registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Zacht beleid jegens asielkinderen maakt streng beleid jegens volwassen asielzoekers onmogelijk.

Foto:Rien Valk

Foto:Rien Valk

Massaal wordt er momenteel in Nederland gepleit voor toelating van de achttienjarige in Angola geboren Mauro, die hier vanaf zijn negende opgevangen is in een pleeggezin. Minister Leers heeft na ampel beraad niettemin geconcludeerd dat er geen wettelijke gronden zijn voor toelating. Daardoor zijn nu de rapen gaar.

Er zitten aan deze zaak enkele aspecten die terdege overwogen moeten worden.
1. Als Mauro, die de status van volwassene bereikt heeft, toegelaten wordt, moeten alle andere kinderen met een vergelijkbare geschiedenis ook toegelaten worden. Anders ontstaat er rechtsongelijkheid.
2. Voor Mauro is al verschillende keren eerder toelating aangevraagd en door diverse bewindslieden afgewezen. Dezen behoorden niet (allemaal) tot het CDA, de partij van minister Leers. Mijns inziens kunnen partijen waarvan bewindslieden eerder toelating afgewezen hebben, nu met behoud van geloofwaardigheid niet vóór toelating stemmen.

In het algemeen moet geconstateerd worden, dat er strijdigheid is tussen het milde opvangbeleid voor asielkinderen en het strenge voor volwassen asielaanvragers. Men wil uit menslievendheid minderjarigen niet wegsturen en staat dus toe dat zij jarenlang in Nederland blijven, onderwijs krijgen, gehecht en ingeburgerd raken. Zodra zij echter meerderjarig worden, wreekt zich dit, want uitzetting na zoveel jaren wordt bijzonder schrijnend, ja welhaast onmenselijk.
De consequentie van een humaan beleid jegens minderjarige asielzoekers zal dus moeten zijn een humaan beleid jegens deze kinderen, zodra zij volwassen geworden zijn.

Overigens zijn de larmoyante verhalen, ja de hysterie, waarmee een gedwongen vertrek van Mauro naar Angola nu omringd wordt bijna een belediging voor alle Angolezen die niet het geluk hebben tot de heilsstaat Nederland doorgedrongen te zijn.

Taal beheersing?

Ik zou aan het bovenstaande willen toevoegen, kan Mauro de taal van Angola nog verstaan en spreken? Zo nee laat iedereen zichzelf dan eens indenken hoe het zou zijn in een keer ergens in China te worden gedropt. Zonder jezelf verstaanbaar te kunnen maken.

Mauro

Ik heb begrepen dat Mauro de taal van Angola niet (meer) spreekt. In ieder geval niet voldoende om in Angola goed te kunnen studeren en/of functionneren. We hebben als Nederland dus een kansloos kind opgevangen en het opgeleid tot een kansrijke jonge volwassene in Nederland. We hebben hem zijn moerstaal niet geleerd en dus is hij in Angola opnieuw kansloos.
Op zich is het hierbovenstaande stuk van Gouddelver wel juist maar helaas moest ik het woordenboek raadplegen om te begrijpen wat hij wil zeggen. Een woord als "ampel" kon ik nog wel aan maar "larmoyante" ken ik niet. Waarom dit soort woordgebruik als je iets schrijft voor iedereen?
Het is verder overduidelijk dat Gouddelver het nogal voor het CDA opneemt. Waarom? CDA is toch de partij die het woord "draaikonterij" in de politieke discussie heeft gebracht. Bij voortduring hebben ze anderen beschuldigd van draaikonterij terwijl ze nu zelf op een onfatsoenlijke manier aan het draaien en manipuleren zijn. Wie de zaak Mauro in de krant volgt zal het toch zeker opgevallen zijn dat het standpunt van het CDA, door de officiele woordvoerder Knops naar buiten gebracht, nu opeens 180 gedraaid is!

gerrit

We werken aan de vooruitgang

Beste Gerrit,
Als ik een woord of een begrip niet ken, zoek ik het, net als jij, op. Jij hebt daar echter een andere beleving bij dan ik. Want je schrijft: 'helaas moest ik het woordenboek raadplegen'. Ik zou zeggen: 'gelukkig kon ik het woordenboek raadplegen'.
Moeten wij juist niet werken aan de vooruitgang in plaats van te blijven steken in onwetendheid? Ik vind het wenselijk dat zoveel mogelijk mensen weten wat larmoyant betekent. Zoals jij je waarschijnlijk dagelijks met weeranalyses bezighoudt, ben ik dagelijks bezig met vertalen, en ik merk daarbij dat onze taal ontzettend veel rijker is dan uit ons dagelijkse spraakgebruik valt op te maken. Ik merk zelfs dat ik in de moderne omgangstaal vaak oploop tegen een zekere armoede, een ongemakkelijke beperktheid. Door dan te grijpen naar wat minder alledaagse, maar wel trefzekere woorden, krijg ik veel meer uitdrukkingsmogelijkheden.
Larmoyant is trouwens wel een aardig voorbeeld. Als ik dat 'moeilijke' woord had willen vermijden had ik, in navolging van Wilders, mij kinderachtiger uit moeten drukken, dan waren mijn 'larmoyante verhalen' 'huilie-huilie-verhalen' geworden.

Overigens heb ik mijn stukje niet geschreven om het voor het CDA op te nemen, hoor. Ik vind vooral, dat je in je beleid humaan en consequent moet zijn. Als het over minderjarige asielzoekers gaat, betekent dat dat je ze onmiddellijk terugbezorgt bij hun ouders, tenzij die onvindbaar zijn, hen verstoten hebben of afgestaan aan adoptiefouders. Als ze bij hun biologische ouders niet meer terecht kunnen, breng je ze onder bij mensen of instellingen in Nederland die bereid zijn, ongeveer als ouders voor hen te zorgen, en dan geef je hun meteen het Nederlanderschap. Geen Mauro-ellende meer, zodra ze achttien worden.

Huilie huilie of huilerige verhalen?

Om te beginnen vind ik dat we Mauro dus niet moeten straffen voor de fouten die onze overheden met hun regelgeving maken, als je een kind opvangt dan ook voor goed. Maar als ik de bijdrage van gouddelver goed gelezen heb is hij dezelfde mening toegedaan.

Eigenlijk of topic, maar het streven naar verrijking of beter gezegd de uitbreiding van ons dagelijks woordgebruik met oudere of nieuwere woorden vind ik evenals gouddelver de moeite waard. Maar waarom "larmoyante" gebruiken wat uit het Frans rond 1865 in onze woordenboeken terug te vinden is terwijl huilerige verhalen hier toch ook goed gepast had? Of is het gebruik van larmoyant gevoelsmatig wat sterker Lau?

Als laatste wie gouddelver wel eens leest in het Eindhovens Dagblad onder de naam Lau Kanen weet dat hij als plaatsvervangend voorzitter van de SP Veldhoven het CDA niet zo gauw zal verdedigen. :-) Of vergis ik mij nu?

Ja en nee

Je hebt gelijk, Rien, wat betreft het woord 'larmoyant': ik had ook 'huilerig' kunnen gebruiken.
En wat betreft het CDA: daarin vergis je je. Het maakt mij niet uit welke partij een in mijn ogen goede zaak dient. Is de zaak goed, dan steun ik de partij die haar verdedigt. De SP doet dat heel vaak, het CDA soms ook.
Overigens hoefde ik van 2003 t/m 2008 de voorzitter van de SP in Veldhoven niet te vervangen; ik was het zelf.

@avir

Welkom op DSE dat we nog vaker reacties van je mogen ontvangen.

Maar terugsturen? Dat hadden we dan meteen moeten doen. Als er geld genoeg is om iemand op een vliegtuig te zetten zou er toch ook voldoende moeten zijn om je eigen kind fatsoenlijk op te voeden lijkt mij.

Overigens zoveel kinderen zie ik hier niet komen. Hoeveel moeders zullen hun eigen kinderen zomaar wegsturen?

De feiten?

@hvh Bedankt voor het nog eens op een rijtje zetten van de feiten. Heeft het Volkskrantartikel van 1-11-11 op hun website daar nu aan meegeholpen of was dit voor jou oud nieuws?

Natuurlijk is een afgewogen mening of beslissing op basis van feiten beter, anderzijds als je Mauro en zijn verzorgers op de tv hoort mag je toch ook spontaan je hart laten spreken en voor zijn definitieve verblijf in Nederland kiezen?

Overigens kun je met feiten staven welke media de zaak "misbruiken" voor het veroorzaken van een kabinetscrisis? De Volkskrant kennelijk niet, of vergis ik mij nu?

Rond 4500 minderjarige ama's in 2003 is een niet te verwaarlozen aantal, maar ik blijf toch van mening dat er niet veel ouders zullen zijn die hun kleine kinderen makkelijk wegsturen.

Vreemd eigenlijk dat minderjarige asielzoekers wettelijk niet teruggestuurd MOGEN worden, weer zo'n rigide regeltje waardoor een afgewogen beslissing geblokkeerd wordt en er op termijn een probleem kan ontstaat zoals nu bij Mauro die kennelijk liever in Nederland blijft. Wat dat betreft heeft Gerrit dat heel mooi verwoord:
"We hebben als Nederland dus een kansloos kind opgevangen en het opgeleid tot een kansrijke jonge volwassene in Nederland. We hebben hem zijn moerstaal niet geleerd en dus is hij in Angola opnieuw kansloos."
Laten we bij dit alles niet uit het oog verliezen dat we het hier hebben over een kind dat op 10 jarige leeftijd bij ons binnen kwam. Zo'n kind is het natuurlijk meteen duidelijk dat hij maar 7 jaar hier mag blijven en overziet ook de consequenties daarvan, toch?

Van mij mag Mauro blijven en van jou?

Hinken op twee gedachten, een linkse en een rechtse

We weten nu allemaal hoe het met Mauro en andere AMA's (alleenstaande minderjarige asielzoekers) gegaan is. Ons beleid hinkt op twee gedachten. De ene is de medelijdende, die geneigd is voor asielzoekers ruimte te maken en ze, ook blijvend, onderdak te verlenen. De andere is de nuchtere, die vooral de offers voor de eigen burgers telt en daarom de opvang van vreemdelingen wil beperken.
Jegens asielkinderen wordt ons beleid beheerst door medelijden, jegens volwassen asielzoekers door het besef van onze offers. In de politiek vinden we deze houdingen ook terug: links (SP, Groen Links, PvdA) zit overwegend op de lijn van het medelijden, rechts (PVV, VVD) op die van de strenge nuchterheid. Het CDA en D66 zitten in de moeilijke middenpositie. Het immigratiebeleid zwalkt dan ook heen en weer tussen toelaten en wegsturen: een kabinet met PvdA realiseert een generaal pardon, een kabinet steunend op de PVV tracht de instroom te stuiten en de uitstroom te vergroten. In de botsing tussen beide stromingen wordt het CDA nu fijngemalen.

Wat moet er gebeuren om in de toekomst het aantal botsingen te verminderen? Op de eerste plaats aan asielzoekers sneller duidelijkheid verschaffen, liefst binnen drie maanden, in ieder geval binnen een half jaar. Op de tweede plaats: binnen die termijn geen voorlopige maar een definitieve beslissing nemen over toelating of uitwijzing. Op de derde plaats: even snel handelen als beslissen, d.w.z. na uiterlijk een half jaar daadwerkelijk papieren en onderdak verlenen of uitzetten. Ten vierde: bij de besluitvorming geen verschillende criteria hanteren voor jongens en meisjes. Ten vijfde: om ongelijke behandeling van gezinnen te voorkomen, de beslissing over kinderen conformeren aan die over de ouders, niet omgekeerd.
Voor AMA’s die in een pleeggezin geplaatst worden en daar na een half jaar nog verblijven betekent dit dat zij definitief tot Nederland toegelaten moeten worden.