 |
 |
 |
|
|
|
| Operatieverslag 22 februari 2006 Tegen 18.00 meld ik me bij de receptie en mag ik met een zootje stickers ("klevers") en een formulier naar de eerste verdieping toe. Ik mag meteen naar 'mijn' kamer (130). Een tweepersoonskamer waar verder nog niemand ligt. Na het uitpakken van mijn tas en het inruimen van het kastje naast mijn bed zijn we nog even wat gaan eten in het restaurant beneden. Na terugkomst op de afdeling komt een verpleegkundige mijn intake doen. Hierbij geef ik aan dat wanneer ik mocht te komen overlijden, ik een donorcodicil heb en mijn organen en andere bruikbare delen hergebruikt mogen worden. De verpleegkundige merkte op dat in de 28 jaar dat zij er werkt, het nog nooit is voorgekomen dat iemand aangaf een donorcodicil te hebben. Mijn man vertrekt om 20.00. Dit is voor mij een moeilijk moment, nu ben ik alleen en moet ik wachten op wat komen gaat. Tegen half elf kwam er nog iemand van anaestesie om eventuele bijzonderheden door te nemen. Zo heb ik gevraagd om iets tegen de misselijkheid door de narcose, aangegeven dat ik astma heb en gevraagd of ze voorzichtig willen zijn met mijn kronen. Mijn kousen zijn inmiddels ook al aangemeten door de verpleging. Ook kreeg ik nog een Xanaxje om rustig te worden en beter te kunnen slapen. Ik zal 23 februari rond 11 uur opgehaald worden om naar de operatiekamer te gaan. 'sNachts heb ik heel slecht geslapen; ik was bang, angstig, vol twijfels. Is zo'n operatie echt nodig? Neem ik geen onnodige risico's? Stel dat het misgaat? Waar begin ik aan? Ik heb me erg emotioneel gevoeld. 23 februari 2006 'sMorgens heb ik lekker even gedouchet, vast mijn operatiehemd en kousen aangetrokken. Daarna kwam mijn kamergenoot op mijn kamer; een mevrouw net zo oud als mijn moeder die voor een nieuwe knie kwam. Ik heb geprobeerd wat te slapen en af en toe sukkelde ik wel een beetje weg. Nog steeds was ik emotioneel en bang. Mijn bloeddruk werd gemeten en was hoog; ik vermoed dat dat kwam door de zenuwen. Toen ik uiteindelijk werd opgehaald om naar het operatiekwartier te gaan was het inmiddels bijna half een 'smiddags. Ik kreeg nog een Xanaxje voor onderweg om wat rustiger te worden. Ik stikte zowat van de zenuwen, was zo bang. In het operatiekwartier werd ik geparkeerd naast een stapel dozen met nieuwe heupen, dat vond ik wel erg lachwekkend eigenlijk... Naast mij stond een arts met een vertegenwoordiger tussen alle bedden en dozen en apparatuur te overleggen over zijn medicijnquota en zijn skivakantie. Een beetje vreemde plek voor zo'n overleg maar ach het bood me wel wat afleiding. Een chagrijnige man met een bril schoof de bedden en dozen etc. ruw aan de kant en mompelde wat onvriendelijke dingen. Pfff dacht ik nog, stel je voor dat je door zo iemand geopereerd zal worden, lekker dan! (Later bleek dat hij bij mijn operatie zou zijn - in welke hoedanigheid weet ik niet zeker, ik denk als anaestesist - om op mij te letten) En ja hoor, dezelfde 'vriendelijke' man haalde mij op en nam mij met bed en al mee naar de operatiekamer. Daar moest ik overstappen op de operatietafel. Het was erg koud in de operatiekamer, maar er kwam al snel iemand met dekens die over mij heen gelegd werden. Iemand anders legde een infuus aan en men wilde mij in slaap brengen, echter was ik erg bang en wilde ik heel graag Dr. Ceulemans even zien voor de operatie. Dat was geen probleem, er werd een telefoontje gepleegd en Dr. Ceulemans was er heel snel. Hij stelde mij gerust en ik was er klaar voor om onder narcose te gaan. Ik heb nog op de klok gekeken en het was inmiddels 13.20. Daarna ben ik "weggegleden". Na de operatie ben ik naar de Intensive Care gebracht, ik kan me daar niets van herinneren. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment één oog geopend had en dat ik mijn man zag zitten. De volgende keer dat ik bijkwam moet het een uur of twaalf 'snachts geweest zijn. Ik hoorde allerlei piepjes, geborrel en nog meer geluiden. Ik had heel erg veel pijn, en ik kreeg een injectie in mijn been. Gedurende de nacht zijn er meerdere malen verpleegkundigen bij mij geweest en er werd ontzettend goed voor mij gezorgd. Ondanks de pijn was dit een heel positieve ervaring! 24 februari 2006 'sMorgens kwam er iemand mij wassen en heb ik gevraagd of de catheter eruit mocht want ik had het gevoel dat ik ontzettend nodig moest plassen. Men zei mij al dat dat niet zo was, dat dat door de catheter kwam maar toen de catheter eruit was heb ik toch naar de pan gevraagd en ja hoor wel 2 druppels urine haha. Fysiek gebeurde er dus inderdaad niks maar geestelijk was het een hele opluchting dat ik zeker wist dat ik niet hoefde te plassen! Er kwam weer iemand van anaestesie aan mijn bed vragen hoe het ging. Ook werd mij gevraagd of ik al "een windje had kunnen maken" (nee dus). Omdat mobiliteit erg belangrijk is, moest ik even uit bed en in de zetel gaan zitten. Echter nog voor ik goed en wel zat voelde ik me erg beroerd dus hup snel weer het bed in! Dr. Ceulemans is aan mijn bed gekomen, hij was er gisteravond ook al maar daar kon ik me niks meer van herinneren. Hij vertelde dat de operatie goed is gegaan. Ook kwam de Kinecist (Fysiotherapeut) langs met een speciaal apparaatje waarmee ik ademhalingsoefeningen moest doen. Dit moest ik elk uur tien maal doen. Later ben ik op de toiletstoel geweest en heb ik even in de zetel gezeten. Heel even maar, want ik voel me nog niet erg lekker en heb veel pijn. Om 12.30 heeft men mij van de Intensice Care naar de afdeling gebracht. De mevrouw die op mijn kamer lag, was er niet want zij werd geopereerd en daarna naar de IC gebracht. Het duurde erg lang eer iemand van de verpleging kwam, dus na een uur heb ik gebeld; toen bleek dat men niet wist dat ik al op de kamer was. 'sMiddags kwam mijn man op bezoek; hij heeft mij geholpen met aankleden (ik had nog steeds mijn operatiehemd aan) en wassen etc. Mijn man vertelde dat hij heel erg was geschrokken hoe ik er bijlag op de IC; allemaal kabeltjes, catheter, drain etc. 'sAvonds kreeg ik voor het eerst 'eten': een bakje yoghurt. Ik zat na 4 theelepeltjes echt stampvol, héél vreemd was dat! 'sAvonds waren mijn ouders op visite. Ik ben 'savonds en 'snachts veel misselijk geweest en had veel pijn. Dr. Ceulemans is ook nog even langsgeweest. 25 februari 2006 Vanmorgen is Dr. Michiels even bij me geweest om te zien hoe het ging. Ik heb me zelf gewassen en aangekleed, wat fijn dat ik dat weer zelf kon! Ik kreeg yoghurt als ontbijt, echter zat ik weer heel snel vol. Tussen de middag kreeg ik bouillon, die heb ik helemaal opgeslobberd, heerlijk! Oh jee een diarree-aanval en nog wel in bed *SCHAAM*!!!! Snel naar het toilet!!! Inmiddels was mijn man aanwezig en heeft hij de verpleging gewaarschuwd. Ik voelde me erg opgelaten, vooral ook omdat de mevrouw naast mij intussen al bezoek had... Later heb ik nog een keer heftige diarree gehad (gelukkig was ik op tijd op het toilet hehehe). Samen met mijn man ben ik een lotgenote gaan opzoeken die een dag na mij haar gbp heeft gekregen. Zij lag op kamer 101 en ik op 130 dus dat was wel een hele wandeling haha!!! Met haar ging het op dat moment nog niet zo goed. 'sAvonds kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en ben ik mezelf even gaan wegen (ik had ergens een weegschaal zien staan) en YES! Al 5 kilo kwijt, foetsie, wég!!!! Dat gaf natuurlijk wel een heel fijn gevoel. Ik heb meteen mijn vader gebeld, want hij had me eigenlijk aangespoord om eens te kijken of er al wat gewicht vanaf was... 26 februari 2006 Vanmorgen kwam Dr. Michiels langs om te zien hoe het ging. Van hem mocht ik vandaag naar huis!!! Jippie!!! We hebben afgesproken dat ik over 6 weken op controle zal komen. Hij benadrukte de nog bestaande risico's van een bloeding en andere complicaties die nog zouden kunnen optreden. Ik moest hem beloven meteen contact op te nemen met het ziekenhuis mocht er iets zijn en als er echt iets heel accuuts zou zijn, zou ik naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis moeten gaan waar men bekend is met de gbp c.q. de gbp ook verricht (bof ik even want ik woon op tien minuten rij-afstand van een ziekenhuis dat gbp's uitvoert - toch een veilig idee). Om twaalf uur 'smiddags heb ik de laatste pijnstilling in mijn infuus gehad. Rond een uur is mijn infuus verwijderd en werd de drain verwijderd (een heel naar gevoel als dat slangetje van binnen langs je organen/darmen gaat...brrrr!!!) en zijn mijn wonden verzorgd. Tegen 14.00 ben ik samen met mijn man naar huis vertrokken. |