IK HAD EEN
andere Dante nodig
die met zijn nachtpanters zich zou verzetten
tegen de heimelijkheid van de mythe die ik ontwaar
tegen de kleur die de maan heeft
(te bleek deze nachtwake)
Verschillende soorten hel
om de zwaarte van onze handen te breken
Onverschillig welke bezweringsformule
om het zacht
golvende rustige getij van mijn huid
te verleiden
Ik weet dat de roddelpraatjes van de maagden schreeuwen
Ik weet dat de begeerte niet waagt
De honden ontvlezen
mijn misdaad
uit de zang van de nacht
De voordelen
van je sekse
niet meer kunnen vernederen
Het strand melkt figuren
uit de borst van de schaduw
Ik ontwaak
Langs de spleten ontgaan mij
mijn kinderjaren
(Necesitaba, Marcela Predieri, vertaling © Fa Claes)
***
DE STILTE van de straat omgrijpt
een onvoltooide grijns
Een stenen verkrachting aan het eind van zoveel schuw tasten
Die ‘maar’ kruipt tegen je dijen
Vanuit de straat kwam een waas voorbij ontsnapt onbeschrijflijk
voor de ogen van de avondkrant
De ring van de kinderjaren overtreedt
bezwangerd het heden
gutst leeg voor de ogen van de Parca
Die nooit gepenetreerde buik
vermijdt schuw te zijn
vandaag
voor één enkele keer
(Abarca, Marcela Predieri, vertaling © Fa Claes)
***
Ik begeer hevig
Nauwelijks je stem
wond van vogels
en de Egyptische maan van je mond
die buiken wiegt
(Ansío, Marcela Predieri, vertaling © Fa Claes)
***
de omarming van het water op de ruit
Na eindeloze middagen
kwam gisteren binnen
Jij en ik
vooraleer te zijn
zoals wij altijd
waren
(het maagdenvlies ongeschonden)
(El abrazo del agua sobre el vidrio, Marcela Predieri, vertaling © Fa Claes)
***
ER IS ZOVEEL eenzaamheid en zoveel kind in een lach in coma
zoveel van niet willen groeien
en dat beslissen
Een ontbijt van brood met boter
is meer dan suiker en zijn vermomming van begeerte
Laat je suikeren tong je verloren
ogen observeren
Te veel gezond verstand verstijft de handen
de voldaanheid zoekt ondoordringbaar de omkoperij
en ik wil niet ten onder gaan
kind van hangmatten en wellust
Maar groot is onze angst om tegenover elkaar te staan
Ik treur om droombalkons en -pluizen
Ik zie de schaduw zich meester maken van de pijn en erin doordringen
een veel te maagdelijke kelk om je te beroeren
en de dood een orgasme te doen krijgen tussen je vingers
(Hay tanta, Marcela Predieri, vertaling © Fa Claes)
***
DE WIND DIE ONZE OGEN
WEGVOERT
woont
in holten
Verlaten door de razernij
kus ik het zand
tussen twee korrels oneindigheid
Terwijl het afstanden bijeenschraapt
vindt een insect een sprong uit
die de echo’s van de dood verplaatst
(El viento que aleja nuestros ojos, Marcela Predieri, vertaling © Fa Claes)
***
KIEZELSTEEN
Echo
niets te omzeilen
tussen de schaduwen
(Guijarro, Marcela Predieri, vertaling © Fa Claes)
***
DE MONNIKEN trekken kruiken van tijd aan
Verder weg dan de zonde
ontroert niets hun blik
Onbesmet achter hun maskers
wenen ze kralen
tussen de uren die de middag doorprikken
Een geboorte van duiven
onttrekt aan hun rozenkrans
een andere maagd
voor hun vingers in smeekgebed
(Los monjes, Marcela Predieri, vertaling © Fa Claes)
***
EN DE TEDERHEID
Ik ben een hart
ik verwaarloos dat de wind
afgunst op de regen in beweging brengt
allesbegrijpend
vrouwelijk dier dat de slankheid
van haar buik onthult
en profetisch
de huid van de pasgeborene likt.
Welke hand is het die mij verschrikt
Welke mond gaat ons vooraf
Vandaag
meer dan ooit
dank ik aan het exorcisme
dat ik ze van mijn huid afruk
Vandaag
meer dan ooit
ben ik niet aflatende honger
die ons leegzuigt
Er is een verte die mij blind is
En ik zoek haar
Onherstelbaar
(Y la ternura, Marcela Predieri, vertaling © Fa Claes)
***
NOOIT KUIS HET BLOED
Er is een lijkwade
die verboden wording is
een overschrijding
een leger van één alleen
een ondoeltreffend zwaard
Er is een zich ontbloten van de huid
het gespannen laten van de onschuld
het verscheuren van de maskers
Plots geef ik me er rekenschap van
dat ik reeds alle stemmen heb beproefd
Vandaag achtervolgt
de slapeloosheid de nacht die niet komt
Laten wij deze nacht
een ontmoeting van vogels
ziel in het wisselvallige weer
woord in bloedinkt zijn.
De veilige omarming van de seksen
laat los
In elkaar geplooid aan mijn zij
zoent het gedicht de rugzijde van het licht
(Jamás casta la sangre, Marcela Predieri, vertaling © Fa Claes)
***
Naar de bronteksten