voorwoord

Zaterdag 5 februari 2005

Het is kwart over twee als de bus in volle vaart vertrekt van Mierlo naar Eindhoven, om van daaruit met de trein de reis te vervolgen richting Maastricht. In Eindhoven komen we veel verschillend geklede mensen tegen. Het wordt carnaval en dat is duidelijk te zien. Het is druk op het perron. Mensen staan in rijen te wachten voor een kaartje. We hebben haast want de bus heeft vertraging doordat deze moest omrijden vanwege de optocht die op het punt van beginnen staat. De bus stopt bij elke halte waar opmerkelijk veel mensen een kaartje moeten kopen bij de chauffeur. De trein staat gereed als we via de roltrap naar boven komen. Al spoedig verlaat de trein het station en kan de reis in zuidelijke richting beginnen. Het monotone geluid van de trein werkt slaapverwekkend op mij en ik sluit even de ogen om mijn gedachte de vrije loop te laten.

Als ik ze weer open zie ik bomen met maretakken voorbij flitsen. Het zijn er opvallend veel. Het lijken me populieren te zijn. Tijdens mijn overpeinzing heb ik het stuk gemist van Susteren richting Nieuwstadt wat we vorig jaar liepen tijdens het Pieterpad. Het weer is perfect en we zijn er aan toe. Als de trein arriveert in Maastricht vallen we gelijk in de Carnaval. Zatte hermeniekes, optocht en feestelijk uitgedoste mensen. Het is onmiddellijk feest hier. Feest zoals carnaval hoort gevierd te worden. We lopen naar de Lage Barakken om daar m'n dochter te treffen. Het is wel handig dat ze hier op kamers woont. Het "hotel" in de buurt zullen we maar zeggen. We drinken wat en gaan daarna nog even de stad in wat shoppen en carnaval snuiven. Wat een drukte zeg. Het lijkt erop alsof de mensen het geld hier niet op krijgen. We slaan de nodige hoeveelheid drop in voor onderweg en gaan nog even wat zingen op het vrijthof waar de stemming er al goed inzit. Mensen staan met glazen bier in hun hand, hangen tegen elkaar of staan in een groep met z'n allen wat in het rond te dansen. Heerlijk zo'n volksfeest waar iedereen elkaar kan ontmoeten. Als we nog even langs het station lopen zien we hoe een Belgische auto wordt opengebroken en gestolen. We lopen het station binnen om dit te melden bij de beveiliging.Mensen kijken ernaar en staan wat te bellen maar niemand waagt er zijn leven voor. We lopen tot het Vrijthof alvorens een agent tegen te komen en melding te kunnen maken van hetgeen we hebben zien gebeuren. Als je een agent nodig hebt is hij vaak niet te vinden en als je hem niet kunt gebruiken staat hij/zij hinderlijk in de weg. We struinen nog wat door de stad en gaan dan huiswaarts om daar wat te eten. Onze dropvoorraad is inmiddels al aardig geslonken. Jammer dan. Daar hebben we morgen niet veel meer aan.

terug

Zondag 6-2-2005

Maastricht-Visé

afstand: 23 km

Vroeg uit de veren. Om 8.00 uur gaat de wekker. Opstaan, douchen en de proviand in gereedheid brengen. Het is nog rustig op het station in Maastricht. Een enkele verdwaalde gast is op weg naar een schminkadres voor de optocht die vandaag in Maastricht plaatsvindt. We zoeken een weg tussen de lege blikjes.De mutsen kunnen we nog goed ophouden.

Bus lijn 27 tot de St. Pietersberg. Dan de Luikerweg naar boven lopen en we komen weer aan bij het begin of einde van het Pieterpad (LAW 9)

Enci te Maastricht

In de verte zien we de wijnranken van Maastricht. Mooi gezicht zo door de loodgrijze mistflarden. Al spoedig breekt het zonnetje door en het eerste gehucht wat we tegenkomen is Kanne. Daar is de plaatselijke bakker open en we kopen daar wat gebak dat we even later met lekkere zelf gezette koffie nuttigen nabij de kerk. Beter gezegd bij het kerkhof. We laten het ons smaken en ruimen de boel netjes aan de kant.

een mergelgrot aan de oppervlakte

Boerderij Kaster bij Kanne

We hebben er goed de tred in en als we richting Eben-Emael lopen zijn we de weg kwijt. We lopen via de grote weg terwijl we eigenlijk volgens het routeboekje verder zuidwaarts hadden moeten lopen. We merken al spoedig dat de GR5 misschien iets minder goed is aangeduid dan het eerder gelopen Pieterpad. Ook komen we er al snel achter dat de schaal van de kaart duidelijk verschilt met de kaart van het Pieterpad. Alles staat er twee keer zo klein in en voordat we de detailkaart kunnen omslaan duurt dat dan ook twee keer zolang. Ook de topografische kaarten in kleur missen we een beetje wat toch weer een stukje gebrek aan oriëntatie betekend.

We merken ook dat de GR5 vele omwegen kent. Soms helemaal om een dorpje heen, maar meestal toch wel de moeite van het (om)lopen waard. We verkijken ons misschien ook een beetje op de afstand die we te lopen hebben. Ook komen we er spoedig achter dat afstand slechts één gegeven is maar dat je ook zeker rekening moet houden met de hoogteverschillen die we al direct in de kuiten beginnen te voelen. Daarbij komt er nog een ander aspect bij n.l.: de begaanbaarheid van de weg.

Op sommige momenten is het behoorlijk soppen geblazen, en het duurt dan ook niet lang voordat onze broeken en schoenen onder de modder zitten. We lachen er maar mee, en hij verzint een nieuwe naam voor de gr5 n.l. GMR5=grote modder route.

Lange pauze's gunnen we ons echter niet want we proberen vandaag Visé te bereiken zodat we in de avond met de trein terug kunnen gaan slapen in Maastricht op de kamer van m'n dochter. We kunnen de trein nemen van 18.35 uur nadat we eerst wat hebben gegeten tegenover het station van Visé. Wel makkelijk maar de kwaliteit is niet geweldig. Geen vegetarische producten. Het is stil op het station van Visé. Drie mensen of zo. Hij is inmiddels gebroken. Het is meer strompelen dan lopen en hoe meer we richting Visé komen, hoe meer we halt moeten maken voor het rekken van de spieren.

We maken nog een laatste plaatje van de zonsondergang vanaf de brug, net voor Visé. Hij heeft de steunzolen in zijn schoenen vergeten en dat gaat hem opbreken. Als we in Maastricht aankomen vallen we weer onmiddellijk in de carnaval. Weer even wennen.

Of we deze avond weer gaan stappen? Denk het even niet. We maken een nieuw loopplan in de avond en kijken wat de dag van morgen zal brengen.

terug

Maandag 7 februari 2005

Visé - Domein van Wegimont

Gelopen afstand 24.1 km

Om half acht gaat de wekker af op de slaapkamer. Slaperig kijken we rond en realiseren we ons dat het een wandeldag is. Aankleden, eten. Ik loop naar beneden waar de schoenen van gisteren nog vol ongeduld staan te wachten, bedekt met een laag löss. Even afspoelen onder de kraan zodat we de modder van gisteren vandaag niet mee hoeven te slepen. We vertrekken naar het station van Maastricht. De trein richting Visé. Vandaag zijn we een stuk voordeliger uit omdat de kortingskaarten gelden die deze en gene heeft. Al snel bereikt het treintje Visé, het punt waar we gisteren het avontuur gestaakt hebben. We vervolgen het pad wat parallel loopt aan het spoor en gaan dan een weg omhoog via een modderpad. Het is bijzonder te ontdekken hoe een nachtrust een lichaam weer kan herstellen. Spoedig bereiken we de plaatsen Dalhem (de moeite van het bekijken méér dan waard), Feneur en Saint Remy die zo'n beetje aan elkaar geplakt zitten. Het weer is prima maar de zon laat zich wat minder zien dan gisteren. Het is ook duidelijk een stuk frisser en de bodem is nog hard. Onder onze voeten horen we het gekraak van de rijp.

De plassen zijn nog bevroren en we maken er een spelletje van om bij elke plas het ijs te doorbreken. Daardoor is het ook niet zo zeer soppen door de modder. Bij St. Remy komen we door het dal van Julienne. Werkelijk schitterend zeg. Het zonnetje staat er mooi bij te kijken en het lijkt alsof hier voortdurend een grijze waas van mist hangt die het landschap een mysterieus tintje geeft. Eigenlijk zit alles mee. Hij loopt ook wat lichter dan gisteren omdat hij nu de juiste schoenen aan heeft. Ook het pad is wat beter begaanbaar.

Bij Saivelette duikt ons pad onder de tunnel van de E40 en gaan we verder in zuidelijke richting via de plaatsen Tignee en Evegnee om vervolgens in Micheroux uit te komen. Langzaam maar zeker beginnen we de voetjes weer te voelen en lassen we af en toe een pauze in.Bij het plaatselijk café van Saive bestellen we koffie en cappuccino wat ze beide niet blijken te hebben. ????? Warme chocomel dan? Vragend kijk ik in de diepblauwe ogen van de serveerster. Ja dat hebben ze wel. We genieten ervan. We vragen hoelaat en vanwaar de bussen lopen want we hebben het besluit genomen met de bus naar Visé terug te gaan en van daaruit terug naar Maastricht. De voeten zijn nog niet helemaal hersteld en m'n dochter heeft nog van alles te doen. We besluiten nog wat verder door te lopen (niet te stille honger) en gaan via Tignee en Micheroux Naar het domein van Wegimont. Daar zoeken we tevergeefs naar een pension of hotel. Dat stond ook zo aangegeven in het boekje (geen hotel, maar wel een camping, waar we zonder tent uiteraard niets te zoeken hebben) We nemen na een half uur kou geleden te hebben bij een grote weg lijn 69 naar Luik. We vragen de chauffeur waar we het beste kunnen uitstappen voor een niet al te duur hotel. Blijf maar even zitten was zijn geruststellend advies. 'Ik breng jullie wel privé even naar een goed hotel wat niet al te duur is'. Daar zitten we dan in ons eentje prinsheerlijk in de bus. We lijken wel artiesten op weg naar een filmpremierre. Nog even geef ik een msm-bericht door aan m'n dochter dat we veilig op weg zijn naar een hotel. We worden afgezet bij hotel Ibis. Prima Hotel hoor. We bedanken de chauffeur voor de service en zijn blij dat bij de inschrijving aan de balie van het hotel onze schoenen en broeken niet zichtbaar zijn. Even op temperatuur komen. Ik werk mijn verslag verder bij en ga ook even later het bad in en nadat we een heerlijke spaghetti maaltijd gegeten hebben (met overigens opvallend veel knoflook) gaan we weer naar de hotelkamer waar we de reisplannen voor de volgende dag maken. We besluiten morgen naar Banneux-kapel te lopen wat een afstand is van 15.7 km. We moeten daarna tenslotte nog naar huis en er zitten nogal wat hoogteverschillen in. Lijkt me een mooie trip voor de derde dag.

terug

Dinsdag 8 februari 2005

Domein van Wegimont - Banneux kappel

Afstand 15.7 km

Vandaag gaan we het er van nemen. Lekker uitslapen tot 8.30 uur, douchen en aankleden en een heerlijk ontbijt in het hotel. De nodige lekkere dingen worden achterover gedrukt voor de trip die we vandaag gaan ondernemen.De rugzak ophalen en een laatste blik op de plattegrond die groot staat opgesteld in het hotel om te kijken hoe we weer bij de bushalte komen. We lopen het hotel uit en er volgt een discussie welke kant we uit moeten. Erop vertrouwend dat het kaartlezen bij de man iets beter is ontwikkeld dan bij de vrouw,(geldt niet voor iedereen)gingen we de juiste richting in en na een half uurtje wachten in het zonnetje en iets van Luik gezien te hebben staat de bus gereed voor vertrek naar Domain Wegimont. We krijgen niet goed hoogte van hoe het precies geregeld is bij de bussen in België. Er zijn mensen die gewoon de bus inlopen zonder kaartje maar met een vriendelijke lach. Er zijn mensen die een kaartje kopen en er zijn mensen die een kaartje laten stempelen.

De prijs die wij in ieder geval moeten betalen lijkt ons aan de lage kant. De bus stopt bij de plek waar de GR5 een grote weg kruist dus dat kan eigenlijk niet beter. We verlaten de zeer drukke weg van Soumagne richting Luik en nemen een dalende weg. Onmiddellijk zitten we al tussen een fraai landschap. Het zonnetje doet uitstekend z'n best en het is dan ook een stuk aangenamer dan gisteren. De nog bevroren grond kraakt onder onze voeten. De weilanden liggen bezaaid met een witgroene deken van rijp. We genieten van de fraaie vergezichten. In de verte zien we het kasteel van Wegimont verscholen liggen achter een grijsgrauwe deken van mistflarden en ook hebben we een fraai uitzicht op het gehucht Foret. We komen nagenoeg geen mensen tegen. We lopen door de dorpjes Saint-hadelin en Olne. Kleine buurtschappen die het drukke leven laten voor wat het is. Waar de wereld is dichtgeplakt met kranten. Daar, waar de tijd stilstond en nog stilstaat.

Olne heeft een fraai gemeentehuis. We hebben van daaruit een prachtig uitzicht over de vallei van de Vesder. De bomen staan erbij als kunstobjecten, spelend met licht en dauw. Ik maak hiervan wat opnames.

Na een dalend pad, wat beter een stromende beek genoemd kan worden in dit jaargetijde, bereiken we het dorpje Grihanster. We kwamen uit bij een bankje in de zon. Even nemen we het ervan, eten ons brood en maken een bakje koffie. Niet te lang allemaal, want vandaag moeten we nog naar huis. We nemen de brug over de Vesder en komen uit op de hoofdweg Luik-Verviers (Nr. 61) Nu zitten we in Nessonvaux. Hier is van alles te koop. Toch maar niet naar de bakker? We gaan het spoor onderdoor waar we nog een leuke aanduiding van de GR5 zien. Al spoedig zitten we in het gehucht Fraipont.

De straten liggen er verlaten bij. We lopen langs een schooltje waarvan alleen de muren nog overeind staan. Hier verlopen we ons verschrikkelijk en is het even zoeken nadat we eerst verkeerd zijn gelopen over een stijl klimmende weg die op niets uitkomt. Weer terug en nog eens lezen en nog eens. We verliezen zeker een half uur. We moeten een pad hebben tussen twee woningen door, waar we "verwelkomd" worden door luid blaffende honden.

Het is moeilijk zoeken, omdat dit weer een plek is waar meerdere GR routes elkaar kruisen of gedeeltelijk samenlopen. Na het pad gevonden te hebben, het kruis gepasseerd, gaan we stijl klimmend over een bergruggetje door een loofbos. Het is een kwestie van rustig lopen, voetje na voetje. Een enkele montainbiker komen we tegen. De gesprekken vallen stil, het gehijg wordt luider en we vorderen langzaam. Ja….nu klopt de beschrijving weer, en na een uurtje lopen zitten we aan de grote weg in Banneux Chapelle. We steken de weg over en kijken waar de bussen rijden richting Liege. Welke kant we op moeten kunnen we beoordelen aan de hand van het kompas. De bussen vertrekken vanaf een grote parkeerplaats. We lopen door Banneux Chapelle wat een grote bedevaartplek is.

Grote plastic kannen gezegend water worden er te koop aangeboden en de geur van wierook en kaarsen blijft hangen in het avondlicht. Dit lijkt ons een echte toeristenfuik en in de zomer moet het hier ontzettend druk zijn zo te zien. Is dit het "Lourdes" van België vragen we ons in stilte af? Er zijn ook Hotels en winkels waar je eten kunt kopen. In een bushokje wachten we ongeveer een half uurtje op de bus (no 64) die ons naar het station in Luik brengt. Van daaruit naar Maastricht waar mn dochter al een maaltijd voor ons heeft bereid. Heerlijk. Samen gaan we terug naar Mierlo. De spits is er af. We hebben geboft met het weer. Tevergeefs draag ik al drie dagen een paraplu in mijn rugzak, die ik gelukkig niet nodig heb gehad. Dit zijn onze eerste ervaringen op de GR5.

terug

Zaterdag 19 maart 2005

Banneux kappel - Spa

Afstand 18,4 km

Om 9.00 uur arriveren we in Maastricht . Kop koffie en wat in- en uitladen van goederen. En verder met de auto gepakt en gezakt richting Spa. We hadden het plan om de auto in Spa te zetten bij de camping parc des Sources, vandaar met openbaar vervoer naar Banneux of Fraipont en dan de route te volgen. Nou dat viel niet mee.

Openbaar vervoer in Belgie is niet alles en rijdt lang niet altijd als de scholen dicht zijn zoals in het weekend. Eerst naar beneden naar het dorp en daar de bus nemen. We moesten overstappen in een gehucht en dan een bus tot Banneux nemen. Tot het overstappen ging vrij aardig maar dan. We werden afgezet bij een stationnetje in Pepinster. We wachtte al een half uur, en geen dienstregeling natuurlijk. Er zou een bus (bus 27) tot Banneux rijden. Er kwam een aardige vrouw op ons af en vertelde dat de bus naar Banneux pas over anderhalf uur vandaar vertrok. Het was nog 6 km. Konden we net zo goed lopen, daar waren we immers voor gekomen. Maar niet langs een grote weg. (N 666) We zijn toen maar aangelopen en keken verbaasd toen na een kwartier de bus ons passeerde en niet meer wilden stoppen omdat we niet bij een halte stonden. Voordat we bij Banneux waren, had onze medeloper de voeten al door en kon dus niet meer verder. Ze besloten dat hij terug naar Spa ging en m'n dochter de weg meeliep. We zouden elkaar dan treffen in Spa.

Het was bijna 1.00 uur voordat we uiteindelijk aan de route konden beginnen. Dat wordt nog doorlopen om voor het donker binnen te zijn. Het laatste stuk voor Spa zijn bossen. Tegenover de ingang van Chaityfontaine, een pelgrimsoord en vakantiecentrum, duiken we het bos in. Even later kruisen we de weg van Luik naar Spa.

Het is een grijze dag maar het landschap ligt er geheimzinnig bij. Bij de manege ferme St. remacle vallen we bijna flauw van de ammoniakgeur die verspreid wordt door een mesthoop van paarden. In het dal van Targnon zien we fraaie boomstronken staan die het fotograferen waard zijn en tenslotte komen we bij het gehucht Becco.

De kapel, (waar we even halt houden) en via een landweggetje naar het kerkje met de leuke binnenplaats. Heel sfeervol allemaal. We lopen al snel La Reid binnen om van daaruit in het gehucht Canada te komen. Niet meer dan enkele huizen bij elkaar. Vandaar uit naar Winamplanche. Soms zijn de paden wat moeilijk begaanbaar dat hoort bij het avontuur. We kruisen het riviertje de Tolifa waar wat kinderen aan het spelen zijn. Kinderen en water…altijd pret. Net voor het dorpje Creppe gaan we zuidelijk om dan weer via noordelijke richting Spa binnen te lopen. We zijn op een gegeven moment de bewegwijzering kwijt. Lichte paniek want in het bos wordt het snel donker. We lopen richting een aantal huizen en komen dan plots weer op de route. Geluk gehad. Toen we in Spa aankwamen was Spa al fraai verlicht.

De Therme, het casino en de bonte, vaak plastic aandoende bloemenwinkels. (krijg er soms pijn van in m'n ogen) In Spa aangekomen (weer die berg op klimmen) voordat we op de camping waren waar Erik de tentjes al in gereedheid had gebracht. (bedankt) Even de pan nassi opzetten en eten met het hoofdlampje (zakpit) aan. Speciaal sfeertje. Flesje wijn open maken (bedankt Wilma en John). We hadden geen zin in een afwas. Alles snel in een handdoek en dat ging wel de afwasser in als we thuis waren. Het werd langzaam maar zeker kouder, we werden moe en verlangde naar een warme slaapzak (pitzak). De volgende dag op tijd eruit.

terug

Zondag 20 maart 2005

Spa - Stavelot centrum

Afstand 17,6 km

Carol was de eerste die naast z'n "bed" stond te trappelen van ongeduld en begon al wat te ruimen. Nadat we gegeten hadden en een heerlijke douche genomen gingen we afrekenen bij de camping. De meneer gaf ons een aantal hele goede tips. (de campingbaas is een Nederlander) Hij stelde voor dat de auto werd neergezet in Trois-Ponts. Daar is een station met verbinding naar Luik en Maastricht. Zij nemen dan de trein terug naar Maastricht en we gaan verder richting Stavelot. We hebben de camping aan de achterzijde verlaten en zaten dan na een pad links gevolgd te hebben en een riviertje dwarsen direct op de route.

We volgen een prachtig pad door de bossen van Spa, stroomopwaarts. Werkelijk schitterend. Het zonnetje kwam lekker door en maakte alles nog fraaier dan het al was. Het is nog niet erg druk in de bossen in deze tijd van het jaar en dit uur van de dag en we realiseren ons dat we nog erg vroeg in het seizoen zitten. Op sommige plekken vinden we zelfs nog stukken sneeuw. We komen lang prachtige vergezichten en hebben ook vandaag behoorlijk wat hoogtemeters te maken. Er is een misvatting vanuit de routebeschrijving wat een h.s. lijn is. Dit is dus geen hogesnelheidslijn wat wij aanvankelijk dachten maar een hoogspanningslijn. Die konden we beter thuis brengen in het landschap. We lopen een heel lange weg langs de fagne (fagne=venen) Malchamps. We eten ons (zelfgebakken) brood en komen even later uit bij de ferme de la Berinzenne. Via een afdalende weg tenslotte in Adrimont om even later in de plaats Ruy een bankje te pakken. We maken er een lekker bakje koffie en bekijken de vele wielrenners voor wie het daar heerlijk toeven is. We zitten vlakbij Francorchamps. Dat is te merken aan de motorrijders.

We gaan een lang klimmend pad omhoog en komen langs fraaie boerderijen. Dan begint een lange afdaling van 3,5 km van een wel erg modderige pad. Ja….ook dat hoort bij in de natuur lopen. We lachen wat af en moeten goed proberen in evenwicht te blijven anders is de ramp niet te overzien. Zo lopen we Stavelot binnen.

Dan nog met de bus naar Trois-Ponts. Niet dus. Geen bussen die kant op of heeeeel onregelmatig. 6 km afstand. We besluiten dan maar te lopen en te kijken of we een lift krijgen. Dat lukt niet al te best. We testen het maar niet uit maar vlak voor Trois-Ponts dan toch een spontane lift van een Turkse heer. Lief hoor, we stappen in en we worden afgezet bij een supermarkt. Jammer dat we er bijna waren. We lopen naar het station. De grootste modder van de schoenen kloppen en de auto in, om via Maastricht weer naar Mierlo te gaan. Thuis gekomen zien we dat we al lekker aangebruind zijn. We zitten nog twee dagen lopen verwijderd van Luxemburg.

terug

Zaterdag 30 april 2005

Stavelot centrum - Vielsalm

Afstand 15.9 km

Het is 6.15 uur in de morgen als in Mierlo de wekker luid afgaat. Verschrikt doen we het licht aan. De laatste dingetjes in de auto leggen. Het beloofd goed weer te worden. In de morgen was het nog enigszins bewolkt. De vandaag te lopen route ging van Stavelot tot Vielsalm. Eerst naar Nieuwstadt waar we om 8.00 Uur afgesproken hadden met Wilma en John die ons deze dagen vergezellen. In Nieuwstadt aangekomen, was de koffie inmiddels bruin. Nadat we in Luik in een aardige file terecht kwamen gingen we op naar Vielsalm waar we één auto achterlieten op een camping (Les Neufs pres), en we met de andere auto doorreden naar Stavelot. We hadden er duidelijk zin in. Stavelot is een van de oudste Belgische steden en de oprichting dateerd van 648. In 1944 had de stad verschrikkelijk te lijden van het Ardennenoffensief. We waren Stavelot nog niet uit of we verliepen ons al gedeeltelijk. Een eerste flinke klim. Al snel kregen ook onze schoenen de eerste vuurdoop bij een modderig pad. Steeds heuveltje op en heuveltje af. We genoten zichtbaar. We kregen een mooi uitzicht over de stad en het museum, wat in 2002 geheel gerenoveerd is en waar drie verschillende musea bij elkaar gevoegd zijn.

We kletsten lekker bij over van alles en nog wat. De tocht verliep sneller dan de planning was en we laste een verdiende pauze in. Zon op de toet, oordopjes in de oren met wat denkmuziek en genieten. Al snel liepen we Vielsalm binnen. Langs een oude kerk en weldra stonden we oog in oog met een goed uitziend restaurant. Eerst even het bier proberen, dat hadden we wel verdiend. Oei. We kregen een grote bel Palm voor onze neus. Dat tikt aan bij de inmiddels opgelopen temperatuur. Als we morgen een flinke wandeling willen maken, moeten we er op dit moment geen drie van drinken. We hielden het netjes. Terug naar de camping. De laatste tent in gereedheid gebracht, douchen, en natuurlijk zorgen dat de drankjes koud liggen. In de avond gingen we terug naar het restaurant waar we lekker aten. Nog even een rondwandeling door het dorp waar we getuige waren van een serenade van de plaatselijke harmonie. Op de camping aangekomen we de eerste beginselen van het rikken bijgebracht. Een typisch Brabants kaartspel. Ja, zo in den beginne kost zoiets altijd wat moeite. Pret voor tien. We waren de laatste op de camping waar het echt stil werd. De dag duurt niet lang genoeg, de nacht was al lang gevallen, de vogels waren verstild, een heldere sterrenhemel, een ruisende bergbeek op de achtergrond en verder alleen maar rust, met af en toe een onderbreking van een trein die, zoals elke dag en nietsvermoedend over welke gebeurtenis dan ook, met geraas langsdenderde van Ettelbruck naar Vielsalm. Het kaarsje ging bij ons langzaam uit.

terug

Zondag 1 mei 2005

Vielsalm - Hof Burg-Reuland

Afstand 25.8 km

Om 8.00 Uur uit bed. Heerlijk ontbijtje in het zonnetje. Stralend blauwe lucht. Overleg over de te lopen route. Wat boffen we zeg. Boterhammen gesmeerd en één auto weggebracht naar Hotel/restaurant Burg Reuland waar vandaag de route naartoe voert. De andere auto parkeren we bij de kerk van Vielsalm. Ik blijf even achter om het verslag bij te werken. We gaan op weg naar Commanster in Zuidoostelijke richting. Dat is een kleine tien kilometer. Onmiddellijk een flinke klim voor de kiezen maar dat betekent ook een fraai zicht op Vielsalm. Bloeiende weilanden, bloeiende bomen her en der verspreid en een glooiend landschap. De geur naar meer. Bij Hof Burg-Reuland een lekker biertje gedronken. De burcht van Reuland behoort tot de mooiste en grootste ruinen van de Ardennen. De huidige ruine is slechts een klein deel van de vroegere burcht. De geweldige muren, die vroeger de buitenste muren omsloten zijn verdwenen.

We reden terug richting de camping in Vielsalm. Onderweg doen we een uitstekend restaurantje aan met een aantal eigenaardigheden. Zo moeten de gasten zelf de rekening maken en wordt er geen Coca Cola geschonken omdat dit een multinational is. Mensen met principes, die ergens voor staan. We laten het ons goed smaken. De diverse gerechten die geserveerd worden, zijn voorzien van een rijkelijke salade, en lijken verdacht veel op elkaar. John heeft inmiddels een kleine blaar opgelopen. In de avond uiteraard rikken, lachen, en kletsen tot de late uurtjes.

terug

Maandag 2 mei 2005

Hof Burg-Reuland - Kasselslay

Afstand 22 km

De blaar van John begint ernstige vormen aan te nemen. Een versleten stukje in de hak van een schoen is daar debet aan. Hij krijgt een uiterst vakkundige- en vooral liefdevolle verpleging. Dan eerst een auto wegbrengen naar het eindpunt van vandaag. Een kop koffie, en gaan lopen vanaf het restaurant Hof-Burg Reuland naar beneden het dorp in. Ook vandaag verlopen we ons minimaal 3 km. (slecht aangegeven) In dat dorp staan meerdere route's gemarkeerd (o.a. de GR 56 en enkele plaatselijke route's) en zoiets werkt altijd verwarrend. We merken op dat we in noordelijk richting lopen en ook de beschrijving wijkt af. Dit kan niet goed zijn ondanks de diverse markeringen van een GR route die we zien. We roepen de dame's terug en na aanvankelijke weigering kiezen we toch maar eieren voor ons geld en lopen dezelfde route terug. We zijn tenslotte gekomen om te wandelen.

Nu komen we ook langs een kerkje, wat we even later bezoeken, en hebben we de juiste route te pakken. We dwarsen via een bruggetje de rivier de Ulf en dan linksaf een sterk klimmend asfaltweggetje. Weldra volgt een steile klim en we snakken naar adem als we boven zijn aangekomen op de Ourberg. (bijna 500 meter)

Van daaruit als beloning een fraai uitzicht op het fort. Even rust op het bankje onder de boom en genieten van het uitzicht en de natuur om ons heen. De velden staan vol met bloeiende paardebloemen die ons toewenken. Hoog in de blauwe lucht de veldleeuwerik, op de toppen van de bomen horen we de geelgors. Liefelijke heuvels, een briesje in het gezicht maakt alles compleet. Genieten. We komen langs een laaggelegen bos waar gevelde boomstammen als een soort mikado kruislings verspreid liggen tussen de overige en nog recht staande bomen. Al snel begeven we ons in de vallei van de Federbach. Een van de mooiste gebiedjes tot nu toe. De ondergrond volledig bedekt met bloeiende klaver, omzoomd door een smal beekje. Er wordt even weinig gesproken, dit is werkelijk schitterend. Als we even pauze houden, treffen we weer twee mensen die we gisteren ook al getroffen hebben uit St. Anthonis. Even een praatje gemaakt. Ieder gaat zijnsweegs. We staan even later te kijken bij een grote tractor die met groot geweld gerooide bomen op z'n plek legt. Wat een ravage zeg. Vlak voor het drielandenpunt zien we dat de rood-witte markering vervangen wordt door gele punten. Bij Peterskirche, vlak voor een Maria-gebedsplaats, wordt er een opname van ons viertjes gemaakt. We gaan de hoek om en komen in het dorpje Peterskirche waar we langs een fraai wit kerkje komen met een typisch dak. Al snel zijn we bij het Drielandenpunt. Hier wapperen wat vlaggen, een aantal borden met propaganda over de Europese Unie en een Europa monument dat in 1977 onthuld werd, en ons herinnert aan de ondertekening van het verdrag van Rome….Nee, het is duidelijk geen Vaals hier, geen touristenfuik. Via een bruggetje steken we het riviertje de Ribbach over. We lopen het Groothertogdom Luxemburg binnen richting de Ourvallei. Een fraaie route langs water, liefelijk kabbelende bergbeekjes en bijzonder fraaie grauwgrijze rotspartijen. We passeren plekjes als Kalbermillen en Tintesmillen waar een fraaie camping ligt. Ik huiver om de volgende kaart om te slaan in mijn boekje. We zijn bijna gekomen aan het eind van deze dag. John was zijn blaren vergeten ....we moeten afscheid nemen van een fraai weekend, prachtige natuur en gezellige compagnie. We hebben nog geen zin deze plek te verlaten, kan het niet nog even wat langer…?

terug

Vrijdag 2 mei 2005

Obereisenbach - Stolzenbourg

Afstand 13 km

Vanmorgen om 6.30 Uur opgestaan. De gebruikelijke dingen gedaan die een mens in de vroege ochtend doet. Om halfacht in de morgen gepakt en gezakt in de auto van Mierlo richting Diekirch, waar we de auto neerzetten en hopen na drie dagen zwoegen te arriveren. De gebruikelijke files voor Maastricht. Het wordt erg warm vandaag en nog net horen we op het nieuws dat het in Nederland wel 32 graden kan worden. Als we door Luik rijden ligt de maas er als een spiegel bij en tijdens onze tocht in zuidelijke richting komen we enige tijd achter een tractor en een z.g. home-car te zitten. We kijken elkaar aan en denken in koor :" laat home laat home die handel". Maar over het algemeen...geen klagen over de Belgische wegen. Bijna geen enkele file. Dat is in Nederland wel eens anders.

We stallen de auto nabij een zwembad annex atletiekbaan in Diekirch, besmeren ons met zonnebrandcreme en al snel hebben we een busverbinding. De eerste bus brengt ons naar Vianden. Dat blijkt een bus te zijn waar we achteraf beter in hadden kunnen blijven zitten. Nu zijn we in Vianden uitgestapt in de veronderstelling dat we hier moesten overstappen. Na het drukken op de bekende rode knop verscheen het rode woordje ARRET. We wachten nu op een terrasje na uitvoerige informatie ingewonnen bij het plaatselijk vvv met een lekker stukje vlaai en jus voor ons. Nu moeten we anderhalf uur wachten op de bus van half twee die ons tot Obereisenbach brengt. Dat is iets zuidelijker dan dat we de afgelopen keer zijn uitgekomen. Het is niet mogelijk met openbaar vervoer te komen waar we graag geweest zouden zijn. Een taxi nemen vanuit Vianden is wel erg duur omdat deze van Diekirch moet komen en die rit betaal je dus gewoon mee. Voor echt te zwoegen met een rugzak zijn de temperaturen nog niet ideaal. Beter is het even te wachten zodat de temperatuur wat daalt, de zon wat zakt.

Het terras waar we nu zitten ligt vlak aan de grote weg en steeds als er een vrachtwagen voorbij raast, krijgen we een rookstoot in ons gezicht. We zullen het ermee moeten doen. Eindelijk ...... na enkele uren wachten komt de bus eraan. Deze bracht ons naar Obereisenbach. Standaard verlopen we ons altijd in het begin van de route. Nu ook vandaag. Maar uiteindelijk toch de route gevonden. Het voert via een ontzettend stijl pad naar het gehucht Wahlhausen. En als daar nu iets te zien zou zijn zou je zeggen voila, maar verre van dat. Vlak voor het dorp draaien we al af. Het is nog erg heet zo bijna midden op de dag, de voeten plakken aan het hete asfalt, en we zijn dan ook blij als we onder de bomen lopen. Vanaf het pad hebben we fraaie vergezichten naar beneden op o.a. de Our. We zien daar een camping waar de jongeren een feestje bouwen. De muziek galmt door de bergen. Nee, ...deze camping dan maar even niet. Trouwens nog veel te vroeg. De Gr5 laat ons nog enkele malen op en neer naar boven en beneden gaan. Op een gegeven moment volgen we een stuk van de N10. Als we in zuidelijke richting lopen komen we de bus weer tegen en de chauffeur herkent ons weer en zwaait tegen ons als ware we oude kameraden. Op zijn terugweg stopt hij zelfs midden op de weg en vraagt ons of we misschien willen meerijden. Nee dank je, we lopen liever, daar zijn we voor gekomen. We slenteren door het plaatsje Stolzenbourg. Hier heeft elk gehucht volgens mij z'n eigen camping.

We krijgen min of meer een privé-plekje met grasveld, bankje en tafel. Perfect voor elkaar toch. Even gebruik maken van een lekkere douche en in de avond pakken we bij het nabijgelegen café aan de voorkant van de camping een ijsje voor twee personen tètè a tètè en een rode wijn erbij. Het is er niet echt gezellig. Er zitten een aantal motormensen die een soort overstaanbaar platduits praten. Een grote hond sjouwt geduldig langs de tafels. De mensen laten ook een slangetje zien waar ze bij uitgekomen zijn. Lijkt me niet zo gezellig in de tent. In de avond werk ik o.a. mijn verslag bij op m'n PDA die het op een gegeven moment voor gezien houdt. Batterij leeg. Hij laat me verder in de steek. Zou het te koud zijn? Geen oplader bij me. Ik ga op zoek naar een systeem waarbij ik voor alle elektrische apparaten slechts één adapter nodig heb. Ik duik m'n slaapzak in en spoedig lig ik al in een diepe rust. Het enige geluid is dat van de krekels.

terug

Vrijdag 2 mei 2005

Stolzenbourg - Vianden

Afstand 11 km

Al vroeg in de morgen opgestaan en na het ontbijt gepoogd de tent, zo goed en zo kwaad het kon, te drogen te hangen in de zon. Zo'n tent is niet altijd droog in de vroege ochtend ook al heeft het niet geregend. Na een half uurtje wachten houden we het voor gezien en is het meeste vocht verdwenen. We lopen een stuk over de N10 en al spoedig verlaten we deze weg om te gaan klimmen en van de uitzichten te genieten. De brem staat nu volledig in bloei en onze paden worden omzoomd door een gele haag van vlinderbloemige. Grote groepen bijen doen zich tegoed aan de nectar.

Het weer is perfect. We lopen in de richting van Neklosbierg. Er worden flink wat hoogtemeters gemaakt, die in sommige gevallen op handen en voeten worden genomen. Maar we doen het toch maar even. We komen na een flinke klim bij een fraai kapelletje. Ik ben al eerder boven. In het kapelletje luid ik alvast de klok ten teken dat alles o.k. is met mij. We steken er wat kaarsjes op voor alle "zondaars". Wie weet waar het allemaal goed voor is. Even later komen we bij het stuwmeer van Vianden. Daar is het een behoorlijke drukte. Mensen lopen de trappen op en af om een kijkje te nemen naar de grote waterplas.

We vervolgen ons pad na een korte rust, en komen uiteindelijk uit bij de zetellift van Vianden. Een echte toeristenfuik. Dat hebben we snel gezien. We hebben een fraai uitzicht over de burcht van Vianden, die op het moment dat we passeren gedeeltelijk in de steigers ligt.

Nog even het dorp in, kopen wat gezonde broodjes en drinken wat tegenover de kerk bij de plaatselijke bakker. Het is een leuk plaatsje. Het is er gezellig druk te noemen. Een komen en gaan van fietsers, voor wie dit gebied natuurlijk een waar eldorado is. We komen op een gegeven moment uit bij een camping aan de N10. De volgende camping is nog een heel stuk te lopen en we houden het voor gezien voor vandaag. Bij de camping wordt een beetje moeilijk gedaan over het douchen. Eerst 35 euro betalen als een soort van borg? Dat gaat me een beetje te ver voor een nacht kamperen en één keer douchen. Uit een soort van stil protest doen we daar niet aan mee. Ze kunnen ook gewoon wel vertellen als ze liever niet hebben dat we douchen. Misschien zou het handiger zijn een systeem te bedenken met muntjes of nog handiger gewoon in de prijs inbegrepen. Het is ook niet zo'n gezellige camping. (camping de l'Our) Voor mijn gevoel te netjes allemaal, misschien wel te Nederlands, maar wel lekker aan het water, en het weer is heerlijk. In de avond maken we een voedzame pasta maaltijd, we nuttigen een flesje rosé, dat we kochten bij het plaatselijk tankstation, en laten het ons prima smaken nadat deze door iemand anders met wél een kurkentrekker is geopend. In de avond probeer ik nog even of m'n PDA er weer zin in heeft. Helaas. Die houdt het definitief voor gezien de rest van de tocht. De volgende keer dan toch maar een oplader meenemen? In de avond lopen we nog langs de Our, gaan op een dikke steen zitten met de voeten in het ijskoud en snelstromend water en nemen tijd voor een goed gesprek en kijken naar de spelende kinderen onder een brug.

terug

Vrijdag 2 mei 2005

Vianden - Diekirch

Afstand 18 km

In de ochtend worden we gewekt door een heerlijk zonnetje. Vandaag weer de laatste dag van onze trip en terug naar de auto die in Diekirch staat geparkeerd. Tentje opbreken, alles inpakken en een laatste blik over de camping die nog in diepe rust is. We lezen op het bord aan de ingang, camping de l'our categorie 1 emplacements 120. We laten het, zoals het is. Vanaf de N10 gaan we rechts een pad in en maken we snel hoogte en kijken we neer op de de Our, de N10 en liefelijke dorpjes in tegenlicht. Ons pad is aan twee kanten prachtig begroeid met z.g. onkruid. Een naam die ik maar moeilijk uit m'n mond krijg en die de lading dan ook niet dekt.

Ik geniet van alles. We komen door gehuchten als Bettel en Marxberg. De plaatselijke bevolking kijkt ons vol medelijden aan als ze ons zien lopen, je ziet ze denken…met dit weer en dan zoveel bagage…. We lopen door een licht glooiende terrein. Vandaag zou het weer minder worden volgens de berichten maar we zien nog steeds geen wolkje aan de lucht verschijnen. Wel zo nu en dan een rode wouw die het luchtruim boven ons kiest om zo een oogje in het zeil te houden. Keek deze grote roofvogel misschien, hoe lang we het uithielden met die rugzak om op een geschikt moment definitief en verwoestend toe te slaan? Het duurt niet lang of we zien de Sure verschijnen. Spelende kinderen, en ook de eerste sporen van Diekirch zien we, met enkele masten van het sportterrein waar wij onze auto hebben geparkeerd. We verlaten de Gr5 om langs de Sure (via de GR57) te lopen naar onze trouwe vierwieler. Daar stallen we onze rugzakken in de auto, en doen andere schoenen aan. Het is nog vroeg op de dag, en we hebben nog niet veel zin om huiswaarts te keren. We besluiten nog even Diekirch in te gaan, ons te trakteren op een lekker ijsje en te genieten van het heerlijke weer.

terug

Woensdag 31 augustus 2005

Diekirch - Beaufort

Afstand 19 km

Om 9.00 Uur gepakt en gezakt vertrokken vanuit Mierlo. Met de auto richting het zuiden met een tussenstop in Maastricht. Even wat spullen wegbrengen en om 12.00 uur arriveren we in Diekirch. Het laatste stuk in Luxemburg houd altijd erg op. Meestal is er wel een tractor of caravan voor je en inhalen is er dan niet bij. Toen we Diekirch binnenreden gingen we al snel op zoek naar enkele hoge masten waar we de vorige keer ook onze auto stalde. Prima plekje en gratis ook nog. er stonden wat bussen gereed van enkele sprotlieden.

We deden de wandelschoenen aan en bonden de rugzakken om. We liepen langs de Sure. Aan de rechterkant van ons pad zien we een camping liggen. Lijkt me mooi staan zo vlak aan de Sure. Misschien wel iets voor de terugreis? Vervolgens pikken we de route op waar we de vorige keer ons pad beeindigd hadden. De brug bij Diekirch. We zien de eerste tekens van de Gr5 op de brug staan. (gele bol)

Gilsdorf was het eerste plaatsje. Niet meer dan een klein gehucht. Het was weer wennen met de lading op de rug. Het scheelt in belasting op de gewrichten. Het was warm die dag, misschien wel dertig graden, en al spoedig was de zakdoek nat.

De natuur overweldigend, met prachtige rotspartijen en het was dan ook weer genieten geblazen. Gedachten gingen naar de droomvlucht van de Efteling. De planning was die dag door te lopen tot Grundhof maar dat lukte niet. Zo'n eerste dag is trouwens nog maar een halve dag als je de heenreis erbij telt. Maar ook de hoogtemeters en de ondergrond spelen ons parten. Om half zeven arriveren we in Beaufort op de camping. Waren nog van plan een duik te nemen in het zwembad maar de deuren gingen voor onze neus dicht. (leider geschlossen) Daar stonden we in onze schwimhose. Verder een beetje steriele camping. Allemaal vakjes en nummertjes. (ordnung muss sein) Die dag was afzien door de warmte. We hebben een pizza gegeten bij een nabijgelegen camping met een lekker glaasje wijn erbij. We bestuderen nog even de Luxemburgse taal wat veel lijkt op een duits dialect, waarbij veel woorden worden ingeslikt. Bijna niet te volgen als het snel gaat.

terug

Donderdag 1 september 2005

Beaufort - Echternach

Afstand 16 km

Nog voordat de receptie echt geopend was, waren we al op pad. Ochtendstond heeft goud in de mond. Wat noodzakelijke boodschapjes gedaan in Beaufort. (scheermesje laten liggen bij de vorige camping in de douche, en je wilt toch ook niet als een vogelverschrikker verder gaan) Al snel kwamen we langs het kasteel van Beaufort. Daar werd druk gewerkt. Het zag er desondanks prachtig uit. We lopen langs een grote plas en komen nu door "klein zwitserland". Dan richting Grundhof. Het pad gaat langs een vrij drukke weg.(De weg van Berdorf naar Echternach) Rond 13.00 uur zitten we bij Berdorf op een terrasje. We waren even het pad kwijt geraakt, en vragen bij het cafe of we wel in Berdorf zitten. Ooit, in vroegere jaren, hebben we daar gekampeerd samen met de kids. We herinneren ons een openlucht theater waar we later ook nog langs komen. Zon komt weer door en het wordt weer warm. We passeren de indrukwekkende Teufelsslucht. Rond vier uur zijn we in Echternach. Schitterend pad langs een waterloopje en redelijk veel hoogtemeters gemaakt. We komen, al zingend, een Scoutinggroup tegen die op weg waren naar een abseil plek.

We gaan bij elke bank zitten. We zitten er een beetje doorheen. Als we Echternach arriveren zien we vanaf de berg een camping met een zwembad. (Camping officiels Echternach G.D. de Luxembourgh) Dat lokt. Van daaruit ook een prachtig zicht op de baseliek van Echternach. (Gymnasium) In de avond, na een stevige pasta maaltijd, van de muziek genoten. Gelukkig een kampeerplekje met een bankje en tafeltje. Later in de avond een wijntje gedronken in Echternach op een terrasje. Romantisch langs de Sure geslenterd in het donker en retour naar de camping. Weer een mooie dag ten einde.

terug

Vrijdag 2 september 2005

Echternach - Wasserbillig

Afstand 23,2 km

vrijdag rond negen uur vertrek vanaf de camping in Echternach. Het was nog vroeg. Echternach nog in diepe rust. Nog net in de gelegenheid om wat broodjes te kopen voor onderweg bij de bakker die net, al luid toeterend, gearriveerd was op de camping. (jammer dan voor de eventuele uitslapers, je bent er tenslotte voor uit te rusten) In de ochtend een lekker zonnetje. Langs de sure lopen we richting het busstation. (aldaar wat info gevraagd over de te volgen busreis voor de volgende dag) Wat inkopen gedaan en nog even naar de kerk gelopen die nu geopend was. (ehemalige Abtei Sankt Willibrord) We willen tenslotte niet alleen lopen van A naar B maar willen ook graag nog wat zien.

Om kwart voor een lopen we de plaats Rosport binnen. Fraai zicht vanaf de berg zo door de boompjes naar beneden. Kerkje aldaar bezocht en gefotografeerd. In het parkje pauze gehouden onder een boompje (treuriep) nabij voormalige huis van Henri Owen Tudor. (een bekend ingenieur) Aldaar wat soep gemaakt. Omstanders keken verbaasd naar ons. We wilde graag de ogen even dicht doen maar daar had ik geen rust voor en dus maar snel doorgelopen. Kwart voor drie komen we tenslotte in Gierstenklaus. Het is verschrikkelijk warm. We gaan een wc huisje binnen waar we (wij)water kunnen "lenen" , ons wat kunnen verfrissen, en een plasje doen. Mooie service.

Het pad voert soms onder half omgevallen bomen door die we moeten dwarsen soms op handen en voeten. Half zes...... moe maar voldaan Meursdorf binnen. We hadden ons (al)weer wat verlopen. In de omweg hadden we even geen zin meer in. In Meursdorf was trouwens ook geen camping. Alleen vlak over de grens. (in Duitsland) Bus genomen naar Wasserbillig. Vanaf die plek zijn ook de eerste wijnvelden zichtbaar. In Wasserbillig vragen naar de camping. Deze ligt aan de Sure. We vragen of er nog plek is. "Ganz voll", zegt de, al wat oudere, dame...zonder te knipperen met haar ogen. Na enige aarzeling...een klein plekje was er misschien wel, tussen de dissels van de stacaravans. Daar hadden wij dus geen zin in en vroegen naar een andere camping. Plots was er nog een veel beter plekje vrij wat ons meer beviel. De camping ligt aan de Sure. Weer pasta gegeten. We kunnen bijna geen pasta meer zien. In de avond een wandeling gemaakt langs de Moezel en naar het punt gekeken waar de Sure de Moezel instroomt. We nemen een lekker wijntje aan het water en kijken naar het Duitse gedeelte, zien de zon zakken in het water, kletsen nog even met de talrijke vissers, en genieten van alles. In de ochtend even de was gedaan in het mannen-urinoir totdat een jonge dame haar aanspreekt met de woorden:"Sprechen Sie Deutch" en haar attent maakte dat dit toch echt bedoeld was als een mannenurinoir. Met een rood hoofd alles weer snel bij elkaar gepakt, uitgespoeld en veilig opgeborgen in een plastic zak.

terug

Zaterdag 3 september 2005

Wasserbillig - Ehnen

Afstand 26,8 km

Zaterdag, erg vroeg in de morgen. Opstaan. Ik heb gedouched en broodjes gehaald bij de bakker die nog geen 100 meter verder ligt. Om half acht ging de zaak open, rook de warme broodjes op straat al, en ik was daar de eerste klant. Kwart voor negen vertrokken we vanuit Wasserbillig. Op weg richting Grevenmacher. Klein stukje afgesneden. We lopen langs een grote weg met een tiental tankstations die elkaar werkelijk geen cent toegeven. (scheelt wel wat in t.o.v. Nederland) Komen langs een ijzerverwerkingsbedrijf, en prachtige wijnvelden. Kwart voor tien lopen we Grevenmacher binnen, dan langs de plaatsen Machtum, Ahn en Wormeldange-haut naar Ehnen. De Moezel bepaald ons pad.

In het plaatselijk cafe geinformeerd naar de vertrektijden van de bussen en van daaruit de terugreis met de bus vanaf Ehnen naar luxemburg. Midden door de stad naar het treinstation gelopen, alwaar de winkels nog goede zaken doen. Daar de trein genomen richting Diekirch. We kregen een heel pak kaartjes mee. (zes of zeven kaartjes die we allemaal hadden we moeten stempelen in een automaat die het overigens niet deed.) Nog even ten overvloede verteld dat we slechts twee kaartjes nodig hadden. We moesten overstappen in de plaats Ettelbruck. (het is half zeven in de avond) Half uur wachten. Notabene slechts een halte verwijderd van Diekirch. In Diekirch aangekomen gaan we naar de parkeerplek waar onze auto gelukkig nog in ongeschonden staat aanwezig is.

Even een hapje eten in Diekirch en toen naar de camping aan de sure in Diekirch. We komen pas binnen als het al bijna donker is. Tentje opzetten nabij het water en nog even gaan douchen. Het was opvallend rustig op die fraaie plek aan het water. Wat rondlopen en gaan slapen. In de ochtend (half zes) gewekt door vissers die af en aan reden op de nabij gelegen parall elweg. Viswedstrijd in volle hevigheid. Hebben wij weer. Grootse verhalen over hoe groot die vissen zijn die ze gaan vangen. Zou het daarom misschien zo rustig zijn op die fraaie plekjes langs het water? Tentje inpaken en wegwezen hier. Nog even gekletst met een visser en onderweg veel te duur gelunchd in een wegrestaurant. (we leren het ook nooit) Moe maar voldaan weer terug op het nest. Terugkijkend op een aantal mooie (wandel)dagen. We kunnen de Franse grens bijna ruiken. Zouden we er dit jaar nog komen?

terug

Vrijdagmiddag 24 februari 2006

Ehnen - Remich

Afstand 9,8 km

Vroeg in de morgen (7.00 U) rijden we met de auto richting stad Luxembourg. In Maastricht maken we een kleine tussenstop en we hadden even het idee dat hier allemaal Italiaanse vlaggen hingen. Dit bleek de carnavalsvlag van Maastricht te zijn. We willen de auto parkeren in Luxembourg. Dat valt tegen. Overal betaald parkeren en slechts voor enkele uren. We besluiten de auto in het dorp Sandweiler, een plaats verder oostelijk, te stallen. Misschien zeker zo veilig. Daar aangekomen moeten we bijna een uur wachten op de bus (no 150) die ons naar Ehnen brengt, de plek waar we onze vorige trip eindigde.

Het bijzondere van een reis is niet het begin of het einde, maar de weg daartussenin. Het is een flauwe, grauwe dag, maar het is droog. Gedachtes gaan terug naar eerder gelopen routes met mensen. Ik voel een koude bries en we zijn blij dat we deze trip niet met de tent zijn gegaan. Overnachten in een hotel heeft zo z'n voordelen maar ook zeker nadelen. Steeds ben je afhankelijk van een hotel, dat niet in elk gehucht te vinden is, en dan nog de onzekerheid of er wel plaatsen vrij zijn. In deze streek zijn geen campings te vinden. En als ze te vinden zijn, beslist in deze tijd van het jaar gesloten.

Het is al bijna half twee in de middag als we de eerste schreden kunnen zetten. We lopen duidelijk buiten het seizoen. De wijnboeren, gekleed in dikke grauwe jassen met mutsen, werken aan hun planten. Ze zijn druk met snoeiwerkzaamheden en verbranden het dode materiaal. Sporadisch kijken ze op van hun werk. In de lucht horen we regelmatig grote roofvogels krijsen. De wijnrank wordt hier teruggesnoeid tot een enkele tak die dan weer naar beneden wordt gebogen en vastgezet met een wilgentakje. Deze wilgen verbouwen de boeren dichtbij de wijnranken en hebben in deze tijd van het jaar een prachtige kleur rood.

We lopen vandaag naar Remich. Daar moet wel een hotel te vinden zijn. Steeds gaat het pad naar boven en weer naar beneden via eindeloze trappen. De dorpjes liggen er stil bij en soms warmen we ons binnen in een kerkje. Rond de klok van vijf uur lopen we over de boulevard van Remich. In de verte zien we de brug die naar Duitsland gaat. We slapen die nacht in Auberge des Ardennes. (Rue de la Gare 29 tel. 23699431)

terug

Zaterdag 25 februari 2006

Remich - Mondorf les Bains

Afstand 17,7 km

Om 9.00 Uur kunnen we pas ontbijten in het Hotel. Vrij laat voor wandelaars. Maar het ontbijt is prima en de zon schijnt buiten. We hebben er zin in. Volgens de uitbater van het Hotel hebben we morgen of overmorgen kans op sneeuw. We gaan op pad in zuidelijke richting. Via het dorp Wellenstein komen we in Remerschen. Daar nemen we voor een tijd afscheid van de moezel, en gaan nu in westelijke richting gelegen plaats Mondorf les bains.

Dat dorp ligt vlak aan de Franse grens. Het dorp Mondorf ligt zelfs in Frankrijk. (het land van Nice) Een vreemd gevoel bekruipt me bij het zien van het bord "France". Wat gaat het ons brengen? Mondorf les bains is dus een kuuroord. Opgewekt lopen mensen met badkleding onder hun arm naar het kuuroord en ook zien we mensen in het zwembad heerlijk genieten van het warme water. De waterdamp stijgt boven hun hoofd. In het dorp zelf is er koud, kil en winderig, de hotels zijn er erg duur en we besluiten bij een Chinees"Hotel" te gaan logeren. Dat is geen aanrader. We zijn moe en gaan niet te laat slapen. Midden in de nacht worden we gewekt met de vraag of we nog even de nummers willen doorgeven van het paspoort. "Madame, votre numéro de passeport s'il vous plaît"....Hummm ….. We riepen, nog half slapend, "a demain" maar dat mocht niet helpen.

terug

Zondag 26 februari 2006

Mondorf les Bains - Dudelange

Afstand 21,2 km

Vroeg in de ochtend ontbijten we dan maar op de kamer. We zijn niet aan tijden gebonden en kunnen zelf bepalen wanneer en wat we eten. Al vroeg sluipen we het "Hotel" uit op weg naar Dudelange. Het beloofd een lange trip te worden. We volgen een pad langs het riviertje de Gander. Dit stroompje vormt de grens tussen Luxemburg en Frankrijk.

Soms dwarsen we het riviertje om alvast voet te zetten op het "beloofde" land. De tocht gaat langs liefelijke heuvels, bossen en akkers. We komen door de dorpen Altwies, Aspelt en Hellange (waar een omleiding onduidelijk is aangegeven, en waar we vier keer hetzelfde stuk liepen) om vervolgens in de plaats Dudelange een Hotel op te zoeken. Mijn GPS wijst me vlekkeloos naar Hotel 1900. Een uitstekend Hotel in het centrum van de stad. We genieten even van alle luxe en laten het ons goed gaan. Soms zien we een verdwaald groepje jongeren met fleurige kleding. O ja…dat is waar ook....het is carnaval.

terug

Zondag 26 februari 2006

Dudelange - Fontoy

Afstand 28,8 km

De ochtend geen ontbijt omdat de keuken op maandag gesloten is. Geen probleem, om de hoek zit een uitstekende bakker. Als we op pad gaan schijnt het zonnetje weer. De route is vanaf de plaats Kayl niet meer aangegeven. Sommige tekens zijn weggehaald of overgeschilderd. Goede raad is duur en we volgen de grote weg maar richting Rumelange. Hier passeren we de grens met Frankrijk en na een barre tocht over een kleiakker pikken we de route weer op. Hier staat alles meer dan prima aangegeven. Het is nog een stevige tocht, waarbij we de gelopen kilometers van de afgelopen dagen beginnen te voelen. Over een bergruggetje lopen we langs de plaatsen Batzenhal en Algrange. Bij een grote gebedsplek verlaten we de route en zijn we genoodzaakt een hotel te zoeken wat we uiteindelijk vinden in de plaats Knutange. (een prima hotel met gesloten keuken) Voor het avondeten moeten we weer 800 meter heen en terug lopen. We hebben het gehad voor die dag. De volgende ochtend is Knutange bedekt onder een maagdelijk laagje sneeuw. We verlaten de Gr5, zoeken de auto weer op en gaan tevreden naar huis. Terugkijkend op weer een fraaie wandeling. Misschien iets te vroeg in het seizoen maar met een beetje mazzel goed te doen.

terug

vrijdag 14-04-2006

Fontoy - Rombas

Afstand 19 km

Op donderdagavond vertrokken van Mierlo naar Fontoy. Deze dagen lopen Ria en Ruud Lacet mee. Onze overbuurtjes, die door onze verhalen, besmet zijn geraakt met het Gr5 virus.

Het was donker toen we aankwamen in dit dorpje. We gaan deze dagen "wild" camperen. Een camping is hier dan ook niet te vinden. (In Verdun pas weer) Geen probleem. We zoeken de eerste beste zijweg op en prikken brutaal de haringen in de grond bij een nabijgelegen trimbaan. We hebben maar een klein tentje en Frankrijk is een groot land. Plek genoeg dus. In de ochtend worden we wakker door het zachte getik van een kleine motregen, wat deze dag zo verder zal doorgaan. We maken een bakje koffie op het nabijgelegen tafeltje. (wat een luxe zeg) en lopen aan, nadat we de auto geparkeerd hebben voor de bakker in het dorp. Daar staat de wagen wel veilig denken we. We beginnen deze tocht met een klimmetje en kijken dan neer op Fontoy vanuit een bankje. De bodem is nat en modderig. Grote klompen klei plakken aan onze voeten. Om half twaalf zijn we in Neufchef waar we een broodje eten. Even moeten we weer wennen aan het gewicht op schouders en heupen. De rugzakken zijn vol bepakt doordat we er rekening mee houden dat de winkels met de komende paasdagen wellicht gesloten zullen zijn.

De huizen zijn rijkelijk versierd voor die dagen. Om half vijf komen we in Rombas aan. We bekijken het eerste café. Daar is men druk doende een paardrenwedstrijd te volgen. Een rokerige atmosfeer met te veel mannen maar wel erg Frans. We besluiten wat verder te kijken en komen dan bij een motorcafé uit. Dat is open. Als we binnenkomen worden we "hartelijk" ontvangen door de eigenaar. Die heeft al onmiddellijk wat te mopperen waar we de rugzak mogen neerzetten. Men volgt hier op een reuze formaat een videofilm en het geluid staat hinderlijk hard. (gaat ook steeds harder als wij ons proberen verstaanbaar te maken)….. o.k. dat is dan duidelijk. We gaan wel weer nadat we opgewarmd zijn, een waterige chocomel en koffie zonder melk gedronken hebben. We pakken de route op net na Rombas aan de D181. Voordat we het bos in gaan, prikken we bij een hoge gesloten klimmuur, nadat we gegeten hebben, de haringen in de grond en gaan lekker slapen.

terug

zaterdag 15-04-2006

Rombas - Lorry-Les-Metz

Afstand 24,6 km

In de ochtend ontbijten we op de hand (geen bankje) en lopen via een trimbaan het bos in, langs een fraai aangelegde waterplas. (Fond saint Martin) Het is best wel zonnig weer. We hebben er zin in, de spieren moeten nog los komen. We verlopen ons een beetje als we richting een uitkijktoren wandelen (klimmen) Dit is niet normaal meer zo stijl we moeten en als we niet opletten en geen stokken bij ons hadden, zouden we nog achterover kiepen. De toren wordt natuurlijk beklommen (121 treden) en kunnen vanaf daar zien waar we afgelopen nacht gekampeerd hebben. We passeren een waterzuivering en bij Ternel vragen we vijf liter koud drinkwater bij het eerste huis wat we tegenkomen. Dat wordt zonder probleem geregeld. De mensen zijn erg vriendelijk allemaal. (Ze zien (ruiken) natuurlijk hoe we eruit zien na dat wild camperen) en vragen of we onderweg zijn naar Nice. Blijkbaar kennen ze de GR5 wel. Bij Ternel passeren we via een brug ook de autosnelweg A4 . Een stukje verder lopen we parallel aan deze weg. We passeren het dorpje Norroy le Veneur en tegen de avond lopen we het dorpje Lorry les Metz binnen, en parkeren de tent bij een oude stadsmuur op een trapveldje van de jeugd.

Het is al bijna donker als we tijdens het eten gestoord worden door een regenbui en we in de haast de tentjes moeten opzetten. In de nacht horen we steeds het luiden van de (paas)klokken. Een apart gevoel deze feestdagen zo in de natuur te mogen doorbrengen. Het tentje, wat ik die avond wat provisorisch heb neergezet moet ik diep in de nacht, als iedereen en alles slaapt, nog eens extra vastzetten, omdat het verschrikkelijk begint te stormen. Die nacht slaap ik slecht, het spookt buiten…en binnen, diep in me.

terug

zondag 16-04-2006

Lorry-Les-Metz - Ancy sur Moselle

Afstand 15 km

Gewekt door neerdwarrelende regendruppels op de tent. We slapen wat langer (het is tenslotte paaszondag) en ontbijten, geleund met onze rug tegen de oude stadsmuur, en vervolgen ons pad, wat gaat door het dorpje om dan te klimmen naar Fort de Plappeville. Dit is slechts een van de talrijke forten die Metz omringen. In deze omgeving zien we ook verschillende plekken waar regelmatig legeroefeningen zijn. We laten het voor wat het is. In de verte zien we de stad Metz liggen met zijn prachtige kathedraal, die hoog boven de stad uitrijkt. Als we tijd krijgen gaan we die beslist bezoeken. De natuur is fraai en een volle bloemenzee is ons deel. We komen in het dorpje Scy-Chazelles waar we een romaans kerkje bezoeken met daar het graf van Robert Schuman (de vader van het verenigd Europa ) We passeren de dorpjes Moulins les Metz en Jussy en komen dan in Vaux. Dit is een leuk Frans gehucht met een fraaie kerk. We houden er even halt en bekijken ook het schoolplein (le cour). Als we verder gaan lopen we Ars sur Moselle binnen en duiken, net voordat er een verschrikkelijke regenbui losbarst, de kroeg binnen om toilet te maken, wat te drinken en te schuilen. Dat was net op tijd. De regen houdt even aan en we besluiten dan maar een potje mens erger je niet te doen in super mini formaat. (lichtgewicht) De dobbelsteen is zonder leesbril bijna niet te zien en er breekt dan ook hilariteit uit in de kroeg als deze op de grond valt. Samen met de kroegbaas zoeken we op handen en voeten. De Fransen kijken ons vragend aan waar wij mee bezig zijn. Ook hier een t.v. aan de muur met ditmaal een voetbalwedstrijd. Mannen zitten ademloos te kijken. Ria heeft als eerste de pupkes binnen. (Grrrrr..) Ze is uiterst bedreven in het zes gooien en anderen eraf meppen, waarmee ze duidelijk geen verdere vrienden maakt. Nadat het opgehouden heeft met (hard)regenen gaan we weer verder, en prikken we onze haringen in de grond bij het gehucht Ancy sur Moselle. Een plek met een prachtig bankje en tafeltje in een weitje met wat bloeiende fruitbomen. Wat wil je nog meer?

We hebben fraai zicht op het dorpje. Het kon gemaakt zijn voor ons. Ria ging naar beneden in het dorp eens een kijkje nemen bij de dienstregeling van het stationnetje. Dat blijkt een hele studie te zijn (zie foto) maar volgens de dienstregeling zou er morgen rond 09.05 uur een trein moeten komen op dit afgelegen "station" die ons naar Metz kan vervoeren. Een kaartje kopen is in deze Franse bouwval niet mogelijk. Enige informatie vragen ook niet. Ik herken het trillend geluid van een sprinkhaanrietzanger in het nabijgelen bosje maar kan hem door de (schele) verrekijker van Ria niet ontdekken. Deze vogel horen we de hele nacht door zingen en ik geniet ervan.

Vroeg opgestaan om die eerste trein te nemen en beneden aangekomen zijn we blij verrast als dat inderdaad zo blijkt te zijn. In dit station hebben we niet zoveel vertrouwen. Tot onze stomme verbazing komt er een superluxe trein langzaam binnen rijden en in no time staan we in Thionville waar we ons middels een taxi vanaf het station naar Fontoy laten brengen waar onze auto nog ongeschonden staat. De plaatselijke bakker is ook open en we nemen daar wat lekkers met een bakje koffie. Binnen anderhalf uur met openbaar vervoer weer op de plek waar wij drie dagen op hebben gezwoegd. We besluiten nog een bezoek te brengen aan Metz. De grote kathedraal van Metz maakt me klein, zet mijn niet te stille gedachte weer aan het werk. We genieten van de orgelmuziek, het prachtige glas in lood en vooral de mistieke sfeer die dit gebouw uitstraalt. Een fraaie afsluiting van weer een heerlijk stukje avontuur.

Donderdagavond 29 juni 2006. Na een fotoklus hebben we de spulletjes in de auto gegooid en vol goede moed richting het zuiden vertrokken. Op mijn tom tom ingegeven dat ik naar de plaats Luxemburg wilde, en daarom volgde onze weg een korte, maar misschien niet de snelste weg die er was. Rond de klok van half elf in de avond, na de "toeristische" route en enige wegopbrekingen, komen we aan bij het nog steeds verlaten station van Ancy sur Mosell. Wat een schroot zeg. Er hangt een mysterieuze sfeer rond het station zo in de avond. Het is er stil. We hadden bedacht in dit dorp de auto te parkeren voor een aantal dagen. Het is een gat van een dorp en daar zou onze trouwe "viervoeter" wel aan aantal dagen zonder problemen geparkeerd kunnen staan. Maar eerst moeten we nog een plekje zoeken om te slapen. Liefst iets met gras en vlak. Ja…en als je dan al snel een bordje ziet met de tekst "Stade" is de keus niet moeilijk. (N49 03.143 E6 03.749) Aan de zijkant van het plaatselijk voetbalveld dus. De tent stond in een vloek en een zucht. We hadden echter niet zo snel in de gaten dat er om de vijf minuten wel een trein (goederenvervoer) langs denderde. Daar hebben we die nacht dus menigmaal van wakker gelegen.

terug

vrijdag 30-06-2006

Ancy sur Moselle-Pagny-sur-Moselle

Afstand 24.6 km

In de ochtend was de tent bezaaid met slakken. We hebben een kopje koffie gemaakt, lekker ontbeten en alles ingepakt. De zon staat hoog aan de hemel. Het beloofd een warme dag te worden. De auto boven naar het dorp gereden en de rood-witte tocht begonnen, waar we hem de vorige keer zijn beeindigd. Een eindeloos pad...zo lijkt het. Het was al snel erg warm. Zo rond de 32 graden. We hadden als plan wat vroeg te gaan lopen en in het heetste van de middag een tukje onder een boom. Onderweg komen we langs een openbare wasplaats, zoals die vele te vinden zijn in Frankrijk. Als we "wild" camperen gebruiken we dergelijk plekken voor onszelf en onze kleren te wassen, en tanden te poetsen. Altijd leuk hoor. Zo krijgen die plekken weer de orignele functie terug. En zo hoort het.

Ook hebben we daar wat gegeten, wat we even tevoren bij de plaatselijk boulanger (zeg maar beter winkel van Sinkel) gehaald hadden. Ze hebben er werkelijk alles. Die avond liepen we maar wat langer door, totdat we geen zin meer hadden. Niets moet, alles is mogelijk. In de schemer horen we het brullen van een ree. Het lijkt een beetje op het luid blaffen van een hond. Wat een kracht schuilt hierin. Onze tent staat in een soort brandgang van een bos. Slaapplek (N48 59.805 E5 59.901) net voor Pagny sur Moselle.

terug

zaterdag 1-07-2006

Pagny-sur-Moselle - Montauville

Afstand 19 km

In de vroege ochtend even orienteren waar de route ook al weer verder ging. Het was ook zo'n gezoek de dag ervoor wat het beste plekje was dat we even de orientatie kwijt waren. Met gps en kompas hebben we snel de weg terug gevonden. Weer een hete dag. Geen wolkje aan de lucht en we hebben goed geslapen en heerlijk genoten van het een zijn met de natuur. Al snel kwamen we door het dorpje Pagny sur Moselle. Aan de rand van het dorp wat water geregeld en een klein gesprekje gehad met een wijnboer. (zie foto) Ook stappen we bijna op een heuse slang. Oei. Oppassen geblazen hoor. Hier zit werkelijk van alles. We hebben ook veel last van horzels en muggen onderweg. Steeds liften ze met ons mee, of gaan zo maar brutaal op onze ogen of neus zitten, zodat we er een beetje dol van worden.

Ook komen we door het fraaie gehucht Preny. Het dorpje ligt op een heuvel en even hadden we de hoop dat we niet naar boven hoefde…maar helaas. Hier nemen we ruim de tijd voor een bezoek aan het oude kasteel en een gesprek met een opa. Hij woonde al meer dan 25 jaar in het dorp en was eigenlijk nog nooit op het kasteel geweest. Zie je vaak. Later op de dag langs de plaats Vilcey sur Trey waar we eten (couscous). Ook zien we een hele stoet langskomen van een bruidspaar en hun gasten op weg naar vertier. Luid claxonerend door de straten, aan de lange stoet, gevuld met jongelui, lijkt geen einde te komen. Mooi gebruik.

Nog even informeren op twee plekken of hier wat wijn te ritselen is, en dan gaat het richting Montauville. We passeren een indrukwekkend oorlogsmonument. Net voor Montauville komen we langs een open plek in het bos waar 'n franse familie reunie heeft. Er staan pasta salades op tafel. We worden door de mensen, die overigens inmiddels in beschonken toestand zijn, uitgenodigd voor deel te nemen aan het feest en te blijven slapen. We mogen de bagage rustig daar laten staan als we de plaats willen bezichtigen. Lijkt ons even niet zo'n goed plan. We lopen een stuk door en planten ons tentje bij een open pickniqueplaats in het bos. Mooie bankjes en tafeltjes erbij. Perfect. Slaapplek (N48 54.745 E6 00.539) net voor Montauvile.

terug

zondag 2-07-2006

Montauville - liverdun-Haut

Afstand 25 km

In de vroege ochtend een ree zien wegspringen, vlakbij de tent. De "feestneus" die we gisteren in beschonken toestand troffen kwam nog even bij ons langs om een kletspraatje. Dachten in eerste instantie dat dat de boswachter was. (they're comming to take us away, uhu) !!!! De tent is hartstikke droog doordat we goed geventileerd hebben. Scheelt weer in gewicht. Al snel kwamen we bij Montauville. In de middag lenen we wat water bij een oud kerkhof, en verzorgen we beginnende blaartjes, als we in de verte weer een auto horen aankomen, luid claxonerend. Dachten dat dit weer een bruidspaar was. Maar nee, ditmaal was het de plaatselijke bakker. We kunnen nog wel een stokbroodje gebruiken en houden hem aan. Hij vraagt waar we vandaan komen en waar we naar toe op weg zijn. Courageux zegt hij. Hij heeft zichtbaar bewondering voor ons. We krijgen gebakjes en chocolade croissants, gratis en voor niets erbij. Zie het als een donatie. We vragen ons in stilte af of we er soms uitzien als een aantal verdwaalde landlopers. o.k. ik heb me al even niet meer geschoren. Aardige mensen zijn die Fransen. Altijd in voor een gezellig praatje.

Als we die avond nog in Liverdun wilde komen moesten we vandaag eens goed doorlopen. We gingen door Namey, Marticourt, Rogerville en Rosiere-en-Haye om vervolgens vlak voor Liverdun-Haut te eindigen aan de rand van een voetbalveld.

Het was al rond de klok van 21.00 uur toen we daar aamkwamen. De slaapplek was geweldig. We liepen totdat het begon te schemeren. Daarachter was een veldje, aan de rand van het bos, wat bestemd was voor de plaatselijke kinologenclub. Dit was geweldig hoor. Wat stoeltjes "geleend" en eindelijk een fles wijn, die ik al de gehele dag met me meedroeg, opengetrokken. Helaas ging de nieuwe kurkentrekker al bij de eerste kurk stuk. Na wat improvisatie toch die kurk er van af gekregen. De chips, die we zorgvuldig boven in de rugzak opgeborgen hadden werd tevoorschijn getoverd en de gezellige en romantisch avond kon beginnen. We hoorden de krekels, voelden de zwoele wind en in de verte hoorden we de wielewaal met zijn betoverende tropische klanken. De avond was compleet….Dit was genieten. Slaapplek (N48 45.948 E6 02.921) net voor Liverdun haut.

terug

maandag 3-07-2006

liverdun-Haut - liverdun

Afstand 5 km

In de ochtend ontbeten en via Liverdun haut, wat meer dan de moeite waard is, naar beneden naar het plaatsje Liverdun gelopen. Het was nog vrij vroeg in de morgen. Jongelui maakten er een sport van zo snel mogelijk de trappen op- en af te rennen.

Bij het plaatselijk cafe gevraagd aan de kroegbaas wat de mogelijkheden waren van openbaar vervoer. Werkelijk iedereen in het cafe bemoeide zich ermee. We verbazen ons over het feit dat er al zoveel mensen in het plaatselijk cafe zo vroeg op de dag al aan de sterke drank zitten. Die trein stelt dus niet zoveel voor in Liverdun. Of we moesten lang wachten, of de bus nemen richting Nancy. We kozen voor het laatste. Een half uurtje wachten, en via de plaats Pompey naar Nancy gegaan.

Telkens sta ik verbaasd over de lange rij wachtenden voor de loketten van de stations. De mensen nemen alle tijd voor informatie en service. Stapje voor stapje, steeds een beurt verder. Dat gaat wel anders in Nederland. Ik heb het idee dat hier bijna iedereen nog een kaartje aan het loket koopt, ondanks het feit dat er wel degelijk kaartautomaten zijn. Met de trein terug tot Ars sur Moselle en van daaruit terug lopen naar de auto in Ancy sur Moselle. De auto staat er nog in ongeschonden toestand maar de plaatselijke bewoners vroegen zich wel af of deze auto misschien wel ergens gestolen was. Gelukkig hadden ze nog geen politie gebeld. Er is hier dus duidelijk een sociale controle... Met de auto terug, ditmaal over de E25 naar huis. Na uiteraard een tussenstop in Maastricht. Daar hebben we met onze dochter nog lekker een salade gegeten op het Onze lieve Vrouweplein. Na zoveel dagen droogvoer eten heb je heel veel zin in veel verse groenten. Weer een aantal ontspannende dagen achter de rug, goed voor geest, lichaam en relatie.

16 augustus woensdag. Om half twee zijn we uit Mierlo vertrokken. We hebben in Luxemburg getankt voor 1.19/liter . Daarna hebben we nog wat gegeten. Fles wijn gekocht voor de avond en die in de avond opgezopen op de camping in Liverdun. De eerste dag gereden met de auto tot de camping in Liverdun. We betalen 10.20 euro voor ons tweetjes aan de veel te dikke campingeigenaars, die achterover in de stoel hangen. Die avond gaat de jeugd nogal rumoerig te keer wat dreigt te vervallen in een vechtpartij. Er wordt luidruchtig op de auto geslagen. In de verte zien we het kasteel van Liverdun prachtig in het laatste avondlicht wegduiken onder een zwart fluwelen sterrennacht.

maandag 17-08-2006

liverdun- Amance

Afstand 23 km

Als we vroeg wakker worden (de trein raast elke tien minuten luid toeterend achter de camping door) zien we nog net dat de hond van de campingeigenaar de behoefte doet bij ons voor de tentdeur. Moet kunnen zullen we maar zeggen. Het zonnetje komt er lekker door. In de vroege ochtend kijken we nog even in het winkeltje van de camping en zien daar de chips voor meer dan 4.00 euro liggen. (Aldi prijs 0.25 eurocent) Zijn die helemaal van de pot gerukt vraag ik me even in stilte af. Even een zijden binnenslaapzak uitwassen want er is een lek ontstaan in een spiritisflesje. Nog even kijken we naar de Moezel die er stil bij ligt. Waarschijnlijk is dit een zij-arm van de rivier. Jammer dat dit uitzicht niet te zien is vanaf de camping. We besluiten de auto niet bij de camping te laten staan maar op een parkeerplek in het centrum van Liverdun. Staat hij wat meer in het zicht dachten we zo. Om half een bereiken we, nadat we de Moezel oversteken, het industriestadje Custines.

We nemen plaats onder een boom bij een bejaardentehuis en maken de snoepzak soldaat, en eten wat brood. De rugzak is zwaar genoeg tenslotte. Daarna vervolgen we de weg richting Amance wat vanaf daar toch nog 13,4 km is. Het is weer wennen aan de zware rugzak die volgens ons te zwaar is om lekker te lopen. Misschien hebben we het niet goed uitgekiend met de bevoorrading. Het is bijna vier uur in de middag als we zitten te rusten vlak voor het dorpje Blanzei. Het wordt steeds meer bewolkt. In de ochtend hebben we nog twee reeen gezien. Om kwart over vijf zitten we vlak voor het dorpje Amance. De lucht is wat aan het betrekken en het rommelt in de verte. We hebben het tentje opgezet in een fruitboomgaard onder de Mirabelboompjes. Nog maar net hebben we het eten op of we moeten voor een verschrikkelijk onweer onze toevlucht nemen tot ons tentje. (de redder in de nood) Jeetje ...wat ging dat tekeer zeg. Maar de Hilleberg deed waarvoor hij was aangeschaft en hield alles droog. Tijdens het onweer hoorden we het fruit op de tent terecht komen. Mensen uit het dorp kwamen langs het weiland wandelen en boden ons wat fruit aan. Niemand doet hier moeilijk over onze illegale kampeerplekjes. J'espere c'est permitez? De meeste Fransen zwichten dan. We maken nog een flesje wijn leeg. Slaapt zeker zo lekker.

terug

maandag 3-07-2006

Amance - Salonnes

Afstand 23.8 km

In de ochtend worden we gewekt door een zonnetje (na regen komt zonneschijn). Toen we door een gehuchtje net voor Ammance liepen, en daar ter plaatse nog wat foto's wilde maken kwam ons een man achterna en sprak ons aan. Hij groette ons en vertelde:"hij had een aantekenboek over de GR5 en noemde het "le livre d'or". Of wij met hem wilde teruglopen naar zijn woning niet ver hier vandaan en bij hem thuis er ook wat in wilde schrijven. Nou dat wilden wij wel hoor. Teruggelopen en kennisgemaakt met zijn vrouw die ons een kopje koffie aanbood. Het was een prachtig boek met de meest spannende verhalen erin. Hartstikke gezellig. Hij had de indruk dat mensen die de GR5 liepen allemaal mensen waren die veel werk deden met hun hoofd en die de GR5 gebruikte voor een soort van geestelijke ontspanning. We wisselden wat adresgegevens uit en maakten nog wat foto's. Dat maakt de gr5 tot een meer dan leuke tocht.

Om kwart over twaalf zitten we te pauzeren tussen Ammance en Brin-sur-Seille. Amance is ook een bloemendorpje waar leuke gordijntjes en fruitmanden te zien zijn. We hebben even gerust bij een oude kerk waar je een prachtig uitzicht hebt over het dal. Zo zittend op dat bankje onder die fraaie Ceder voel je je rijk en probeer je je een idee te vormen hoe het hier in de winter zal uitzien, hoeveel mensen op die plek hebben zitten dromen. We lopen verder in de richting Brin-sur -Seille. We kunnen gelukkig verder. Als we gekampeerd staan vlak voor Salonnes, aan een groenrand en uitkijkend over een prachtig dal kijken we weer terug op een zonovergoten dag. De planning was om in een fraaie wei te gaan staan. We hadden net een verschrikkelijk modderpad naar beneden gelopen en het wel gezien voor die dag. En het leek nog wel zo'n mooi weitje, een klein heuveltje maar sprookjesachtig mooi. We gooide onze last van onze schouders en rustten wat tegen een boom, toen plots een aantal koeien de kop op staken en ons aankeken met een gezicht van :"Wat krijgen we nou? Wat moeten jullie in onze wei?" De boodschap was meer dan duidelijk. Als dieren konden spreken dan was dat wel op dat moment. We werden verzocht elders ons heil te zoeken. We lopen snel de wei uit waarbij we nog even controleeren of er wel echt spanning op het schrikdraad staat. Dit bleek zo te zijn. We liepen een stukje verder tot bij een prachtig uitzicht over een dal. Die avond eten we couscous en laten ons dat prima smaken. Later hoorden we tussen de uilen door een aantal bruiloftgasten een dorpje verder flink tekeer gaan. Een typisch Frans feestje tot diep in de nacht.

terug

maandag 3-07-2006

Salonnes - Blanche-Eglise

Afstand 15.4 km

Die ochtend, tijdens de zonsopkomst, gaan we aan ons eerste pakje koeken uit het noodrantsoen. We beginnen door de voorraad heen te raken. Het brood is op. We wachten nog even tot de tent opgedroogd is. De zon doet z'n werk. Het is stralend weer. Op 11.00 uur komen we door Vic-sur-Seille. We bezoeken de plaatselijke boulangerie. Ook trakteren we ons op appelgebak wat we later boven in het bos gaan nuttigen. We zitten wat bij een bankje nabij een fontijn. Er is hier van alles te koop en we trakteren ons op een drankje in de Taverne waar we nog twee GR5 lopers (Els en Bertus) ontmoeten. Even lekker geklets. Erg veel raakvlakken. Om half twee in de middag komen we door Marsal, lopen langs het Musee du Sel, en gaan zitten tegenover de kerk waar we twee salade's niçoise besteld hebben. Het kost hier bijna niets , 9.90 euro voor 2 personen incl. drank. We krijgen op de koop toe nog een bakje haricovert in het zuur mee. Dat is lekker voor vanavond. We ontmoeten in Marsal ook weer de twee lopers van de GR5. Bertus heeft inmiddels verzorging nodig aan een blaar. Oei…nieuwe schoenen? Gelukkig had hij de oude schoenen ook meegenomen. We hebben tot nog toe 6,5 km gelopen. Hij gaat lekker. We liggen nog een uurtje in het gras, bekijken de voorbijtrekkende wolken en vogels en lopen vervolgens door tot het dorpje Blanche-Eglise. We bekeken uit nieuwsgierigheid nog even de plaatselijke gite (40 plaatsen) maar was compleet vol. (Je zou daar afhankelijk van worden zeg…gelukkig kunnen ze ons alleen maar blij maken en niet bang) De tent zetten we net na het dorpje op bij een soort groenstrook van een gemeentewerf, nadat we zo vrij zijn geweest bij een onbewoonde boerderij wat water te "lenen". Daar is een mooi vlak stukje gras aan de rand van het bos. We maken van wat planken een heerlijk zitje, kijken uit naar de ondergaande zon en laten ons het eten prima smaken.

terug

maandag 3-07-2006

Blanche-Eglise - Grondrexange

Afstand 31.4 km

Om half zeven in de morgen werden we gewekt door de klok van het kerkje van Blanche-Eglise. (overigens geen witte kerk hoor). We hoorden wat regentikjes op het dak maar het zette gelukkig niet echt door. Om kwart voor negen beginnen we te lopen nadat we ons provisorisch gemaakt bankje opruimen en de groene container ongeschonden achterlaten. Om 10 over elf komen we door Assenoncourt.

We proberen vandaag een volgende camping in Grondrexange te bereiken. Langzaam maar zeker wordt het prachtig weer en we komen langs etang de Lindre. Een groot water waar een dorpje is gebouwd in de vorm van een schiereiland. Ook bekijken we een fraai restaurant/hotel in middeleeuwse stijl. (77 euro voor een kamer) Het is drie uur en lopen naar Diane Capelle. We rusten even aan de rand van een duur bungelowpark. De voorbijkomende gasten met hun hondjes kijken wat bevreemd naar ons als ze zien dat je ook in de buitenlucht een lekker bakje tomatensoep kunt maken. Een duitse dame vraagt zelfs of ze ergens mee kan helpen. We lopen door een plasrijk gebied. Kwart voor twee komen we Fribourg binnen. We hebben goed doorgelopen.

Uiteindelijk lopen we die dag tot Grondrexange. We lopen een eindloos jaagpad langs een kanaal waar we het eigenlijke grote meer (Etang de Rechicourt) helaas niet zien liggen omdat ons pad wat lager ligt. We moeten zelfs een stukje omlopen om uiteindelijk om half zeven in de avond bij de camping te komen. Daar treffen we onze gasten van de GR5 die we eerder in Vic sur Seille en Marchall getroffen hadden. (Els en Bertus) Zij stonden op deze camping en waren van alle gemakken voorzien. Toen we aankwamen ging er al een hand omhoog als teken van herkenning. Het beste was er bij ons vanaf. Maar er wacht ons een lekkere maaltijd (paelja) en een heerlijke douche. We werden uitgenodigd bij Els en Bertus voor een lekker bakje koffie en wat wijn, kletsen gezellig wat af en wisselen wat ervaringen uit. Erg gezellig. In de nacht regent het wat.

terug

maandag 21-08-2006

Grondrexange - Abreschviller

Op de camping heerst een serene rust als ik in de vroege ochtend wat brood ga kopen en een pak melk. Heerlijk. Dat was lang geleden zeg. Nadat er over en weer wat opname's gemaakt worden van Els en Bertus en zij van ons, verlaten we om half tien de camping. Ik verlies m'n dop van m'n wandelstok in een putje, en we lopen verder naar de allimentation in Gronsrexange die gelukkig open is en waar we wat inkopen doen en ter plekke ons trakteren op een gekoelde beker yoghurt. Die hoeven we dan niet meer mee te sjouwen. Om tien uur zijn we in Landange.

Om half vier komen we in het dorpje St. Quirin waar we de kerk bezoeken. Daar schrijven we nog wat in het boekje dat achter in de kerk ligt. We houden het droog ondanks de dreigende luchten. De twee kerktorens zijn verbonden door een loopbrug en het ziet er fraai uit. We duiken de plaatselijke kroeg in en eten een kleinigheid. (salade's uiteraard voor de broodnodige vitamine's) Er zitten een aantal onpasselijke randfiguren uit het dorp die ons nauwlettend in gaten houden en ons bekijken van top tot teen. We steken even onze opladers in het stopcontact.

We hebben al wat hoogtemeters gemaakt vandaag en zien vanuit de bergen al de camping liggen. Om half zes kwamen we op de camping (du Moulin) aan in Abreschviller. We zetten de tent op en gaan nog even het dorpje in voor wat wijn en verse producten te kopen. Van de twee gekochte eieren bleef er maar een heel. De camping is gelegen nabij een fraaie Gite. Vlak bij de camping rijdt een aardig toeristisch stoomtreintje. Deze avond sluiten we af met een flesje wijn, een knabbeltje en een kaarsje.

terug

maandag 22-08-2006 (mijn verjaardag)

Abreschviller - Schirmeck

Afstand 31,4 km

In de nacht heeft het weer behoorlijk geregend maar binnen hielden we het weer droog. Tegen achten werden we geattendeerd door de bakker die met zijn handel aan de campingpoort stond. We kochten er wat brood, gebak en een ei wat me de vorige dag kapot was gegaan. Het ronde brood had ik graag gesneden, wat de bakker daar ter plekke met de hand voor mij ging snijden. Sorry, ik wist niet dat hij daarvoor geen apparatuur had.

Kwart over elf zaten we, nadat we ons een stuk verliepen tot nabij een hospitaal boven op een heuveltje in Lettenbach te genieten van een stukje gebak, het goede weer, en het fraaie uitzicht. We vieren in besloten kring mijn verjaardag, samen met de bomen en de vogels om me heen. Er kwamen wat sms jes en telefoontjes op mij af.

Tegen zes uur in de middag waren we pas op de Col du Donon. Even wennen aan het klimmen. Een prachtige tocht ernaar toe waar we uitgekient met onze watervoorraad omgaan. Het laatste stuk naar de top staat niet zo lekker aangegeven. We verlopen ons dan ook een stukje. Het was prachtig weer, de zon scheen en er waren meerdere mensen op de top. We bekeken het oude romeinse bouwwerk wat boven op de berg staat en genieten van het uitzicht.

Toen we een kop koffie hadden gemaakt en we weer naar beneden gingen was het toch nog een behoorlijk stukje lopen en we moesten nog een camping zoeken. We besloten te proberen het laatste stukje te liften. Je weet nooit. De derde auto stopte al. (zien wij er goed uit of niet??) Een vriendelijke jongeman bracht ons naar Schirmeck op een plek waar tien jaar geleden inderdaad een camping was geweest. (oude versie van z'n navigatie) Verder is er helemaal geen camping in Schirmeck. Hmm. Even aanbellen en kijken wat er te regelen valt. We vertelden dat we de volgende dag naar Nancy wilden gaan. Dat was niet zo'n makkelijke verbinding volgens hem en de jongeheer bood aan dat hij ons de volgende dag zou komen ophalen om 7.00 Uur op weg naar z'n werk in Baccara en ons daar op de trein zou zetten. Van daar was er een uitstekende treinverbinding naar Nancy. Mooi geregeld hoor. We bellen bij het huis in Schirmeck aan. Er is een groot grasveld. We leggen de situatie uit en kamperen voor een nacht vonden ze ook daar geen enkel probleem. Zo gezegd zo gedaan. In de donkere nacht horen we de treinen weer langs denderen.

Woensdag 23 augustus

Schirmeck - terug naar de auto in Liverdun

Als we om 6.00 uur in de ochtend opstaan, zien we dat de tent erg nat is, we ontbijten, en om 7.00 Uur worden we door onze lift opgehaald en gebracht naar het station in Baccara. Daar wachten we vijf minuten en zitten dan al in een luxe trein naar Nancy. Altijd weer frusterend als je binnen een mum van tijd weer terug bent nadat je weet hoe lang je op die afstand gelopen en gezwoegd hebt. Op het station in Nancy doen we een poging onze rugzak in een kluis onder te brengen wat op dat vroege tijdstip niet lukt. Het is daar allemaal nog handwerk. Je kent dat wel: " mannetje, petje, uniform, streep erop...". De "kluisman" is er pas om kwart over tien en vraagt er ook nog eens vijf euro per tas voor. We besluiten de rugzakken dan maar verder bij ons te houden, dan doen we tenslotte al dagen. We bezoeken het Stanyslasplein. Werkelijk meer dan de moeite waard.

We maken daar een rondrit met een treintje waar ik de jongste inzittende ben. Lache zeg. Ook nuttigen we een veel te dure bak koffie bij een chique restaurant op het plein en staren we de voorbijsloffende passanten aan. Tegen 12 uur zitten we in de trein van Nancy naar Liverdun. In Liverdun aangekomen nemen we de auto, die er nog ongeschonden bijstaat, en doen de laatste inkopen bij de plaatselijke Lidl. We gaan zuidelijker Frankrijk in om nog twee weken te genieten van een vakantie in de Drome.

Schirmeck (315 m) - Le Hohwald (570 m)

Afstand 25 km

terug

Zondag 12 augustus 2007

Le Hohwald (570 m)- Barr (200 m)

Afstand 25 km

terug

Maandag 13 augustus 2007

Barr (200 m)- Gruckert (580 m)

Afstand 10km

terug

Dinsdag 14 augustus 2007

Gruckert (580 m)- Chatenois (193 m)

Afstand 25 km

terug

Woensdag 15 augustus 2007

Chatenois (193 m)- Ribbeauville (265 m)

Afstand 30 km

terug

terug

laatst bijgewerkt 17-10-2007

mail naar: Carol Bastings

ons Pieterpadverhaal deel 1

ons Pieterpadverhaal deel 2