registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Begrijpt u de overstekende vluchtelingen?

Mensen zijn zeer verschillend. Dat zal wel de reden zijn waarom ik de vluchtelingen die vanaf de Turkse kust in overvolle rubberboten de zee naar een Grieks eiland oversteken niet goed begrijp. Vandaag weer zo'n bericht in de krant: Voor de Griekse kust zijn bij schipbreuk in de nacht van donderdag op vrijdag 45 migranten omgekomen, onder wie zeventien kinderen.
'Ze zijn wanhopig' is de in het Westen als vanzelfsprekend geaccepteerde verklaring. Wie zou op den duur niet vluchten uit een vreselijke oorlogssituatie als die in Syrie?
Jawel, dat je dan de grens naar Turkije oversteekt kan ik begrijpen. Maar dan ben je ook - als je tenminste wegblijft uit het Koerdisch gebied in Oost-Turkije - gearriveerd in een enigszins normaal land, waar je misschien niet erg welkom bent, maar waar je wel - al is het in armoede - kunt overleven en niet in je voortbestaan bedreigd wordt.
Toch trekken duizenden vervolgens dat immense land door om bij de westkust uit te komen. En toch leggen ze daar hun secuur verborgen gehouden spaarcenten in handen van onbetrouwbare boeven die hun een overtocht naar 'paradijs Europa' aanbieden. 'Ja, de boot zal wel een beetje vol zijn en het is geen cruiseschip maar een rubberboot. Die is echter pas nog getest en goedgekeurd, absoluut zeewaardig en veilig. En bovendien, mevrouw, meneer, het is maar een kleine afstand, je bent er zó! Hier zult u geen spijt van krijgen: Europa is heel groot, Duitsland rijk en gastvrij. Deze kans kunt u niet laten liggen. Kijk eens, wat u tot nu toe allemaal niet doorstaan hebt!' En dan stappen ze, met tientallen tegelijk, toch in die gammele boot, de goedgelovige klanten.

Ik begrijp die mensen toch niet. Waarom vanuit een veilig land nog je eigen leven en vaak ook dat van je gezin aan zulke risico's blootstellen? Verdrinken wellicht in plaats van genoegen nemen met een karig bestaan, waarin je tenminste nog levend bij elkaar bent. En waarom anders niet geprobeerd, langs legale weg naar een land in Europa te emigreren? Gewoon aanvragen, papieren invullen, je voorbereiden - bijvoorbeeld een Europese taal leren - en wachten tot je de kans krijgt om ergens iets te beginnen. Net zoals duizenden Nederlanders zo'n vijftig of zestig jaar geleden deden, die om toelating vroegen in Canada, Australië of Nieuw Zeeland. Nee, ik begrijp ze toch niet, die roekeloze vluchtelingen.