Ter inleiding:
HANS de GROOT

Mijn naam is Hans de Groot en eind jaren 90 hadden mijn vrouw Nelleke en ik het plan om iets op Bali te bouwen en daar de helft van onze tijd te gaan wonen. Door allerlei omstandigheden is het daar niet van gekomen. Maar intussen logeerden we vaak en lang in Pondok Vienna Beach in Amed waar Made Kaler als Manager werkte en nu nog werkt. Vooral door hem en zijn staf zijn we er ons thuis gaan voelen.
Made heeft zijn uiterste best gedaan om te proberen voor ons een stukje grond aan de kust en een bouwvergunning te regelen. Na een tijdje, hebben we dat plan toch maar laten varen. Inmiddels had Made wel vele dagen werk in ons plan zitten, dus lag het voor de hand dat we hem iets voor zijn moeite wilden geven. Maar hij wilde dat niet en dus keken wij uit naar een kans om toch iets te kunnen doen...

MADE KALER

In een van de vele gesprekken, die ik met Made heb gehad, vertelde hij mij dat hij na de middelbare school graag had doorgestudeerd en wiskundeleraar had willen worden. Daar was in hun familie echter geen geld voor, ook al niet omdat zijn vader jong gestorven was en Made de kostwinner moest worden. Na overleg met Nelleke besloten we hem in staat te stellen alsnog zijn studie te doen. Hij keek me met tranen in zijn ogen aan, dacht diep na, en zei toen: "Nee papa daarvoor is het nu te laat, want ik moet voor mijn familie zorgen." ... Na een lang stilzwijgen zei hij: "U kunt misschien wel iets anders voor me doen. Ik droom ervan dat geen van mijn kinderen of de kinderen uit mijn dorp ooit verstoken zullen blijven van welke vorm van onderwijs dan ook. Ik zou daar graag een project van willen maken, wilt U me daarbij helpen?"
We hebben geen moment geaarzeld en hem dat toen toegezegd. Ik vertel dit allemaal zo uitgebreid omdat het Made zo goed typeert.
En Made is de spil van ons project.

 

HET BEGIN

Uiteraard vertelde ik dit verhaal aan de gasten in Vienna Beach en een aantal Duitse, Oostenrijkse en Nederlandse gasten deden een donatie waardoor we een fondsje konden vormen van een 7,5 miljoen Rp. (ca 700 Euro)
Dat geld is besteed aan het kopen van uniformpjes en schoenen voor kinderen waarvan de ouders te arm waren om dat te betalen. Elke uitgegeven rupiah werd, ongevraagd, door Made met bonnetjes verantwoord. Aan alle kanten bewees Made zijn betrouwbaarheid en zijn compassie met de straatarme Balinezen uit dit deel van Bali.

Intussen namen Nelleke en ik het op ons om een tweetal jongens een computercursus te laten doen en een meisje te laten studeren. De behoefte aan hulp is echter vele malen groter dan wat we nu doen.
En hierbij heeft Made en hebben wij Uw hulp hard nodig.
2005: PROJECT BANYUNING is een feit!

DAPHNE BESSON

Mijn naam is Daphne Besson, ik ben Hans' dochter. In 2005 kwam ik voor het eerst naar Bali met mijn vader en zijn vrouw Nelleke. Toen het idee van het Project werd geopperd, bood ik meteen aan om een website voor dit doel te bouwen. Elk jaar keerde ik naar Bali terug voor minstens 2 maanden en mijn enthousiasme groeide toen ik de resultaten zag het project maakte. Nu probeer ik te helpen met fondswerving en PR. Sinds 2 jaar ben ik de Indonesische taal aan het leren met het idee de Engelse lessen die in Lean worden gegeven naar een hoger niveau te brengen. In de toekomst zou ik basis computerlessen willen geven tijdens mijn verblijf in Bali.