DSE Weblog van gouddelver

Mijn bedoeling

(Wie deze site al eerder bezocht kan deze inleiding overslaan)


Welkom. U bent hier op de website van Lau Kanen. Deze is bedoeld voor meningsuiting en -vorming over onderwerpen die te maken hebben met het leven in het algemeen, maar bijzonder in het SRE-gebied, d.w.z. de steden Eindhoven en Helmond en hun wijde omgeving, kort gezegd Peel- en Kempenland.


Mijn opinie over meer omvattende, dus nationale of mondiale onderwerpen maak ik, zo mogelijk, bekend middels ingezonden brieven in kranten - vrij regelmatig het Eindhovens Dagblad (ED) en incidenteel NRC Handelsblad - en overigens door reacties op andere websites, zoals de forums van Standpunt.nl en Rondom Tien. U vindt u mij daar dikwijls onder de schuilnaam Gouddelver. Mijn voormalige Volkskrant-weblog - de Volkskrant is met deze weblogs gestopt - heette 'Gouddelver neemt pauze'  (www.volkskrantblog.nl/blog/2851)


Vůůr 2010 schreef ik soms een gedicht. Behalve op de websites van CuBra (Cultureel Brabant), Poetry Alive/Dichttalent en Nederlands.nl kunt u die ook op deze site aantreffen. Van maart 2005 tot begin 2012 besteedde ik veel tijd aan het - zingbaar - vertalen van Schubertliederen, sinds 2012 doe ik dat met die van Schumann, daarnaast soms ook met die van Mozart en Richard Strauss, sinds 2014 met die van Brahms en Van Beethoven: u kunt de resultaten vinden op The Lied, Art Song, and Choral Texts Archive, tot voor enkele jaren geheten The Lied and Art Song Texts Page en in een boek 'Schubert in het Nederlands', in november 2009 uitgegeven door Papieren Tijger te Breda.


In dit weblog noteer ik af en toe dingen die mij getroffen hebben. Reacties zijn tot nu toe schaars, maar niettemin welkom. De enige regels die ik daarbij graag in acht genomen zou zien zijn:


1. Onderbouw uw mening met feiten en redelijke, d.w.z. weerlegbare argumenten, niet zozeer met emoties.


2. Schrijf goed Nederlands. Ik vecht voor het behoud daarvan.


Verder heb ik er geen bezwaar tegen als u teksten van mij voor eigen doeleinden gebruikt, mits u daarbij de bron vermeldt.


bijdrage van gouddelver op 21.01.05 om 00:43 [link]

God onze vader
Veel mensen kunnen zich bij het woord God weinig voorstellen. Het christendom zegt, in navolging van Jezus Christus, dat God onze vader is. Wat dat betekent wordt echter duidelijk, wanneer je de woede en verontwaardiging van volwassenen ziet wanneer een kind iets wordt aangedaan (denk aan mishandeling, seksueel misbruik, bombardement e.d.) Of wanneer je ziet hoe fantastisch veel liefde en zorg ouders aan de dag kunnen leggen voor een kind van hen dat gehandicapt is (Kruispunt liet dat vanavond zien in het tv-programma 'Altijd zorgen'). Wij weten heel goed wat vaderschap en moederschap betekent.
Het is dan nog maar een kleine stap om je voor te stellen hoe de Almachtige naar ons, mensen, kijkt. In verhouding tot hem zijn wij, hoe hoge eigendunk wij ook hebben, kleuters met een zeer beperkt inzicht en overzicht, kinderen die weliswaar fouten kunnen maken (die hij met zachte hand of duidelijke woorden ook zal corrigeren), maar die hem vooral oneindig dierbaar zijn.
Je hele perspectief verandert, i.c. wordt geruststellend, wanneer je als volwassene jezelf als een kind van God en God als vader kunt zien. Je weet dan dat je, wat er ook gebeurt - en dat is soms verschrikkelijk -, gezien en beschermd wordt.
(Ik schrijf dit niet op een forum maar in mijn privť-weblog, omdat het in rust gevonden moet worden.)
geplaatst op 15.09.14 om 00:48 [link]

Vier aforismen
1. De grootste vijand van het christelijk leven is zelfgenoegzaamheid.

2. Om stand te kunnen houden, moet het huwelijk net zoveel met het verstand als met het gevoel voorbereid, gesloten en volbracht worden.

3. Al gebeurt dit soms wel door omstandigheden of natuurlijke oorzaken, ouders hebben niet het recht, om zelf hun kinderen van hun gezamenlijke zorg te beroven.

4. Mensen moeten elkaar geen moeilijkheden bezorgen. Het leven zelf en de natuur bezorgen ons al moeilijkheden genoeg.
geplaatst op 20.07.14 om 13:34 [link]

Gevragen
Het dialect is soms consequenter dan de officiŽle taal. In de officiŽle taal is 'vragen' een 'sterk' werkwoord met een 'zwak' voltooid deelwoord: vragen - vroeg - gevraagd. Hier in de Kempen hoor ik echter nog regelmatig als voltooid deelwoord 'gevragen', bijvoorbeeld "Ik heb 't hem niet gevragen". Dan wordt 'vragen' dus helemaal behandeld als een 'sterk' werkwoord (vragen - vroeg - gevragen), hetzelfde als 'dragen' (dragen - droeg - gedragen).
Sommige mensen neigen er toe, ook 'klagen' zo te behandelen; als o.v.t.-vorm gebruiken ze dan 'kloeg' in plaats van 'klaagde', maar ze deinzen blijkbaar terug voor het voltooid deelwoord 'geklagen', want dat heb ik nog nooit gehoord.
geplaatst op 28.02.14 om 09:50 [link]

Frans Hoppenbrouwers
Wat is het verschil tussen een schrijver en een dichter? Een schrijver is iemand die vertellen kan, een dichter iemand die het zeggen kan.
Die gedachte kwam in mij op na lezing van de cyclus 'Dorp aan de Dommel' van Frans Hoppenbrouwers, een geestverwant van mij, die vorige week overleden is. Deze Valkenswaardse sonnetten, die ik, dankzij CuBra, gisteren en vandaag kon lezen, waren naar mijn indruk zijn laatste: in het laatste gedicht - 'Verzoek' - zegt hij letterlijk hoe hij begraven wil worden. Maar ik kopieer hieronder het voorlaatste, waarin hij zijn liefde voor zijn (en mijn) geboortestreek uitspreekt.

GROET AAN DE DOMMEL

Het lijkt wel of ze trager is gaan stromen,
omdat ik niet zo vaak meer bij haar kom.
Ik heb nog tijd, al vliegt die pijlsnel om.
Aan ons verbond zal gauw een einde komen.

Maar staande op haar oevers blijf ik dromen
van vroeger tijden toen de jeugd het won
en ik nog op mijn veerkracht bouwen kon,
de zekerheid die mij bruusk werd ontnomen.

Haar water heeft mij jaar op jaar gezuiverd
van vlekken die verkleefden aan mijn ziel
als ik weer eens ten prooi aan deernis viel

om dingen waar een roerig hart van huivert.
Al heeft de Dommel mij haar woord gegeven,
geen mens kan hoop hebben op eeuwig leven.

Frans was trouwens beide, schrijver en dichter, maar het meeste toch het laatste.

geplaatst op 27.11.13 om 12:31 [link]

Twee werkelijkheden, allebei even echt
Soms twijfelt een mens in welke werkelijkheid hij leeft. Dat overkwam mij vannacht. Ik was op reis, meer precies: ik was op een station. Ik dacht dat van Rotterdam. Ik moest natuurlijk naar huis, dus naar Eindhoven en verder. Maar ik was mij bewust dat ik geen kaartje had gekocht en eigenlijk niet op reis kon zijn, want vandaag had mijn vrouw de oppasbeurt in Amsterdam. Ik nam om een onbekende reden een trein naar een nabijgelegen groot station, iets noordelijker dan waar ik was. Ik klom daartoe een hoge (rol?)trap op, nam daar een trein, reisde een aantal minuten en moest op het perron van aankomst ook weer een hoge trap omlaag. Ik kwam desondanks op een soort groot platform terecht, dat zich een verdieping hoger dan de begane grond bevond: ik kon van daar af naar beneden kijken. Het geheel had iets van een enorme fabriekshal
Ik wilde naar een loket, om een kaartje te kopen, maar wist niet waar dit zich bevond. Ik vroeg het aan een spoorwegemployť en die wees het mij aan, schuin beneden. Ik ging daar naar toe. Maar weer dacht ik dat ik toch eigenlijk geen kaartje nodig had, want ik hoefde vandaag niet op reis...
Langzaam drong een andere werkelijkheid tot mij door: die waarin ik niet op reis maar gewoon thuis was. Ik werd wat men noemt wakker en besefte dat mijn zojuist beleefde werkelijkheid wat men noemt een droom was.
Daarna dacht ik: is dit misschien een werkelijkheidservaring zoals demente mensen die beleven? Niet kunnen onderscheiden tussen de echte en een gedroomde, maar even realistisch beleefde werkelijkheid. Wat als de grens tussen beide werkelijkheden wegvalt?
geplaatst op 09.11.13 om 00:29 [link]

Sumi Jo
Waarom is Sumi Jo in Nederland niet veel meer bekend? Ik vind haar een geweldige zangeres. Beluister op YouTube maar eens haar vertolking van Schumanns 'Widmung' en Verdi's 'Caro nome'!
geplaatst op 28.10.13 om 01:46 [link]

TV-boeken
Gisteravond werden bij Pauw & Witteman twee boeken gepresenteerd, resp. gepromoot: 'MarktplaatspoŽzie' en 'Vrouw in de rouw'.
Vooral van 'MarktplaatspoŽzie' heb ik slechts de geringste verwachtingen, omdat op Marktplaats zich geen dichters presenteren maar verkopers. De teksten van de laatst genoemden kunnen incidenteel een vleugje poŽzie bevatten - toevalstreffers - maar zullen waarschijnlijk het meest lijken op die van een standwerker. Wat ik uit de bundel hoorde voordragen was ook uitsluitend proza en geen regeltje poŽzie.(Hier beginnen mijn tegenstanders natuurlijk een heftig debat over wat poŽzie dan wel is.)
Met 'Vrouw in de rouw' trekt de schrijfster misschien een aantal vrouwen - mannen vermoedelijk niet - die het boek gaan lezen vanwege lotsovereenkomst. Maar onherroepelijk voegt het zich in de lange rij van autobiografische ellende-boeken, gewoonlijk geschreven door vrouwen die aan een vreselijke ziekte hebben geleden.
Ik zal niet ontkennen dat bij mij een zekere jaloezie op de aanschouwde 'reclamecampagne' meespeelt, maar toch denk ik serieus, dat boeken als deze twee straks de kwalificatie 'op tv gezien maar niet gelezen' zullen krijgen. Vermoedelijk worden verkoopcijfers dan ook vervangen door kijkcijfers.
geplaatst op 17.10.13 om 00:20 [link]