registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Eindhoven verliest weer een wethouder

'Eindhoven verliest weer wethouder' bericht ons het ED. Twee woorden in deze titel springen eruit: 'weer' en 'verliest'. 'Weer' wijst er op dat het geen incidenteel verschijnsel is, maar een soort besmettelijke ziekte. En 'verliest' suggereert dat er in Eindhoven opnieuw een wethouder aan die ziekte bezweken is.
Maar nee hoor, dit laatste is gezichtsbedrog: de wethouder loopt nog vrolijk rond en gaat, hoewel ze qua leeftijd ver in de gevarenzone zit, op zoek naar een andere baan. Ik gun haar die ook zeker, maar heb bij haar stap toch bedenkingen. Zij heeft namelijk indertijd besloten zich voor vier jaar verkiesbaar te stellen. De kiezers hebben daar met vertrouwen op gereageerd en haar voor die periode hun stem gegeven. Is het dan netjes, om halverwege de rit met het handje te zwaaien en van die kiezers afscheid te nemen? Naar mijn idee niet. Met alle respect voor de inzet en de reeds verworven verdiensten van mevrouw Scholten vind ik het toch een soort desertie.

Het is ook een beslissing die niet van alle politici geaccepteerd zou worden. Ondenkbaar dat president Obama zomaar opeens zou zeggen dat hij het welletjes vindt en op zoek gaat naar een lichtere baan. Ondenkbaar ook dat premier Rutte, na een onrustige nacht, naar buiten zou komen met de mededeling dat hij de buik vol heeft van alle kritiek en alle politiek gerommel en daarom gaat proberen de lucratieve baan van Gerrit Zalm over te nemen.
Zo hard wil ik echter mevrouw Scholten niet vallen. Niet zij persoonlijk, maar haar partij is door de kiezers op het pluche gezet en - tweede verzachtende omstandigheid - die partij zorgt ook voor opvolging; een - hopelijk goede - vervangster staat klaar.
Maar toch, overheersen blijft een onbehaaglijk gevoel. Naar mijn mening mag iemand die zich verkiesbaar stelt en gekozen wordt, zijn taak en zijn kiezers niet tussentijds in de steek laten. Kandidaten en partijen moeten ruggengraat hebben en van te voren afwegen of zij hun taak daadwerkelijk voor vier jaar aankunnen.

Als de Paus het mag/kan...

...dan kan een wethouder het wat mij betreft ook. Er is niets mis mee wanneer iemand de stekker uit zijn eigen politieke bestaan trekt zolang dat gebeurt in de omstandigheden zoals die rondom mevrouw Scholten het geval lijken te zijn. Er zijn anderen teruggetreden in den lande waarbij het hen gewoon te heet onder de voeten werd. Ik heb persoonlijk meer moeite met wethouders die blijven zitten terwijl ze, eenmaal op het rode fluweel, 'gehersenplucht' blijken.

Wat doet dan de raad?

Een 'gehersenpluchete' wethouder kan toch alleen blijven zitten als en zolang de raad hem duldt?