Jaren geleden kwam ik deze tekst tegen, juist in een periode dat ik voor ons mam op zoek was naar meer info over ‘hun eerste Marianne’
Een zus die er binnen ons gezin altijd wel is geweest ook al was haar leventje zo kort.
Geboren met een hartafwijking, iets dat als ze vandaag zou zijn geboren verholpen had kunnen worden door een operatie. Toen 50 jaar geleden was de wetenschap nog niet zo ver.
Even heeft ze nog in de couveuse gelegen, even was er hoop.
Ons pap, was thuis, de politie was nog bij hem aan deur geweest hoorde hij s’morgens van de buren. [ Lang leve het mobiele tijdperk van nu.]
Natuurlijk is hij snel naar ‘t ziekenhuis gegaan en heeft hij kleine Marianne nog even gezien.
Wat vooral aanwezig was bij ons mam was ‘t verdriet om ‘t kindje dat ze had gekregen maar nooit heeft mogen zien opgroeien.
Vergeten en doorleven, was de boodschap van oma.
Dat kleine meisje is in de kofferbak van de doodgraver naar het St. Barbara in Amsterdam gereden, samen met ons pap zijn moeder en broer.
Geen poespas, geen steen, geen arm of troostende woorden voor de kersverse vader.
Geen flauwekul, dat was het beste zei mijn oma.
Jaren geleden heb ik ook contact opgenomen met ‘t Onze Lieve Vrouwengasthuis waar ons mam toen was bevallen en wonderwel hadden ze daar nog een stuk dossier en hebben ze mij dat toe gestuurd. Samen met het geboortekaartje heb ik daar een mooie pagina van gemaakt voor het boek ter ere van hun 40 jarig huwelijk, iets tastbaars.
Vandaag moet ik even bij dat kleine meisje stil staan, zoals ik al jaren doe, kaarsje branden, ons mam bellen omdat ik weet wat voor een rot dag dit altijd was voor haar. Ik herinner me nog de paniek bij haar toen ze hoorde dat ik op 8 januari was uitgeteld van onze Vincent, gelukkig was ‘t geen snelle en kwam hij 12 daagjes te laat. Maar misschien ook jammer, misschien had juist de geboorte van ‘n kleinzoon op die dag de pijn kunnen verzachten.
In 2005 is er op de begraafplaats in Leeuwarden een monument voor “Het vergeten kind” geplaatst, ons mam heeft daar ook aan bij gedragen, dat gaf haar een goed gevoel.
Vandaag kan ik niet ons mam bellen, wel nu hier op het Wereld Wijde Web een plaatsje gemaakt voor dat kleine meisje dat ik nooit heb gekend en toch altijd een deel van me is geweest.
Het meisje dat 50 jaar geleden even heeft mogen leven.
Liefs van je grote zus
Afgelopen weekend zou ‘t slecht weer worden dus had ik me voor genomen om lekker thuis mijn winterslaapje te gaan doen. Tot mijn verrassing was het echter stralend weer en zo dan toch maar mezelf in de kladden gevat en met mijn camera en tomtom op weg naar een kerstmarkt in Best.
Heerlijk met mijn goede laarzen door de Brabantse klei, moest nog uitkijken dat ik niet vast kwam te zitten.
De kerstmarkt heb ik uiteindelijk ook gevonden, was nou niet zo super geweldig dus was ik weer snel weg.
Oktober staat al jarenlang bekend als ‘borstkankermaand’, in deze maand zijn er allerlei activiteiten om Pink Ribbon. De ‘Pink Ribbon’ is al jaren hét symbool van de strijd tegen borstkanker.
Ik had me van het zomer al ingeschreven samen met mijn MissieMeis en ‘n vriendin, natuurlijk ter ondersteuning van de actie ook het bij behorende shirt besteld en zo gingen we samen met nog een vriendinnetje erbij op pad. Naarmate we dichter bij het stadion kwamen zagen we steeds meer roze geklede mensen, samen met de herfst zon zag dat er al vrolijk uit.
Aangekomen bij het stadion onze shirts gehaald, omgekleed en toen het veld op, daar speelde JD Walker ook de mascotte van FC Eindhoven was aanwezig in ’n roze shirt. Vele bijzondere, roze uitdossingen gezien, luisteren naar de muziek en genieten van de zon.
Borstkanker, zelf heb ik er niet mee te maken gehad, gelukkig niet maar wel heb ik van dichtbij ’t mee gemaakt bij ’n aantal mensen die ik vrij goed ken. Toen ik 1 van deze vrouwen vanmiddag uitbundig zag dansen, blij dat ze er was, blij dat ze ‘schoon’ is, besef ik hoe belangrijk de aandacht voor kanker is en het geld dat er mee gemoeid gaat om onderzoek te kunnen doen naar nieuwe medische kansen voor deze mensen.
In het voorjaar kreeg ik via een fotografe die ik heb leren kennen op Trash The Dress een mail over een fotoshoot in Doel. Helaas kon ik die dag niet maar ik was wel getriggerd door dit dorp dat als ’spookdorp’ werd benoemt.
Op een mooie druilerige, grijze dag naar Doel in België gereden om eens rond te kijken samen met Gabriela.
We begonnen bij de gedichtentuin tegen over de molen, om maar gelijk de woning binnen te stappen. De deur was open, er was niemand gewoon totaal verlaten. Eenmaal boven rook in een brand lucht, later bleek dat er achter de woning een olievat met zooi stond te branden zonder dat we ook maar een levend iemand hebben gezien.
Het was een vreemde ervaring om in zo’n verlaten dorp rond te lopen en je te verbazen wat je er allemaal nog aantreft.
Inmiddels was ‘t flink aan ‘t motregenen en zijn we nogmaals naar de molen gegaan om met een warme chocolade melk met slagroom en een Westmalle na te genieten van al dit moois.
Gisterenavond stond ik op ‘t punt om de computer af te sluiten toen ik nog een tweet las van @speelsekunst om via haar site een kaart ter inspiratie te trekken.
Jouw hand in de mijne.
Bijna 10 jaar heb ik de website bodemloos.com gehad en onderhouden. De site ben ik begonnen omdat er toen in 2001 nog weinig te vinden was op het internet over hechtingsstoornis. Ik heb op de site informatie verzameld, niet alleen over adoptieproblematiek, maar ook over de jeugdzorg in het algemeen, loverboys, tienermoeders en drugs.
Voor dit soort foto’s moet ik gewoon alleen op pad en niet met een meidje van 5 die van alles op haar pad tegen komt.
Multicultureel maar schijnbaar wel met je eigen Ik als belangrijkste inzet.
