registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Een onoverbrugbare kloof

/~nieuws/pics/klaspop.jpg

Er zijn verschillende kloven in onze samenleving: die tussen de jeugd en de ouderen, die tussen politiek betrokkenen en onverschilligen, die tussen kapitalisten en socialisten, die tussen ongelovigen, protestanten, katholieken en moslims, die tussen zieken, gehandicapten en gezonden, enzovoorts. Maar de diepste kloof lijkt wel die tussen muziekliefhebbers. Ik zag in Jeroen Pauw's praatprogramma drie oudere mannen, Jan Donkers, Mart Smeets en Johan Derksen hartgrondig hun afkeer uitspreken van de 'smakeloze' muziek die de publieke radio uitzendt.

Ook ik blijf gewoonlijk geen minuut luisteren naar wat pop- en actualiteitenzenders onze huis- en slaapkamers binnenspoelen, maar de muziek waar de drie heren idolaat van zijn, blues, jazz en Americana (whatever that may be) spreekt mij ook totaal niet aan, vind ik meestal niet mooi. Mijn muziekliefde is - tamelijk eenzijdig -'klassiek', mits die muziek ook enige melodie bevat. Ik verbaas mij, net als bijvoorbeeld Maarten ’t Hart, telkens weer over het schreeuw- en beukgeweld dat via radio en tv dagelijks over ons wordt uitgestort, en over de waardering die anderen daar blijkbaar voor op kunnen brengen.
Toen ik het drietal bij Pauw hartstochtelijk hoorde pleiten én foeteren dacht ik: zij zijn net als ik, verslingerd aan een bepaald soort geluid. De juistheid van het oude spreekwoord wordt wederom bewezen: Over smaak valt niet te twisten, of zoals oude filosofen in het Latijn al zeiden De gustibus non est disputandum.

Over wansmaak valt niet te twisten, over smaak wel!

Vermoedelijk zullen een paar van die foeterende heren ook van 'klassiek' houden. Zelf kreeg ik klassiek met de paplepel in gegeven door mijn oude heer die nog bij de harmonie 'Appolo's lust' speelde. Jazz leerde ik te waarderen via een oudere neef. De popmuziek uit de zestiger jaren nam ik als van zelf tot mij. Mijn credo: Je bent een 'rijker' mens als je breed geïnteresseerd bent en van veel soorten muziek kunt genieten. Dat geld natuurlijk niet alleen voor muziek.

Over smaak schreef ik eerder op 6 november 2006 bij DSE het volgende naar aanleiding van het toen onvertaald geschreven De gustibus non est disputandum

Even opzoeken en het volgende gevonden:
“Over smaak valt niet te twisten”; “De gustibus non est disputandum”. Gevleugelde woorden in alle gevallen waarin onze mening gevraagd wordt over iets wat we absoluut lelijk vinden, maar waarbij we de ander niet willen kwetsen. Of het is het verweer als anderen onze smaak kritiseren. De uitspraak wordt vooral gebezigd als het over zaken gaat die lelijk gevonden worden.

Immanuel Kant stelde dat smaak de tuchtmeester van het genie was: zonder smaak kan het talent van het genie zich niet ontwikkelen tot zeggingskracht. Smaak dus in dienst van het schone. En, zou je moeten zeggen, valt er over smaak wel te twisten. Dat lijkt in tegenspraak met het spreekwoord.

De Franse filoloog Patrick d’Orreur heeft deze zaak onderzocht. In Les bon mots du temps Romain (Paris: Gallimard, 1998) doet hij verslag. Het bekende latijnse gezegde “de gustibus non est disputandem” blijkt een foutief overgeleverd woord te zijn. In de middeleeuwen, toen handschriften alleen maar vermenigvuldigd konden worden door het steeds weer overschrijven, is er in de elfde eeuw, in het gezaghebbend scriptorium van het Benedictijnse klooster in Granada, een fout begaan. “Disgustibus non est disputandem” moest overgeschreven worden, maar door het late uur van de middag schreef de jonge onervaren monnik “De gustibus,” etc. met alle gevolgen tot de tegenwoordige tijd.
Oorspronkelijk was het dus: over wansmaak valt niet te twisten. Iemand die toch zou willen twisten, heeft namelijk geen smaak. Voor hen die smaak hebben, is de wansmaak duidelijk. Over smaak, over het schone, kan daarna wel degelijk getwist worden. Wansmaak is eenduidig, enkelvoudig; smaak is pluraal.
Het bovenstaande is gevonden op de website van hansgroen.com

Overigens is er behalve klassiek niets in de pop- of jazzmuziek wat je kunt waarderen Lau, zoals bijvoorbeeld de liedjes van Herman van Veen, Boudewijn de Groot, Guus Meeuwis of Engelse equivalenten als Leonard Cohen, Simon & Garfunkel en anderen? Wat vind je bijvoorbeeld van dit soort muziek die je op youtube kunt beluisteren: you raise me up of petite fleur

Jaap Fischer

Ken je Jaap Visser (jaap Fischer), na ruim 50 jaar heb ik zijn liedjes nog steeds in mijn oren.
Ik draai ze nog steeds in de auto en het blijft goed.
Ik ben benieuwd of ook anderen zich deze liedjes nog herinneren?
Ooit waren ze heel populair.
Gerrit

De monniken Hans en Joop

Jaap Fischer inderdaad nog steeds het beluisteren en meezingen waard

/~nieuws/pics/jfischer.jpg


Daar woonden twee monniken Hans en Joop in een klooster op een heuvel
Ze sleten hun tijd, en dat was een hoop met sigaren, wijn en gekeuvel

Ze kletsten over Jeruzalem en loofden de heer met Psalmen
En zo kon je Hans' eerst en Joops tweede stem in de omtrek horen galmen

Soms gingen ze naar het dorp benee om daar de Heer te loven
En dan stemden ze op de KVP(CDA) en dan gingen ze weer naar boven

Er klopte daar een meisje aan dat hebben ze opgenomen
Want ze misten bij het zingen een goeie sopraan
Daar ze zelf niet zo hoog konden komen

Zij waste hun kleren het witgoed en bont, zij maakte hen nieuwe sandalen
In het klooster ging de wijnfles rond en in het dorp de roddelverhalen

Het meisje begreep dit en is weggegaan na een afscheid met veel tranen
Joop gaf haar een hand, wat ie nooit had gedaan
En Hans voor de reis wat bananen

En 's avonds zongen ze in duet een lied dat sneed door je mergen
Het meisje hoorde dat nog net en antwoordde over de bergen

Maar toen kwam er een man uit het dorp op de fiets en sprak
"Zo kunnen we het niet laten!
Dat meisje moet terug anders hebben we niets hier beneden om over te praten!"

En nu zingen ze weer met z'n drieën in koor en wast ze weer hun kleren
En ze krijgen d'r zelfs subsidie voor, want Gods kinderen zijn rare peren

www.nl.wikipedia.org/wiki/Jaap_Fischer

Lichte muziek is geen schreeuw- en beukgeweld

Herman van Veen (zeer muzikaal en ook wel poëtisch), Boudewijn de Groot, Simon en Garfunkel (Bridge over ..) reken ik bij de lichte muziek, en zeker niet bij het schreeuw- en beukgeweld. Guus Meeuwis, Marco Borsato, Frank Boeijen e.d. horen daar ook niet bij en zijn dus beter te verdragen. De liedjes van zangers als Jaap Fischer en Robert Long, en veel cabaretliedjes zijn buitengewoon leuk en vaak spitsvondig, maar spreken meer aan door hun tekst dan door hun muziek. Sommige nummers van de Beatles (Yesterday bijv.) en vele van Abba vind ik mooi, omdat ze melodie bevatten, al spelen 'gemakkelijke' populaire ritmes en beat (bijna 'beuk') daarin meestal ook een grote rol.
Maar Abba en consorten beluister ik toch niet gauw een tweede keer, terwijl veel werken van de grote klassieken (Bach, Mozart, Beethoven, Schubert enz.) ook na tien keer en twintig jaar mij niet vervelen.

"Het is de moderne tijd" zong Wim Sonneveld!

Beste Gouddelver,

Ik vind house en techno-muziek ook maar inhoudsloos (maar miljoenen jongens en meisjes - met een pilletje in hun reet - dansen er een avondje vrolijk mee weg.)
Jij vergeet dat Bach, Mozart, Beethoven, Schubert enz. ook heel modern waren voor hun tijd.

Muziek is één van de documenten van de tijd! Of je het nu mooi vindt of niet!

Melodie...? De beuk erin.

Welterusten mijnheer de... (gejat van Boudewijn de Groot)

Slaap zacht.... (ook van Boudewijn)

"Geef me je glimlach..." En die is van mijzelf!

Jozef Bloks