Een prachtig boek is ‘Teloorgang en wederopstanding van de Nederlandse monarchie 1848-1898′ van Joris Abeling. Als je dat gelezen hebt, heb je geen Goede Tijden, Slechte Tijden meer nodig. Het geeft een prachtig inkijkje in ons koningshuis ten tijde van Willem 1, 2 en 3. Het blijft grappig dat we met z’n allen nog steeds ‘Oranje Boven!’ zingen, al is de poging om Nederlanders massaal achter het commerciële TeamNL-offensief te krijgen nog krankzinniger is. (Immers: de fondsen die TeamNL verwerft gaan naar die paar medaille-sporten, zoals ook de gelden van NOC*NSF. Terwijl steeds weer blijkt dat breedtesport veel noodzakelijker is, maar sinds NSF en NOC weer bij elkaar zijn staat sportstimulering in het algemeen vrijwel volledig in de kou.)

Een ander standaardwerk is ‘A Christmas Carol’ van Dickens. Het vat in mijn optiek de essentie van hoe mensen zouden moeten leven, terwijl er haast geen mens in slaagt. Keuzes maken is minder makkelijk dan het soms lijkt en populair word je er ogenschijnlijk niet mee. Soms word je door iets of iemand geraakt en bewogen in een richting die je veel dichter bij je eigen drijfveren brengt; trouw aan jezelf. De drie geesten van Dickens komen helaas veel te weinig langs tegenwoordig.

‘A bridge too far’ van Cornelius Ryan. Ongetwijfeld geen echt onafhankelijk verhaal, laat staan objectief, maar wel een werk dat laat zien wat de absurde realiteit van een oorlog teweegbrengt bij de soldaten die ‘m uitvechten moeten. De arrogantie (of het ongetemperde optimisme?) van veldmaarschalk Montgomery wanneer deze door Frederick Browning erop geattendeerd wordt dat het project toch een tikkeltje gewaagd lijkt… het blijkt de opmaat voor de mislukking die Market Garden uiteindelijk blijkt te worden. De ijzervreter Patton flikt het uiteindelijk in maart ’45 alsnog om Duitsland binnen te dringen door de brug van Remagen over te steken. Opvallend genoeg draaien in de top van het moderne bedrijfsleven ook allerlei Pattons en Montgomery’s mee, al weten ze dat zelf vaak niet eens…

De beste boeken zijn die, die ik niet gelezen heb. Vroeger had je op de radio ‘De Tafel van Pam’, waarin Max Pam boeken besprak in het bijzijn van de auteur én critici. Die laatste groep kon bestaan uit o.a. Theo van Gogh, Boudewyn Buch, Nelleke Noordervliet en Jaap van Heerden. Wat een genot om de essentie uit een boek geserveerd te krijgen… en bekritiseerd! Bij O.V.T., Onvoltooid Verleden Tijd, gebeurt ook vaker iets dergelijks: een boek verschijnt en wordt in de radiostudio besproken. Mijn favoriete werken zijn dan die van Fik Meijer, want al hoor je er hem (en de gesprekspartners op zondagmorgen) erover praten geniet ik. Waarom? Eigenlijk vooral omdat de geschiedenis ons parallellen biedt met het heden. De mooiste? De vergelijking van de integratieproblematiek inclusief de vele (falende) maatregelen om die integratie positief te laten verlopen. Meijer houdt ons in ‘Vreemd Volk’ eigenlijk een spiegel voor. We kijken er jammer genoeg het liefst niet in.

Van een geheel andere aard is ‘Games People Play’ van Eric Berne. Het beschrijft een kijk op intermenselijke interactie. Het stomme is dat je Berne’s uitleg kunt volgen en ook wel herkent. Neem maar een bevriend stel in gedachten, bedenk een typische reactie van de één en je kunt op twee vingers natellen hoe de reactie gaat zijn van de ander. Zou je het omwisselen, dan schrokken beide partners zich een hoedje en raakten de kluts kwijt. Ruim 50 jaar na het verschijnen van ‘Games People Play’ blijkt verandering nog steeds moeilijker dan menigeen beweert.

Ik heb een haat-liefde verhouding met boeken, ik begon er mijn reactie al mee. De meeste boeken die ik ken (en waarover ik soms zelfs meepraat) heb ik nooit gelezen. Ik weet niet waardoor het komt, want ik ben een hongerig mens. Ik zoek nieuwe kennis en inzichten, al worstel ik met het aanwenden ervan. Ook jezelf veranderen blijkt in de soms kafkaëske realiteit van alledag verdraaid lastig. Ik kan er een boek over schrijven, maar dat komt vast nog. Misschien eerst maar eens iets lezen van Franz Kafka…

Soms kan ook een doodgewone roman je aan het denken zetten, bijvoorbeeld de boeken van Georges Simenon waarin commissaris Maigret een rol speelt.
Kennen jullie die boeken van Simenons Maigret nog?

Top 3 vakgebied:
1. Cornelis Verhoeven: Een vogeltje in mijn buik, de taal van Nena. De schrijver en filosoof Verhoeven beschrijft van dag tot dag hoe zijn dochtertje zich de taal eigen maakt.
2. Jeroen Brouwers: De Bierkaai. Kennismaking met zijn weergaloze schrijftalent. Daarna alle essays, brieven en kritieken van deze grootmeester gelezen.
3. P.C. Paardekooper: Beknopte ABN-syntaksis. Taalkunde blijkt net zo leuk als letterkunde!

Top 3 persoonlijk:
1. Doris Lessing: The Golden Notebook. Daarna werd alles anders.
2. Rabindranath Tagore: Zwervende vogels, Heel weinig woorden voor heel veel mooie gedachten.
3. M. Vasalis: Alle gedichten. Dat zijn er niet veel maar stuk voor stuk juweeltjes.

Wim’s Top 3 persoonlijk is:
1. Primo Levi: Het Periodiek Systeem
2. Nassim Taleb: The Black Swan
3. Mark Manson: The subtle art of not giving a fuck