registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Een lempke minder...

Toch even tikken...
Mijn pa werkte, naar goed Eindhovens gebruik, bij Philips Licht. Hij diende daar onder verschillende voormannen, maar de laatste was 'Meneer Schoffelmeer'. Deze directeur van Philips Lighting was lang geleden begonnen met het huis-aan-huis verkopen van losse lampjes in, als ik het mij goed herinner, Friesland.

Ik was hooguit een jaar of 15 toen mijn ouweheer door een dwarsliggend hart stopte bij de kumpanie (zoals Philips weleens werd genoemd), maar ik kan mij nog goed herinneren hoe 'Meneer Schoffelmeer' weleens de revue passeerde bij het avondeten of aan de salontafel. Een jaar of vier later, eind '89, overleed mijn pa maar niet voordat 'Meneer Schoffelmeer' gewoon 'Louis' werd en samen met zijn schat Jeanne één of twee keer per jaar langskwam in mijn ouderlijk huis...

Eén van de keren was het een heerlijke zomeravond, we zaten buiten en uiteraard kreeg ik de vraag wat ik later wilde worden, hoe ik die weg dacht af te leggen en wat ik dacht nodig te hebben. Ik liet mij toen ontvallen dat ik dacht dat een computer wel handig zou zijn. Mijn vader en moeder wisten daar natuurlijk al wel van, maar waren zacht gezegd niet overenthousiast om een P2000-T te kopen voor een 17-jarige snotneus. Meneer Schoffelmeer, niet bepaald klein van stuk dus indrukwekkend, was er zo mee klaar: 'Ad...', mijn ouweheer aanspekend op noord-oostelijke toon, '...die jongen moet aan een computer! Geloof mij nou maar, dat wordt het helemaal!'

Het duurde niet eens zo gek lang of met een beetje hulp van pa en ma had ik mijn eerste computertje bij elkaar gespaard. En ik bedacht dat de woorden van 'spap' zijn voormalige chef mijn ouders wellicht het laatste zetje hadden gegeven.

Na het overlijden van mijn vader bleven meneer en mevrouw Schoffelmeer trouw mijn moeder bezoeken. Ik vond dat bijzonder, al kon ik niet precies benoemen waarom. Feit was wel dat ma een paar keer per jaar de steeds oudere Schoffelmeertjes trof. Dat was voor mij als 'zoon van een medewerker' een bijzonder fenomeen.

Een paar jaar geleden werd meneer Schoffelmeer gedwongen alleen verder te gaan. Zijn Jeanne overleed en vanaf dat moment gloeide zijn draadje net iets minder fel. Toch weerhield het hem niet om af en toe mijn moeder nog eens te bellen en samen met een enkele oud-collega van mijn vader samen te komen. Het was anders dan voorheen, zoals dat in het leven soms gaat...

Vandaag bezocht ik mijn ma: 'Louis is niet meer...', vertelde ze me vrijwel direct na binnenkomst. Afgelopen donderdag had ze de afscheidsbijeenkomst bijgewoond. Een mooi en waardig afscheid van een man die zich tot op het bot verbonden had met het Eindhovense lempke.

Ik had het genoegen om 'Meneer Schoffelmeer' te mogen leren kennen als het type man waarvan ik er niet veel tegen ben gekomen in mijn leven. Onvoorwaardelijk trots op zijn drie kinderen, liefdevol voor zijn Jeanne en bovenal een recht-door-zee man. De loyaliteit die 'De Schoffelmeertjes' van hun kant richting mijn ouders hebben getoond, vind ik nog steeds fantastisch. En het is juist dat loyale karakter dat niet opviel omdat de heer Schoffelmeer het zo onzichtbaar helder wist te belichamen.

Philips heeft voor het overlijden van deze oud-stuurman, voor zover ik heb kunnen terugvinden, niet veel aandacht gehad. Ik tik het voor mijzelf en misschien een beetje voor Philipsmedewerkers van weleer: Meneer Schoffelmeer, bedankt dat u er was!

Bob

PS: Ik denk dat over welke chef dan ook verschillend gedacht kan worden, maar ik vond het wel mooi om te zien hoe de heer Sjef van Roon memoreert aan de heer Schoffelmeer op Mensenlinq: www.mensenlinq.nl/overlijdensberichten/louis-schoffelmeer-5758115

Louis Schoffelmeer

Een directeur die vond dat een blauw overhemd niet kon en van snorren was hij ook niet weg. Maar als je hem tegensprak kon hij dat ook wel hebben. Er werd ook verteld dat hij de telexen van zijn medewerkers 's avonds in bed nog controleerde. Een markant mens met het hart op de juiste plaats, die ook nog tijd vond voor de verkennerij.

L. Schoffelmeer bij zijn Graaf Folke Bernadotte Groep

L. Schoffelmeer bij zijn Graaf Folke Bernadotte Groep

Ad Leenhouwers kon ook mooie verhalen vertellen over de "bruiloften en partijen" die voor de directie georganiseerd moesten worden waarbij zijn afdeling Marketing Services altijd hand en span diensten moest verrichten. Om het maar niet te hebben over de internationale meetings die, meestal in Cocagne met Schoffelmeer als voorzitter, ingericht moesten worden.

Ik hoop Bob dat je nog vaker de verleiding niet kunt weerstaan om toch weer een bijdrage te tikken.

Treffende foto

Hoi Rien,

Mooie foto heb je opgedoken. Dank daarvoor.

Overigens heb ik door toedoen van het Philipsblauwe bloed van mijn pa ook meteen de neiging om te verifiëren of de microfoon ook van 'Eindhovense' makelij was... Zucht...

Groeten,

Bob

"Philipsbloed"

Troost je Bob, ik heb nog steeds de neiging om te kijken of er Philips lampen en armaturen gebruikt zijn zowel in winkels, hotels enz. als op floodlighting locaties. Tegenwoordig zie je trouwens steeds meer leds in plaats van halogeen of gasontlading.

Goed verhaal.

Leuk om te lezen, een echt Philipsverhaal over een bijzonder mens.
Dit soort verhalen zijn er waarschijnlijk nog veel meer.
Philips was toch een bijzonder bedrijf en er werkten bijzondere mensen!
Of niet?
Wie neemt het stokje over en vertelt ook eens zo'n verhaal?
Ik kijk er naar uit.

gerrit

Een bijzonder mens

Ik werkte in een heel ander tak van Philips en heb Meneer Schoffelmeer nooit ontmoet. Met de beschrijving die Bob geeft kan ik hem toch zo voor me zien. Een heel bijzondere mens-baas!

bijzonder

Ook ik ken de man niet. Maar ik zie wel dat er een tijd was waar men wat meer oog leek te hebben voor collega's.

Zo liep ik ooit bij het terrein aan de Boschdijk in 1996-1997 Frits Philip tegen het lijf, hij werd net bij het oude hoofdkantoor afgezet. Meteen sprak hij me aan en een kort praatje volgde. Prettig en helaas niet meer van deze tijd.

Hulde.

Toch niet onopgemerkt...

Het NRC, weekendeditie 2/3 augustus 2014, besteedt aandacht aan de heer Schoffelmeer: 'Bevlogen lichtman die de spaarlamp introduceerde'. Het is een stuk van Tim Wagemakers en ook terug te vinden op de NRC-website, maar op dit moment alleen tegen betaling. Voor wie de papieren versie heeft: de tekst inclusief foto staat op de achterkant van het katern 'Opinie & Debat'.

Groeten,

Bob