In het voorjaar kreeg ik via een fotografe die ik heb leren kennen op Trash The Dress een mail over een fotoshoot in Doel. Helaas kon ik die dag niet maar ik was wel getriggerd door dit dorp dat als ’spookdorp’ werd benoemt.
Later zag ik van een andere fotograaf mooie foto’s van oude, verlaten gebouwen en ontdekte ik dat dit een fotografie stijl is.
- Urbex of Urban Exploringis het verkennen en fotograferen van verboden en verlaten plaatsen.Urban explorers scheppen er plezier in om zich op terreinen te begeven die niet toegankelijk zijn, en tot verboden gebied zijn verklaard.
- Exploring?Dit kan van alles zijn, van verlaten gebouwen tot industrie gebieden, militaire forten, kastelen, spoorlijnen, tunnels…
Ook verlaten domeinen zijn een doel voor sommige Urban Explorers. Deze terreinen kunnen gaan van verlaten oefenterreinen voor het leger tot vliegvelden of vakantiedorpen.
“Laat slechts voetstappen achter, neem slechts foto’s mee” [ "Leave nothing but footprints, take nothing but pictures"].
Op een mooie druilerige, grijze dag naar Doel in België gereden om eens rond te kijken samen met Gabriela.
Ik had er heel veel over gelezen en gehoord, mijn fantasie was dusdanig geprikkeld dat ik het met eigen ogen moest gaan bekijken!
De eerste gedachte die in mij opkwam toen we het gebied rond Doel inreden was, waarom zou je hier uberhaupt hebben willen wonen?
Wat een troosteloze omgeving, tussen de havenbedrijven, containerlandschappen en de kerncentrale tegen de achtergrond.
Doel is een zeer omstreden plaats, omdat het hele dorp bijna helemaal leeg staat op een enkele woning na. Het dorp moet plaats maken voor de uitbreiding van de Antwerpse haven. De laatste dertig jaar is hierover veel te doen geweest.
Meer als de helft van de verlaten huizen zijn dicht en daar kan je niet in. Er zijn wel huizen volledig open, maar hier zijn alle ramen en deuren verwijderd en/of kapot. In die huizen ligt zeer veel troep en afval. Soms leek het of de bewoners waren weggegaan met achterlating van alle spullen.
Er is veel actie gevoerd om dit dorp te redden van de ondergang, maar op de 31 augustus 2009 liep het tijdelijke woonverbod af. Voor de laatste bewoners (39) bestaat er nu een gedoog beleid totdat ze hun huizen hebben verkocht en tot er een nieuw bestemmingsplan komt.
Eerst een rondje met de auto door het dorp, om hem vervolgens te parkeren bij de molen om eerst maar eens koffie te drinken. We dachten dat dit de enige eet/drinkgelegenheid was in Doel, later bleek er in ‘t dorp nog een kroegje open te zijn.
We begonnen bij de gedichtentuin tegen over de molen, om maar gelijk de woning binnen te stappen. De deur was open, er was niemand gewoon totaal verlaten. Eenmaal boven rook in een brand lucht, later bleek dat er achter de woning een olievat met zooi stond te branden zonder dat we ook maar een levend iemand hebben gezien.
Al lopend kwamen we bij de 1ste woningen waar je via de achterkant naar binnen kon lopen, ik was wel samen met Gabriela maar zij dook het ene huis in, ik het andere. Ik werd geraakt door het kinderspeelgoed en het viesje tuitflesje dat er lag. Hier heb ik een serie van gemaakt. Knuffels en kids-zooi @ Doel
Naast deze serie ook nog:
Het was een vreemde ervaring om in zo’n verlaten dorp rond te lopen en je te verbazen wat je er allemaal nog aantreft.
Doel is een unieke plaats, het is extreem dat je een compleet dorp tegenkomt dat nagenoeg helemaal leeg staat. Het is ook mogelijk om verlaten huizen te bekijken zonder dat er grote hekken omheen staan.
Wat indruk op mij maakte, was om te zien met hoeveel moeite is geprobeerd om de teloorgang van het dorp tegen te gaan. Dit is zichtbaar door de kunstprojecten die prominent aanwezig zijn in het dorp en tevens de leuzen die de inwoners her en der hebben aangebracht.
Ook de boosheid van een buurman van een lege schuur die bij ons kwam kijken was triest. Hij was boos op alles en iedereen die in zijn dorp kwam om foto’s te maken en toevallig waren wij het waar hij op dat moment tegen aan mauwde.
Inmiddels was ‘t flink aan ‘t motregenen en zijn we nogmaals naar de molen gegaan om met een warme chocolade melk met slagroom en een Westmalle na te genieten van al dit moois.
