.


In dit weblog noteer ik af en toe dingen die mij getroffen hebben. Reacties zijn tot nu toe schaars, maar niettemin welkom. De enige regels die ik daarbij graag in acht genomen zou zien zijn:


1. Onderbouw uw mening met feiten en redelijke, d.w.z. weerlegbare argumenten, niet zozeer met emoties.


2. Schrijf goed Nederlands. Ik vecht voor het behoud daarvan.


Verder heb ik er geen bezwaar tegen als u teksten van mij voor eigen doeleinden gebruikt, mits u daarbij de bron vermeldt.



Reacties: 5 Reacties

Geachte mevrouw Slob,
Op twee van uw opmerkingen wil ik nog ingaan. Allereerst zoek ik een verklaring voor het feit dat veel vrouwen een kind liever laten 'weghalen' dan het ter adoptie aan een andere vrouw te geven. Ik zeg niet dat een kind weggeven gemakkelijk is, integendeel, het is hartverscheurend. Maar is het hartverscheurende niet beter dan het vernietigende?
Ik heb abortus ego´stisch genoemd, omdat ik nog niet inzie wat er altru´stisch aan is. Is een kind dat geadopteerd is slechter af dan een dat geaborteerd is? Vast staat in ieder geval dat een vrouw die een kind adopteren kan, gelukkiger is dan een aan wie dat onthouden wordt. Ook is het uit programma's als 'Spoorloos' voldoende bekend dat geadopteerde kinderen hun biologische moeder zelden iets verwijten, als zij de reden voor het afstaan kunnen begrijpen.
Mijn tweede reactie heeft betrekking op uw uitspraak 'Nog steeds ben ik van mening dat U niet weet waar U over oordeelt, en dat U voorzichtig moet zijn met een eenzijdig gevormde mening openbaar maken.'
Hierbij heb ik twee vragen:
- Waarom weet ik niet waarover ik oordeel?
- En waarom is mijn mening eenzijdig? Ik heb getracht de kwestie juist van meer kanten te bekijken: die van het kind, die van de moeder, die van andere mensen met een kinderwens.

Vriendelijke groet.

geschreven door Lau Kanen op 08-05-2005 om 01:28

nog even over het egoisme van een abortus, je moet wel een man zijn om zo te denken, absolute waanzin is die opmerking! Na vijf zwangerschappen, een paar miskramen, en zes bevallingen kan ik dat met recht van spreken zeggen. heb het er eens over met een moeder in Uw omgeving!

geschreven door karin slob op 05-05-2005 om 15:22

nog een keer wil ik reageren. Ik heb de fout gemaakt me te laten meeslepen in een discussie die helemaal niet gaat over de rechtzaak. Want het gaat er niet om of dit kind gewenst is en dat ik moet rechtvaardigen dat ik toch wel van hem zal houden. Het gaat erom dat organon een product op de markt heeft gebracht met de boodschap: laat ons zorg dragen voor jouw anticonceptie, want ons produkt is nog zekerder dan sterilisatie. Ik heb vertrouwen gesteld in hun produkt,(en er een hoop geld voor betaald!) en nu zegt organon geen verantwoording te hebben in het falen van het produkt. Daar zit 'm de kneep, en daar moet organon op aangesproken worden en verantwoording voor nemen. anders niks. Dat de media er de titel schadevergoeding aan hebben gegeven is jammer, tegemoetkoming in de kosten was beter geweest. Nogsteeds ben ik van mening dat U niet weet waar U over oordeelt, en dat U voorzichtig moet zijn met een eenzijdig gevormde mening openbaar maken. Al wordt deze site misschien niet door veel mensen gelezen, openbaar is hij wel. groeten, Karin Slob

geschreven door karin slob op 05-05-2005 om 15:17

Geachte mevrouw Slob,

Helaas heb ik pas vandaag uw reacties ontdekt. Dat komt omdat er tot nu toe nooit een reactie op mijn weblog binnenkwam. Ik had zelfs de indruk dat het door vrijwel niemand gelezen werd; dus ik lette daar helemaal niet meer op. Vandaar dat ik zo laat ben met dit antwoord.
Nu dan de inhoud van dit - uw tweede - betoog. Allereerst verwijt u mij dat ik een oordeel uitgesproken heb, en nog wel zonder uw overwegingen en omstandigheden te kennen. Dat is inderdaad zo, maar ook zonder dat ze menen God te zijn doen mensen dat allemaal en elke dag, u net zo goed als ik. (U zegt bijvoorbeeld dat ik een ongefundeerde mening de media in stuur; dat is een veroordeling en ook zonder dat ik het er mee eens ben en zonder dat u mijn omstandigheden kent, hebt u daar het recht toe.)
De meeste daden van andere mensen beoordelen wij zonder alle achtergronden te kennen, en hoewel je voorzichtig moet zijn, is dat toch begrijpelijk en niet verkeerd. Wij hebben over het handelen van mensen namelijk allemaal een moreel oordeel. Dat mˇeten we wel hebben, want ook zelf zijn we aan morele normen onderworpen. De normen die we anderen aanleggen zijn, als het goed is, ook degene die we voor ons zelf laten gelden. Voortdurend beantwoorden wij voor onszelf de vraag: vind ik dit geoorloofd of ongeoorloofd, goed of slecht? En als we iets niet goed vinden, kunnen we het ook niet goed noemen, al zijn er dikwijls omstandigheden waardoor we kunnen begrijpen dat iemand er toe komt. Een tweetal voorbeelden: ook degenen die abortus toelaatbaar vinden, zullen niet gauw zeggen dat het iets goeds is; ze gaan er niet op toosten als op een geboorte, een huwelijk of een geslaagd examen. We laten abortus toe als een soms niet te vermijden kwaad. We juichen het niet toe, maar brengen in meerdere of mindere mate begrip op voor de mensen die menen er toe over te moeten gaan.
Dat doen we niet altijd: soms hellen we over naar een radicale veroordeling. Dat was bijvoorbeeld het geval bij de moord op Theo van Gogh. Er was toen weinig begrip voor de verontwaardiging en de woede bij door Van Gogh beledigde moslims en er werd vooral afschuw over de moord en de moordenaar uitgesproken.
In uw geval en dat van de andere procederende vrouwen overheerste bij mij, zeker in het begin, vooral ongeloof en kritiek op de associatie 'kind = schadepost', een associatie die nu eenmaal door het aangekondigde proces wordt opgeroepen.
Waar komen dat ongeloof en die kritiek vandaan? Wij leven in een tamelijk absurde wereld, dat zult u waarschijnlijk wel met me eens zijn: het ene echtpaar probeert met alle middelen het krijgen van een kind te voorkomen, terwijl een ander alle dokters en ziekenhuizen afloopt en alle middelen aanwendt om er er in 's hemelsnaam maar eentje te krijgen. Is het eigenlijk ook niet vreemd en nogal ego´stisch dat wij abortus de voorkeur geven boven adoptie? We maken een kind-in-wording liever dood dan het af te staan aan een andere vader en moeder!

Tenslotte: ik heb niet willen insinueren dat de procederende vrouwen geen liefhebbende moeders kunnen zijn; ik vond en vind alleen dat het proces toch sterk het idee oproept: van dit kind zijn we tegen heug en meug ouders geworden. Ik geef toe, bij mislukte anticonceptie is dat gevoel begrijpelijk en haast onvermijdelijk, maar ik hoop eigenlijk dat het kort vˇˇr of na de geboorte plaats maakt voor blijheid en verregaande bereidheid tot aanpassing. Want natuurlijk is een kind een last, zeker als het wat verder in de rij zit of gehandicapt ter wereld komt, maar we vergeten toch gemakkelijk dat het ook - en meestal meer - een lust is. Mensen met kinderen hebben bijvoorbeeld veel minder kans op eenzaamheid, met name als ze oud zijn. En kinderen zijn leuk door hun eerlijkheid en onbevangenheid: de meeste volwassenen worden er vrolijk van. Maar dat hoef ik u natuurlijk niet te vertellen.

U hebt gelijk als u zegt dat ik geen 24-uurs zorgende verantwoordelijkheid voor kinderen gedragen heb: dat heeft voornamelijk mijn vrouw gedaan, maar ik weet daardoor wel dat het een zware verantwoordelijkheid is; ik heb dan ook groot respect voor vrouwen (en mannen) die die verantwoordelijkheid ten volle aanvaarden.
Ik ben het niet met u eens, als u denkt dat een extra kind vroeger minder belastend was dan nu; ik denk juist het tegendeel. Een kind erbij, dat betekende vroeger gewoon ontzettend veel werk en kosten erbij. De oppassende oma's zijn pas na de tweede wereldoorlog ten tonele verschenen; daarvˇˇr stonden ze ook achter het fornuis of de wastobbe, totdat ze 'versleten' waren en achter de kachel of in het bejaardenhuis terecht kwamen.
Ik ontken niet dat het leven voor moeders heden ten dage moeilijk - soms bijna ondoenlijk - geworden is door de deels gewenste deels opgedrongen combinatie van werken binnen- en buitenshuis. Maar tegelijk denk ik dat we nu minder gemakkelijk dan vroeger de bakens verzetten en minder vlot de dingen nemen zoals ze komen. We stippelen ons leven uit - ik ook - en hebben er, meer dan mensen vroeger, moeite mee als iemand of iets daar doorheen fietst. Toch bepaalt onze flexibiliteit naar mijn idee in hoge mate onze kans op levensgeluk.
Van u is, door de komst van een extra kind, een grote omschakeling en aanpassing geeist; die onderschat ik misschien, maar ik denk toch dat het uiteindelijk geen ramp maar een geluk zal blijken.

geschreven door Lau Kanen op 03-05-2005 om 01:27

Ik heb al eerder op het stuk 'wraakroepende zonde' gereageerd, in de hoop dat ik van U persoonlijk een reactie zou krijgen. Dat is tot op heden nog niet gebeurd, en het stuk zit mij, ondanks dat u zelf al bevonden had dat U te hard geoordeeld had, nog steeds erg dwars. Want je moet maar durven: Een oordeel vellen over mensen waarvan je totaal niets weet, niet over hun overtuiging, niet over hun financiele toestand, niet over hun gezondheid. Dan ga je op de stoel van God zitten en veroordeeld ze. Niet alleen in gedachten, nee, je hebt ook nog het lef om die ongefundeerde mening de media in te sturen. Toevallig kwam ik dat stuk tegen, en toevallig had ik meegewerkt aan het stuk in het eindhovens dagblad. Maar als ik dat niet gedaan had, had ik dus nooit geweten over de insinuaties die er over mij en mijn medeslachtoffers de wereld in geslingerd zijn. In Uw goedbedoelde herziening maakt U het nog erger: U insinueert dat de gedupeerde vrouwen hun kind niet met open armen ontvangen zouden kunnen hebben. Welk weldenkend mens zou ooit een kind beschouwen als ongewenste ballast en het dan toch laten komen. Ik meen hieruit op te kunnen maken dat U nooit de 24 urige verantwoordelijkheid voor een kind gedragen hebt, voor langere tijd, in de verzorgende zin van het woord. Want dan zou U weten wat een zware taak dat is,en wat een zware verantwoording, en het niet beschouwen als "een kind krijgen, weliswaar vroeger of meer dan je gepland hebt" Als ik bij U aan zou komen met een hondje of een poesje als 'geschenk' is de kans groot dat U zou zeggen: nee, daar heb ik geen tijd/ plaats voor.(en in gedachten zou U mij verfoeien dat ik het lef heb U met zoiets op te willen zadelen) Maar een kind als geschenk moet wel met open armen ontvangen worden, terwijl daar veel meer werk, geld en zorg mee gemoeid is.
Vroeger was een extra kind minder belastend dan nu, oma's hadden veel vaker tijd om op te passen, buurvrouwen werkten niet buitenshuis, en het oudste kind werd vaak met de verantwoording voor de jongeren opgescheept. Dat kan in de huidige maatschappij niet meer (gelukkig maar) Maar dat houdt dus wel in dat er op de moeders (en vaders) van de 'Ýmplanon' baby's een enorm zware extra taak komt te rusten, terwijl zij zelf juist hun verantwoordelijkheid genomen hadden om te voorkomen dat dat zou gebeuren. Als beloning wordt er dan nog in de media met modder gesmeten omdat deze mensen op geld belust zouden zijn. nogmaals, komt U in mijn schoenen staan? Alles laten vallen waar u nu Uw energie en interesse insteekt en nu (want je kunt niet uitstellen) een kind krijgen waar je de rest van je leven de zorg voor moet dragen, je leven dus radicaal omgooien, en zodra je een tegemoetkoming in de kosten wilt omdat je het financieel niet redt dan gaan mensen als andries knevel, andre rouwvoet en Lau Kanen met modder gooien in de media en je veroordelen zonder ooit maar een woord met je gewisseld te hebben. Ik hoop dat U bij een volgende bijdrage aan de publieke opinie over een ander onderwerp de zaak ook van de andere kant probeert te bekijken. Karin Slob

geschreven door karin Slob op 20-04-2005 om 09:51