Zoekende naar info voor de paasviering van de kleuters kwam ik de aankondiging tegen van de KleurenKaravaan op 1ste pinksterdag in Nuenen. Nou zoals jullie weten kom ik graag in Nuenen en zeker als er rond het park iets te doen is, is het daar kei gezellig.
Het weer werkte mee en na een luie ochtend gingen Mallisha en ik met Nelly en Bob in hun autootje naar Nuenen en Anica met Kevin achterop mijn scooter achter ons aan.
Het was gezellig druk en we konden goed met de rolstoel langs de kraampjes lopen, even naar de vendelzwaaiers gekeken. 
Na tig markten mocht Mallisha eindelijk een kleurenvlecht in haar haar laten zetten en kon ik deze foto schieten van moeder en kind.
Een beetje slenteren en luisteren naar de muziek en toen was het tijd voor koffie en ijs bij Italia, het was al een beetje drukker geworden en ik merkte dat we Mallisha niet meer achter ons aan hadden drentelen. Nelly en Bob bleven wachten en ik liep terug. Daar zat mijn schatje in kleermakers zit bij ‘t djembé spelen te kijken. Nou in een ijsje had ze ook wel zin dus dribbelde ze mee en nu moesten wij samen weer de andere 2 guppen zoeken, me niet bewust van wat er zich bij hun ondertussen had afgespeeld. Nelly vertelde het later wel, maar pas nu ik haar www op hyves las, bemerkte ik de impact.
“Vandaag ben ik in Nuenen geweest op de multi-culturele dag. Keigaaf. Totdat er een schreeuwende dame op me afkwam, die me beschuldigde van foute keuze’s die ik gemaakt had. Ik was een slechte vrouw en God had mij gestraft met Bob. Ik kon nog wel om vergiffenis vragen!!!”
ONGELOOFLIJK!!
Na het ijsje had ik nog wel zin om even een rondje te maken om toch te proberen nog wat mooie mensen op de foto te zetten, helaas over geen 1 foto tevreden. 
Voor dit soort foto’s moet ik gewoon alleen op pad en niet met een meidje van 5 die van alles op haar pad tegen komt.
Wat ik hoorde op mijn pad, ik kon mijn oren niet geloven.
Een stel ouders waren aan ‘t mopperen tegen hun huilende dochter van rond de 10, meidje wou iets en ouders vonden dat ze genoeg had gehad. Loopt er zo’n yup langs en die zegt serieus dat ‘t belachelijk is dat mensen kinderen meenemen naar dit soort evenementen. Zijn kin ging de lucht in en liep weer verder.
Zitten aan de vijver, genietend van de goulash van de zigeuners ( gipsy’s zoals ze zichzelf noemen) vroegen Nelly en ik ons af hoeveel mensen commentaar zouden hebben op ‘t feit er zoveel buitenlanders op dit evenement waren of andere ‘andere’ mensen.
Multicultureel maar schijnbaar wel met je eigen Ik als belangrijkste inzet.
Op de site van KleurenKaravaan.nl staat ‘t volgende:
Het doel van KleurenKaravaan is: Als we meer van elkaars cultuur en achtergrond begrijpen kunnen we meer respect voor elkaar opbrengen en kunnen we beter met z’n allen op een paar vierkante meter leven!
De muziek besproken, de kaart samen uitgezocht. In eerste instantie zouden we een macro foto van mij gaan gebruiken maar toen we samen met mijn vader de kaart met de roos zagen waren we het er gelijk over eens dat die het moest worden.
Ik had mams gevraagd of we haar kist mochten beschilderen, net zoals Paul de Leeuw zingt in het lied afscheid.
Eindelijk kan ik dan hier een stukje schrijven over de taartplateau die ik heb laten maken bij de Drie-ster van Lunetzorg. Jarenlang heb ik daar clienten naar toe moeten rijden toen ik nog op de taxi reed en altijd wel nieuwsgierig geweest hoe het daar zou zijn maar nooit de tijd gehad om te stoppen in tegenstelling tot bij Kunst & Co en Henriëtte waar ik wel eens binnen wipte.
De organisatie had de posters zelfs boven de mannen pisbakken gehangen….. helaas is het een bekend feit dat mannen geen 2 dingen tegelijk kunnen doen dus dat zal niet veel stemmers hebben opgeleverd. De organisatie was er maar druk mee om de prijsuitreiking tot een leuk feestje te maken en samen met Anica heb ik dit feestje in de bibliotheek bezocht. 
Samen op de foto als postzegel en toen met de lift én consumptie bonnen naar boven. Zanger Lesley zong al toen we binnen kwamen, ik hoorde hem voor het eerst zingen in de documentaire van omroep Brabant ‘Kankerzooi’ , daar was ‘t emotioneel en dat gevoel kreeg ik hier ook even. [Hij doet ook mee in de strijd om 'n 5e topper te worden: 
De hele prijsuitreiking was ook te volgen via live-stream, zo kon vriendin Annet er toch een beetje bij zijn en las ik via de twitter fontein een aantal van haar berichtjes. Erg leuk 
Een pilsje en ‘n stoel en wachten op wat ging komen zoals onze clip, de twitterfontein op ‘n scherm, de staddichter, presentatie van de organisatie, jury en uiteindelijk werd dan als eerste de winnaar bekend gemaakt van de publieksprijs. Helaas, pindakaas ik dit keer niet……. 
De vakjury maakte daarna hun keuze bekend, ik had al via ‘t filmpje van studio 040 gezien dat ik het niet zou zijn. Een jonge knul die voor school een opdracht had moeten maken over de stad en dat zelf ook erg passend vond voor op de zegel. Ik moet zeggen dat hoe vaker ik de zegel zie, hoe mooier ik hem vind worden. Het is de Philips lichttoren vorm gegeven in een stekker. Alle aanwezigen kregen een stock kaarten met de 50 beste inzendingen erop afgebeeld. 
Thuis eens rustig kijken naar ‘mijn Flying pins’ en waar valt mijn oog op…….. mijn Flying pins zijn de Klaver 4 van het spel. Nou als dat geen geluk in mijn leven gaat geven……
Via een ReTweet van 1 van de mensen die ik weer volg zag ik dit berichtje en omdat ik toch vast begin te plakken op mijn bank maar eens even kijken wat deze twitteraar zo belangrijk vond om onze aandacht te trekken.
Stemmen
Nadat in de nieuwsbrief van 31 maart had gestaan dat de kinderen of wc papier of geld mee naar school moesten nemen omdat door het contract met het nieuwe schoonmaakbedrijf de kosten beduidend hoger waren als voorheen.
De toiletjuf heeft alle klassen even bezocht en vond het geweldig om te zien hoe sommige moeders hadden mee gedacht.
Al snel kwamen de 1ste klanten, die betaalden met chocolademunten, gelukkig vond de toiletjuf dit niet erg.
En net als bij andere toiletjuffrouwen kregen de kinderen na het toilet gebruik een snoepje, bij sommige kindjes was er even twijfel of dit wel mocht van de juf. Nou de toiletjuf is nu de baas dus dat mag.
Gevraagd wat voor dag het was, ieder kind wat snoepjes gegeven en het geld weer netjes terug gegeven.
….eindelijk weer een zaterdag dat ik ‘t bos in kon. Het weer scheelde wel een jas met gisteren maar dat mag de pret voor mij niet drukken. Op naar Mierlo om daar tegenover de camping mijn auto te parkeren en een lekker stuk te gaan lopen.
Zo al lopend gaan er allerlei dingen door mijn hoofd maar kan ik ze ook weer los laten als ik de mooie dingen om me heen zie.
Maar al lopende kwam het gevoel van genieten terug en even verderop heerlijk op een boomstam mijn boterham gegeten en ook daar kwam Nikkie de Bordeaux dog weer langs, ik had al bedacht dat ik eigenlijk een foto had willen maken maar vond dit raar om te vragen. Ook nu niks gevraagd.
De blauwe paaltjes volgend kwam ik opeens op de trimbaan, nou ja, ik wil wandelen, niet trimmen. Niet dat ik veel mensen tegen kwam, maar ik zou maar net deze rare oefeningen doen, midden in het bos en iemand zou me zien.
Opeens stond ik ook oog in oog met de zendmast van Mierlo, dacht dat die veel verder weg was maar nee, recht voor mijn neus, midden tussen de hoge bomen.
Zo zag ik ook voor de 3e keer Nikkie en ik had mezelf beloofd het de 3e keer te moeten vragen of ik een foto mocht maken.
Uiteindelijk nog even naar het oorlogskerkhof gelopen dat aan de andere kant van de weg naast de camping ligt. 
Blijft altijd indrukwekkend om over dit soort begraafplaatsen te lopen en te beseffen dat hun uit een ver land daar liggen voor onze vrijheid.
Vrijdag met vriendin naar de opening van de winkel en daar kreeg ik van Jody van Eindhoven Dichtbij het shirt uitgereikt en mocht ik het shirt aan Dorothée F. Foole van de winkel uitreiken.
Zag gisteren een mooie ingezonden brief in de Libelle staan, die had ik wel kunnen schrijven!
1 van de dames had een houten postzegelframe gemaakt en zo gingen we voor de blob staan, en dan is Eindhoven echt weer ‘t dorp waar het lied over gaat. Wethouder Fiers kwam langs en deed spontaan een stukje mee.
Van de blob naar de markt en van de markt naar het Catharinaplein maar eerst ook even een icoon van Eindhoven erop gezet, Hein.
Voor een paar weken terug moest Anica een presentatie maken voor de intake voor de opleiding Media Vormgever en daarbij moest ze een fabeldier kiezen en kwam uit op deze Feniks. De vormen en het verhaal van de feniks spraken me aan en het plaatje had ik al bewaard om ‘n keer te gaan schilderen.
Gisteren dus geschilderd voor Phoenix.
