De hoogste Jota-zender van nederland
We zijn met z'n vijf-en: Paul, Roger en ik, de moeder van 'n kleurplaat-winnaar en een zendamateur. Hij heeft helaas geen zend-machtiging, dus we hebben geen eigen call. Maar wie wil ook z'n dure apparatuur meenemen in de lucht? En hoe kom je dan aan stroom? Hij heeft echter wel een video-camera bij zich waarvan de beelden rechtreeks uitgezonden worden, zodat op de grond de ballonvaart ook meegemaakt kan worden. Hij heeft een verbinding met zijn groep de Stutters in Hoensbroek, maar de video-ontvangst blijkt slecht te zijn omdat we de verkeerde kant op gaan. Ook Paul maakt video-opnamen en we hebben verbinding met Berg en Terblijt. Verder maken we natuurlijk de nodige foto's.

Het is eigenlijk heel rustig in de ballon. Alleen de sterke gasbrander vlak boven ons hoofd, verbreekt geregeld de rust. We hebben prachtig weer, een mooi uitzicht over 't limburgse land en het is totaal niet koud. Roger heeft normaal een beetje last van hoogtevrees, maar de ballonvaart is zo relaxed, dat je er dan geen last van hebt.
We worden meegevoerd door de wind. En die brengt ons rechtstreeks naar Maastricht. De piloot regelt de hoogte en de draaiing om z'n as, maar een bochtje naar links is bv. onmogelijk. De piloot heeft contact met een volgauto. Ook moet hij de ballon telkens inmelden bij de luchtvaartleiding. Maar er is geen vliegverkeer en we mogen laag blijven.
We stijgen maximaal tot 200 meter en blijven doorgaans op zo'n 60 meter hoogte. Prima uitzicht zo. De snelheid ligt tussen de 15 en 25 km/u

We vliegen, ik bedoel varen recht over het centrum van Maasticht. Geweldig! Je ziet de wereld van een heel andere richting. Recht van boven kijk je in tuinen. De mensen zwaaien. Wij zwaaien terug. Soms kun je een paar woorden overroepen.
We bewegen ons over een gigantische stafkaart, en naderen de grens met België. Die is hier echter niet met een duidelijke lijn aangegeven. Dan denken we dat we Tongeren naderen maar het zijn kleinere plaatsjes. We komen vlak langs een kerktoren, en kijken neer op luxe huizen met een zwembad in de tuin. Je hoort hier veel honden blaffen. Rennen die kippen altijd zo wild rond. De koeien trekken zich niets aan van onze aanwezigheid.

Dan gaat de piloot uitkijken voor een geschikte plek om te landen. Eigenlijk kan dat op ieder kaal stuk land. Maar hij treft graag gras zodat de ballon niet te vies wordt en niet te ver van de weg zodat de volgauto erbij kan komen.
We zien 't Jota-tour busje. Even later ook de volgauto. "Daar dat weiland is geschikt." Is het gras of toch niet? De piloot trekt al aan het koord; de ballon gaat boven open en we dalen. Dan zien we dat er toch een gewas staat. Snel rukt de piloot de gaskraan open en laat 'm flink branden. We stijgen weer en scheren over de boomtoppen.

Aan de andere kant van de heuvel opent zich een nieuwe wereld. Een prachtige zonsondergang siert de horizon. Onder ons begint Tongeren: voorlopig geen mogelijkheid te landen. De piloot meldt aan de volgauto om naar de grote weg terug moet keren. Een licht-geirriteerde stem antwoord om toch maar snel een landingsplaats te zoeken "Zo dadelijk is het donker..."
Weer varen we over een kerk. Op de hoofdweg lijkt zich een Amerikaanse politie-achtervolging af te spelen. In de schemering ligt de binnenstad mooi op.

Zeer snel hebben we Tongeren achter ons. Hier blijkt alles akkers en bosjes te zijn. We dalen. We moeten ergens landen. Een boer is op het land aan het werk. Daar is een akker geoogst. Die wordt het... Nu wordt de ballonvaart spannend. De piloot heeft uitgelegd hoe we zullen landen. We moeten allemaal in de mand blijven, eventueel helemaal ondergedoken. We houden ons stevig vast aan de mand. De ballon opent. Met hoge snelheid naderen we de aarde. Een schok als de mand de grond raakt. We scheren weer boven de akker. Dan slaat de mand nogmaals tegen de grond. Nu sleept zij over de bodem, slaat om, wij vallen plat. Ik kus de aarde. Paul en Roger liggen op me. De piloot zegt dat we uit kunnen stappen. We liggen echter nog helemaal vast. Voor m'n neus 'n aardappeltje. Een voor een kruipt iedereen eruit. Paul zegt dat ik nog even mag blijven liggen: kan hij 'n foto maken.
We blijken 't allemaal overleeft te hebben. Ook de apparatuur heeft het redelijk doorstaan. Het aardappeltje neem ik mee.

De boer is al ter plaatse. Hij vond 't machtig om te zien. Mensen hadden de ballon gevolgd om de landing te zien. Ze zitten vol vragen. Daar komen de welpen en kabouters uit 't busje aanrennen. Ook de volgauto is snel ter plekke. We helpen allemaal mee de ballon in te pakken. Een half uur na de landing is het echt donker. (19.30 uur)
Dan komt er een metalen koffer te voorschijn. Ze blijkt twee flessen champagne en glazen te bevatten. Bij deze drank krijgen we een verhaal over de eerste ballonvaart verteld. Vroeger werden deze door de adel in Frankrijk uitgevoerd. Nu wordt men na een ballonvaart nog altijd als een edele beschouwd en wordt er met champage getoost. Wij moeten allen knielen en worden dan tot graaf/gravin benoemd. Hierbij wordt er champagne over je haren gegoten. Later krijgen we een oorkonde met onze titel en zo ben ik nu: "Graaf van Bekkerveld".