registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

De gevoelige snaar

/~nieuws/pics/gitr.jpg

Toevallig een ventje in uw omgeving, zo'n jochie van een jaar of 12? Zo'n knulleke dat soms wat worstelt met het ingewikkelde karakter dat het aardse bestaan kan karakteriseren? Wel, ik kan erover meepraten. Dat wil zeggen: tot voor kort kon ik dat.

Afgelopen vrijdag zou het gaan gebeuren. Mijn jongste telg zou eindelijk zijn zuurverdiende zakcentjes uit gaan storten over de balie van de muziekwinkel om 'hem' eindelijk te kopen. Wekenlang, nee, maandenlang had ie foto's getoond aan iedereen die het maar (niet) weten wilde.

Een Stradivarius was er niets bij, nee dit snarendragertje was alleen al in de naam duidelijk van hoogwaardiger makelij dan het eeuwenoude prutsviooltje. We hebben het dan ook over de Squier Bullet Strat Arctic White. 'Wablief', hoor ik u denken en dat is niet vreemd want om eerlijk te zijn handelt het hier om zowat het goedkoopste model electrische gitaar dat in Nederland wordt verkocht. Maar niet in de beleving van mijn bijna 12-jarige Keith Richards! O nee, deze Squier Bullet Strat Arctic White heeft namelijk alles, zo niet meer, dan een snaarvirtuoos in spé zich kan wensen. Niet vier, niet vijf maar daadwerkelijk zes snaren én zo'n metalen 'wauw wauw'-beugeltje eraan. En natuurlijk een hele horde fretjes, immers: 'Ge kent nie zonder!'.

Maar goed, vrijdag was het dan zover. Paps taxiet de opgetogen rockabilly inclusief klein goedgekamd kuifje naar Tongelre om de rocker zijn eerste elektrische gitaar te laten aanschaffen. Het eerste probleem openbaarde zich bij het gegeven 'muziekwinkel in Tongelre': zoals in Tongelre alles dubbel is, heb je daar dus ook twee winkels waar je gitaren kopen kan. De eerste was een multidisciplinaire shop voor de disc jockey, drummer, toetsenist en gitarist, men heeft er voor elk wat wils. Mijn Buddy Holly had zich terdege voorbereid en wist van het internet dat de gitarenafdeling zich op de eerste etage bevond. Hij was dus al boven voordat ik de kans kreeg het winkelpersoneel te begroeten...

Een kleine rondgang volgde, maar al wat zijn ogen zagen... geen Squier Bullet Strat Arctic White. Een wat bedrukt gezicht keek mij aan. Zoals het een goed taxichauffeur betaamt zei ik: 'Die zullen ze vast ergens apart hebben liggen, komt goed!', waarna we besloten een dienstdoende adviseur te vragen naar de Squier Bullet Strat Arctic White. Het kon onmogelijk nog lang duren vooraleer mijn eigenste Jan Akkerman zijn gitaartje hebben zou.

'Meneer, waar hebt u de Squier Bull...', de verkoper nam het gesprek direct over: 'Aha, een stretje, tja die hebben we niet op voorraad, maar ik kan 'm wel voor je bestellen. Dan heb je 'm over...' Ik keek schuin-links omlaag naar het koppie van mijn wannabe Eric Clapton en zag hoe hij enorm zijn best deed om de twee helder blauwe zonnetjes in zijn ogen niet in het water te laten zaken. De verkoper ging voor de zekerheid toch nog even kijken. Een dijkdoorbraak was niet meer te voorkomen en hevig snikkend verwerd de taxichauffeur tot sniksteunpunt. Ik legde de verkoper uit waar de waterlanders vandaan kwamen en ik zag de man denken: 'Hé, dat moet wel echt een hele grote gitarist worden... ik had dat vroeger nét zo!'. Maar hoe de goede man ook keek en zocht in het computersysteem, de 'Stret' kon hij nu niet leveren. Een passant zag het treurspel aan en merkte op: 'Misschien toch even om de hoek kijken?'.

We dankten 'the guitarman' van het eerste adres, Key Music, en gingen het spoor over. In het niemandsland tussen spoorweg één en twee bleek zich inderdaad een onopvallend gitaarwinkeltje te vinden. De verkleining is eigenlijk onterecht, maar dat zie je pas als je het pand daadwerkelijk betreedt. Na de smalle ingang loop je een soort MTV-Unplugged ruimte binnen. Nooit eerder zag ik zoveel gitaren bij elkaar hangen, om nog maar te zwijgen over de versterkers. Een jonge en bovenal goedlachse medewerker hoorde het wensenpakket aan en moest helaas ook direct bekennen op dat moment niet dat type 'Stret' te kunnen leveren. Maar hij kon wel wat andere gitaartjes laten zien. En zo sjokten de Gestelse Clapton en ik achter een wat magerder uitvoering van Jeremy Clarkson aan.

'Kijk, dit is nou een heel mooi gebruikt exemplaar. Waar je op moet letten als je een gitaar koopt...' en zo begon een schoolvoorbeeld van klantgericht advies. Ondanks het feit dat al vrij snel duidelijk werd dat mijn 'menneke' geen gitaar zou afnemen bij deze winkel, kreeg hij alsnog een prachtige muzikale ervaring cadeau toen hij toch op enkele gitaren spelen mocht. Als de kleur van één van de betaalbaarder gitaren nu Arctic White was geweest, dan had de onuitwisbaar positieve indruk van deze sfeervolle gitaarzaak ook nog eens geleid tot de voorgenomen aanschaf. 'Let's play' was ook voor mij als niet-muzikant zéér de moeite waard.

'Wat nu, pap?', vroeg mijn kleine evenknie me toen we terugliepen naar onze Citroën. 'Ik weet het niet, knul... je had het over een internetwinkel?' En zo kwam het dat we, na een terugvlucht van een half uur, op het internet eindelijk de Squier Bullet Strat Arctic White bestelden. Levertijd? Minder dan 24 uur.

En toch... online kopen is toch maar een saaie bedoening. Ja, het klopt dat de gitaar pijlsnel werd geleverd en tegen een scherpe prijs, maar ondanks de blijdschap en zorgeloosheid die mijn zoon de dag erop in alles toonde, had hij zijn 'Stret' liever in Tongelre gekocht.

We hebben afgesproken dat ik 'm bij de volgende gitaargebonden aanschaf opnieuw naar daar vervoer. Een goeie adviseur raakt bij zijn klant een gevoelige snaar. Het zal geen toeval zijn dat op zondag nou net de dunste (E-)snaar van de postorder-'stret' knapte. We kopen de volgende gitaar toch maar lekker in de buurt!