PRESENTATIE VAN DE WEBPAGINA EMIGRACIONEINDHOVEN

 

 

 

 

 

In de zomer van 2002 kreeg ik een telefoontje van de antropologe Geertje van Os. Zij legde me uit dat zij bezig was met een onderzoek naar de komst van de Spaanse emigranten in Brabant, in het zuiden van Nederland. Zij wilde een boek schrijven over de geschiedenis van de Spaanse emigratie naar Nederland. Zij zei me onder andere: "in 2003 zijn de Spanjaarden hier 40 jaar".

Deze uitspraak verbaasde mij want, terwijl ik toch al zo lang in Nederland woonde, ver van mijn geboortestreek had ik nog nooit echt goed nagedacht over het waarom. Waarom woonden hier zoveel Spanjaarden ? En dat al gedurende 40 jaar.

Ik koesterde altijd al een hevig verlangen en heimwee naar mijn geboortegrond; soms waren gedichten mijn manier om mijn gevoelens voor die wereld, die ik had achter gelaten, de vrije loop te laten maar door mijn leeftijd of om een of andere reden, die ik zelf niet ken, ben ik nooit verder gaan denken dan mijn over mijn gevoelens. Tot die dat toe was de geschiedenis van de Spaanse emigratie onopgemerkt gebleven. Het waren jaren geweest waarin men intens had geleefd maar er was niets over opgeschreven. De enige informatie, die bestond, droegen de mensen in hun binnenste mee of lag ergens verborgen in oude fabrieksarchieven. Ik wist dat mijn vader, kort na mijn geboorte, naar Nederland was gekomen, samen met veel andere Spanjaarden, maar ik had er nooit verder aandacht aan besteed.

Wij woonden hier, zoveel mogelijk aangepast aan ons "Spaanse dorp", in deze stad in Nederland en wachten met smart de zomer af waarin we een maand naar Spanje konden gaan, naar ons geliefde dorp en dat was alles.

 

 

Na het gesprek met Geertje kwamen, net als in een film, alle beelden van wat we hadden meegemaakt in Extremadura, in Spanje, de tocht naar Nederland, de jaren, die we doorgebracht hadden in Nederland, in onze Spaanse Kolonie, voor mijn geest. Zo gebeurde het dat het onderzoek van Geertje van Os mij deed ontwaken uit die chronologische lethargie, waarin wij, emigranten, ons bevonden, en ik bedacht dat ik al het mogelijke moest doen om de gebeurtenissen uit onze geschiedenis, die van de emigranten, aan de vergetelheid te onttrekken.

Al het mogelijke doen opdat deze geschiedenis niet zou gaan behoren tot de duistere wereld van de vergetelheid en ik besloot haar alle steun te geven om er voor te zorgen dat de geschiedenis van ons, emigranten, naar boven kwam, werd opgetekend, en verspreid en dat, zodoende, mijn kinderen, kleinkinderen en de latere generaties, voor altijd zouden weten waarom zij hier zijn en waar ze vandaan komen. Het leek me enorm belangrijk, niet alleen voor de toekomstige generaties maar ook voor onze ouders, om te dienen als eerbetoon aan hen voor alles wat zij hadden moeten doen en doormaken om het beste te geven aan degenen, die zij het meest lief hadden oftewel hun gezinnen.

Ik was in die tijd voorzitter van de Vereniging van Ouders en Leerlingen en van de Vereniging van de Spaanse Kolonie in Eindhoven. Ik kende veel mensen en veel verhalen en ik had toegang tot de archieven van deze verenigingen, waarin zij nog veel informatie over onze Kolonie bewaarden.

 

 

Met deze brieven begonnen we. Samen met Geertje ging ik bijna huis na huis af om de mensen om hun medewerking te vragen en te vragen of zij ons hun ervaringen wilden vertellen en hun kasten en hun foto-albums te openen waar zij hun herinneringen bewaarden en langzamerhand verzamelden we zo een grote hoeveelheid informatie. De mensen reageerden heel positief. Ineens wilde iedereen die stilte verbreken, waarin men jaren had geleefd en ons hun belevenissen vertellen, hun verdriet en hun vreugde. Ze wilden ons alles overhandigen, wat zij gedurende die jaren steeds zorgvuldig hadden bewaard in hun kartonnen dozen, tussen de vergeelde bladen van hun foto-albums o in de laden van hun kasten.

Het project van Geertje omvatte de publicatie van een boek maar wat moesten we , totdat het zover was, doen met zoveel materiaal, met zoveel verhalen ? Wij besloten om een paar artikelen te publiceren in kranten en tijdschriften. We gaven ook enkele lezingen in culturele centra en ander instellingen, zowel in Nederland als in Spanje, en we organiseerden o.a. fototentoonstellingen.

Toen kwam het idee bij mij op om een site op Internet op te zetten waar wij alles, wat we verzameld hadden, konden tonen. Om een site te maken waar iedereen altijd toegang toe zou hebben, van thuis uit en overal in de wereld.

Ik refereer aan de woorden van Mevr. Leonor Flores Rabazo, Minister van Cultuur en Toerisme van de Regering van Extremadura, die in de proloog staan van het boek dat we vandaag aan u presenteren.

Daar, waarheen de mensen uit Extremadura dertig of veertig jaar geleden emigreerden, waar ze zich vestigden en gezinnen hebben gesticht, die daar nog steeds wonen of die gedeeltelijk naar Extremadura zijn teruggekeerd, daar bestaat Extremadura, daar ligt een gedeelte van ons onaantastbaar cultureel erfgoed, dat bewaard moet worden en wat is een mooiere manier om dit voor de toekomstige generaties veilig te stellen dan middels documentatie en onderzoek opdat de herinnering levendig blijft aan de honderdduizenden landgenoten, die ons land noodgedwongen moesten verlaten om in den vreemde hun levensonderhoud te gaan verdienen, en waarvan velen zelfs nooit zijn teruggekeerd.

 

 

Deze webpagina is de plaats waar de herinneringen van al deze mensen, uit al die jaren, bewaard en met elkaar gedeeld kunnen worden, de plaats ook die tegelijkertijd dient als contact- en ontmoetingspunt voor iedereen, voor hen, die daar nog wonen en verblijven, voor hen, die terug zijn gekeerd, en voor hun nakomelingen, daarginds en hier.

Met het verstrijken van de tijd is deze webpagina tot iets heel belangrijks geworden, niet alleen voor hen, die deel uitmaakten van de geschiedenis van de emigratie en die in de webpagina de toegangsdeur hebben gevonden naar dat leven, dat hen uiteindelijk ten deel viel en waaraan zij met veel weemoed terug denken, maar ook voor hen, die informatie zoeken over het thema van de emigratie en hier de informatie hebben gevonden of kunnen vinden voor hun studies en projecten.

 

 

Ook hebben veel mensen deze pagina gebruikt voor contact met verloren vrienden, zowel Spaanse als Nederlandse.

Mensen, dia naar andere Europese landen zijn geëmigreerd, hebben ons ook de geschiedenis van hun emigratie toegestuurd.

Jonge mensen hebben ons uit Spanje de verhalen van hun ouders toegestuurd met als enig doel om ze te delen met anderen of meer informatie daaromtrent te vinden.

En kinderen hebben de webpagina zelfs enkele keren gebruikt om hun biologische ouders te zoeken.

Maar ook studiecentra hebben de informatie gebruikt voor hun lessen en enkele jonge mensen voor hun werkstukken op school.

Een paar televisieproducenten hebben de webpagina ontdekt en hebben contact met ons opgenomen om verhalen van emigranten op te nemen.

Bijvoorbeeld :

Redactie 7 van Paco Lobatón heeft in Eindhoven opnames gemaakt voor de serie "Euroespañoles".

Producent Newatlantis uit Madrid heeft een documentaire gemaakt over de teruggekeerde emigranten voor de serie "Verhalen van Emigranten".

De Nederlandse TV-producenten VPRO, NOS en Omroep Brabant hebben verscheidene programma’s gemaakt over de Spaanse emigranten in Eindhoven.

 

 

Verder zijn er nog een aantal personen, die fotomateriaal van de webpagina hebben gebruikt, zoals bijvoorbeeld Carlos Iglesias in "Un Franco 14 Pesetas" en in het lopende seizoen van de serie "Cuéntame cómo pasó" heeft men in aflevering 4 ook fotomateriaal gebruikt.

Vandaag de dag is de webpagina één van de meest bezochte van het platform Digitale Stad Eindhoven, waarop zij is geplaatst. Dagelijks wordt de pagina door honderden personen bezocht. Maandelijks door duizenden personen, uit vele landen. Het is één van de pagina’s van dit platform waarvan de meeste informatie wordt gedownload oftewel gekopieerd. En nog heb ik CD’s vol met materiaal, die nog op de webpagina moet worden geplaatst.

Ik zou het fijn vinden als iedereen in Spanje het boek, dat wij vandaag presteren, zou lezen en de webpagina zou bezoeken en contact zoeken met de geschiedenis van de emigranten en zo een beter beeld kan vormen van de emigratie. Gisteren waren wij een volk van emigratie maar vandaag een volk van immigratie en ik vind dat de mensen dat deel van de geschiedenis van Spanje, te weten de geschiedenis van de emigranten, goed moeten kennen en wanneer wij vandaag de dag immigranten zien aankomen in onze steden of door onze straten zien slenteren, die hun geboorteland en hun gezinnen ver achter zich hebben gelaten om een betere toekomst te zoeken, laten we dan nooit vergeten dat wij ook zoals hen geweest zijn, emigranten.

 

 

De Staatssecretaris van Immigratie en Emigratie, Consuelo Rumi, heeft ter gelegenheid van de tentoonstelling "Grafisch geheugen van de Spaanse emigratie gezegd :

"De komst van immigranten naar een land, dat zelf een land van emigranten is geweest, moet dienen als een gelukkige kruising van wegen, die onze samenleving verrijkt".

Ik hoop van harte dat de mensen er zo over denken maar ook de politici want zij zijn het, die dit migratieprobleem moeten reguleren.

 

 

In de inleiding van het boek, dat we vandaag presenteren, heeft de heer Juan Valadés het volgende geschreven :

Het is eveneens nodig – en ik zou zeggen noodzakelijk – dat in het collectieve geheugen van Extremadura en de rest van Spanje de herinnering aan deze ervaring, die miljoenen Spanjaarden betrof en die nog niet zo ver in het verleden ligt dat de sluier van de vergetelheid, die men er soms overheen wil gooien, zich er over sluit, onwisbaar aanwezig blijft in eenieders geheugen.

Ik ben er van overtuigd dat wij met deze webpagina en dit boek hebben bereikt dat de sluier van de vergetelheid, die zich bijna over de geschiedenis van de emigranten in Nederland had gesloten, voor altijd verdwenen is.

Ik wil mijn dank betuigen aan iedereen, die dit heeft mogelijk gemaakt. Ik wil geen namen noemen want het zijn er zoveel, dat ik zeker de een of de ander zou vergeten.

Ik heb eens een keer ergens gelezen, ik weet niet van wie het was :

"Niemand kan de immigratie beter begrijpen dan hij, die ze van nabij heeft meegemaakt".

Welnu, voor degenen, die nog niet in staat zijn om ze te begrijpen, is hier het boek van Geertje van Os en onze webpagina; ik hoop dat deze hierbij van hulp kunnen zijn.

 

Miguel Angel Luengo Tarrero

Home Terug naar lezing van Geertje.