[Vorige bijdrage: "NEDERLAND: NA WEIGERAMBTENAREN, NU OOK EEN WEIGERMINISTER."] [Hoofd Index] [Volgende bijdrage: "NEDERLAND: GAY AND LESBIAN SUMMER TOUR 2011."]

17-06-2011: "NEDERLAND: HOE REAGEER JIJ OP PUBERS DIE ELKAAR MET " HOMO " BEGROETEN..?"

 HETERO-PUBERS.

'Wat een homo!' zegt een jongen (17) om de haverklap. Daar bedoelt ie verder niks mee, zegt hij zelf. Moeten zijn ouders dit negeren of verbieden? Ma, waar is mijn hockeytas, vraagt een gehaaste puberjongen. Hij is nog meer essentialia kwijt: zijn hockeystick, zijn jas, het wedstrijdschema. Maar niet zijn tong, zo blijkt als hij de deur openzwaait voor de vriend die hem komt halen: 'Hé homo! Alles goed? Ik kom er zo aan!' De 'homo' in kwestie - een aardige teamgenoot - lijkt van deze begroeting niet te schrikken. Geen wonder, het is homo-hier en homo-daar op hockeyveld en schoolplein. Voor de goeie verstaanders heeft het woord verschillende betekenissen: van 'vriend' tot 'lul', van 'hallo daar' tot 'nare, slappe zak'. In die laatste categorie valt volgens de hockeyjongen 'die homo van wiskunde', een leraar over wiens seksuele geaardheid hij overigens niets weet. Maar van de rest van de man weet de jongen genoeg: hij kan geen orde houden, legt slecht uit, en geeft uit puur sadisme geniepige proefwerken. Bah, wat een homo! Zeg, moet dat nou, vragen zijn ouders na die uitroep. Ze ergeren zich aan al dat gehomo van hun zoon. In hun beleving is het woord een afkorting van 'homoseksueel', en dat is beslist geen scheldwoord. Kan de jongen - die vwo doet en over een rijke vocabulaire beschikt - niet uit een ander vaatje tappen? Hè ma, pa, doe niet zo moeilijk, zegt de puber. Iederéén zegt 'homo' op school. Daar bedoelen we verder niks mee. Jongens onder elkaar, weet je wel? Klopt dit, vragen zijn ouders zich nu af: is dit onschuldig puberjargon? Nou nee, vindt Geert Jan Edelenbosch van COC Jongeren, de belangenvereniging van jonge lesbiennes en homoseksuelen. "Deze jongen denkt misschien dat 'homo' niks betekent. Maar dat gescheld heeft op onzekere, homoseksuele jongeren wel degelijk effect. Zij blijven hierdoor langer in de kast zitten." Jongens komen er gemiddeld op hun twaalfde achter dat ze op jongens vallen, meisjes ontdekken hun voorkeur voor meisjes een jaartje later. Vanaf hun zestiende noemen deze jongeren zichzelf 'homo', en praten ze er - als dat kan - met hun ouders over. Maar voor leeftijdsgenoten houden ze hun seksuele geaardheid meestal langer geheim, uit angst voor afwijzing. Het homo-geroep in de klas versterkt die angst, zegt Edelenbosch. Jongens worden niet graag met die impopulaire 'homo' van wiskunde geassocieerd. Ligt hier dus een taak voor de ouders? Misschien kunnen ze hun zoon uitleggen hoe homoseksuele jongeren zich voelen, suggereert Edelenbosch. "Maar ja, of dat nou heel veel indruk op hem maakt?" Verbieden heeft in elk geval geen zin, weet de Utrechtse hoogleraar pedagogiek Micha de Winter. "Want dan maak je van 'homo' een woord dat ze juíst gaan gebruiken." Maar negeren vindt hij ook geen goed idee. Vuile kankerturk, Hamas Hamas, joden aan het gas, homo-dit en homo-dat: het zijn uitdrukkingen die wel degelijk betekenis hebben, die pijn kunnen doen. En daarop moeten ouders hun kinderen wijzen. Zijn advies: vertel hen dat je dergelijke taal thuis niet wilt horen. Op straat liever ook niet, maar dat kunnen ouders helaas niet controleren. Opmerking: Wat homoseksuelen er zelf van vinden komt in dit artikel helaas niet ter sprake.!!!! Reageren: gebruik daarvoor het gastenboek op deze site. Bron: Trouw