registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

De Franse taal (3)

/~ancientgolf/pics/geertbinb.jpg

Er valt veel te ontdekken in talen in het algemeen en in het Frans in het bijzonder. In de vorige schrijfsels hebben we al enkele karakteristieke Franse taalonderwerpen aangesneden die wij vroeger op het Joris College in Eindhoven niet leerden, zoals de kenmerkende –ng uitspraak aan het einde van bepaalde woorden in het zuidelijk deel van frankrijk. In de loop der eeuwen zijn veel Franse woorden in het Nederlands opgenomen. Sommige van deze woorden hebben een andere betekenis gekregen of bestaan zelfs niet in het Frans.

Enkele voorbeelden:
Ons colbertje kennen ze hier niet. Colbert was een minister onder Louis XIV, maar een jasje? Voor de Fransen heet zo’n kledingstuk een ‘veste’, terwijl ons vest een ‘cardigan’ is.
Ons (negatieve) ‘ordinair’ betekent hier ‘gewoon’ zoals ook het woord ‘banal'; ons ordinair is hier ‘vulgaire’.
Onze tuin is hier geen ‘jardin’. De jardin is de moestuin. De tuin is hier het ‘terrain’. Zeg je dat je een ‘jardin’ hebt van een hectare, kijken ze je verbaasd aan: een moestuin van 10.000 vierkante meter?
Vroeger als we thuis moesten komen eten riepen wij ‘salut’ tegen onze speelmakkers. De Franse groeten vrienden bij het elkaar tegenkomen met ‘salut’.

De begroeting in Frankrijk kent zijn regels. Gewoon handen schudden (‘Küss die Hand’ of een référence is in onbruik) maar al heel snel wordt er gekust. Regel is twee keer. Wangen tegen elkaar en kussen (met geluid) in de lucht. Kinderen keren automatisch hun wang naar je toe. Ook mannen kussen elkaar als ze goede vrienden of familie zijn.
Je noemt elkaar heel snel bij de voornaam maar elkaar tutoyeren (jijen en jouen) is niet zo’n vanzelfsprekendheid, zeker als je de mensen niet goed kent. Wat dat betreft zijn het net Duitsers of Vlamingen.
Fransen houden van taal (als het tenminste hun eigen taal is), ze spelen graag met woorden en zinnen. Het maakt ons het begrijpen van het gesproken Frans er niet gemakkelijker op maakt. Als het daar nu maar bij bleef! Nee dus. De Fransen larderen hun taal vaak aan met woorden en zinnen uit het ‘argot’, een wijd verbreid jargon in populair Frans met vaak dubbelzinnige woorden en uitdrukkingen.

De Franse taal heeft vaak meer woorden nodig om iets duidelijk te maken dan bijvoorbeeld het Engels; een artikel of boek in het Frans telt aanzienlijk meer pagina’s dan in het Engels. Zouden ze daarom zo snel spreken?

/~ancientgolf/pics/32argot.jpg



www.ancientgolf.dse.nl