registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

De Franse Taal II

/~ancientgolf/pics/geertbinb.jpg

Frankrijk kent maar één officiële taal, het Frans. De Franse taal wordt gezien als het belangrijkste bindende element voor alle Fransen en Franssprekenden (200 miljoen) over de gehele wereld. De Franse overheid steekt veel geld in de francofonie om het Frans wereldwijd in stand te houden. Er is zelfs een staatssecretaris voor de ‘Francofonie’.
Bij de overheid en in het onderwijs wordt de Franse taal gebruikt. Wil je een andere taal spreken, moet je dat zelf weten. Doe dat maar in je eigen tijd en vanuit je eigen beurs!

/~nieuws/pics/29kaartFtaal.jpg

Het is logisch dat in een zo groot land (veertien keer groter dan Nederland en vier keer zoveel inwoners) het Frans vele verschillende accenten en dialecten kent. De grote scheiding in klank ligt op de lijn Bordeaux-Grenoble. In het noorden wordt het officiële Frans gesproken, het zogenaamde langue d’oïl. Onder de lijn Bordeaux-Grenoble wordt nog het restant van het Occitaans, het zogenaamde langue d’oc, gesproken, een Frans met duidelijk meer Italiaanse en Spaanse invloeden. Deze grens is ontstaan doordat na de val van het Romeinse rijk, vanuit het noorden de Franken (Germaanse stammen) het land binnentrokken, terwijl in het zuiden de Visigoten binnenkwamen De grens tussen deze twee groepen lag ongeveer op de lijn Bordeaux-Grenoble.

In 1539 werd besloten dat het Frankische dialect dat gesproken werd in Parijs de officiële taal voor heel Frankrijk zou worden. Lange tijd werd het langue d’oc zelfs verboden en het verwerd tot een boerentaaltje. De zuidelijke taal is inmiddels geheel verdrongen door de noordelijke. Het zuidelijke Frans is nog herkenbaar aan de zangerige klank, het nog sneller spreken dan het noordelijke (ja, dat blijkt te kunnen) en het opvallende gebruik van de ‘ng’ klank. Bijvoorbeeld, het woord bien (goed) wordt in het noorden uitgesproken als ‘bjen’, in het zuiden als ‘bjeng’.
Algemeen wordt gesteld dat het zuiverste Frans, het ABF (Algemeen Beschaafd Frans) gesproken wordt in de Touraine, gelegen in de regio Centre rondom de Loire met als vroegere hoofdstad Tours. Zeg dit echter niet tegen een Dijonnais, want die vindt dat het ABF in Dijon en omgeving gesproken wordt (ook al wordt de ‘r’ wel wat rollend uitgesproken).
Er zijn gebieden waar in het dagelijks leven uiterst afwijkende dialecten (patois) gesproken worden (zoals in Nederland het Fries en het Maastrichts) of zelfs een andere taal, zij het meestal op kleinere schaal.
In Bretagne kun je het Bretons nog horen, een Keltische taal met een grote verwantschap aan het Welsh, het Iers en het Schots. Ook de Keltische tradities en cultuur vieren nog hoogtij in deze regio.

In het Franse Baskenland, in het uiterste zuidwesten, wordt het Baskisch gesproken, een taal waarvan men de herkomst niet kent, net zomin als de origine van de bewoners van die streek. Het zijn broeders en zusters van de Spaanse Basken, maar ze hebben geen behoefte aan welke vorm van onafhankelijkheid of autonomie dan ook.
Op Corsica spreekt men Corsicaans, een taal met sterke Italiaanse invloeden; Corsica was oorspronkelijk Genuees.
De Savoyards spreken een patois met sterke Italiaanse invloeden, het zogenaaamde Arpitaans.
In de Alsace (Elzas) wordt een taal of patois gebezigd, dichter bij het Duits dan bij het Frans liggend. Voor ons eenvoudige stervelingen is er geen touw aan vast te knopen. Elzassers vormen eigenlijk ook de enige groep die zich niet echt Frans voelt. Nee, ook niet Duits! Gewoon Elzasser. Ze zijn in de loop van de geschiedenis zo vaak heen en weer geslingerd tussen Frankrijk en Duitsland dat ze het nu maar bij zichzelf houden.

In het noordwesten, Nord-Pas de Calais (Nauw van Kales) wordt boven de lijn Duinkerken - Hazebroek nog door enkele ouderen en door patriottistische jongeren een Vlaams dialect gesproken. Daar is ook geen woord van te verstaan.
In de DOM-TOM’s (de departementen en territoires buiten Frankrijk) worden vele verschillende Creoolse talen gesproken.
De afwijkende talen en dialecten zijn sterk verbonden met de regionale, vaak eeuwenoude culturen.
Er blijkt de laatste jaren steeds meer aandacht voor deze oude culturen te bestaan. Afscheidingsbewegingen komen niet voor in Frankrijk. De Corsicanen willen wel een steeds grotere autonomie, maar onafhankelijkheid betekent dat de Franse geldkraan dicht gaat en dat is de bedoeling nu ook weer niet.
In het dagelijkse Frans komen niet alleen veel Engelse woorden voor, de taal wordt ook beïnvloed door het Arabisch van de ‘Magrebins’, de vele immigranten uit Noord Afrika (Marokko, Algerije, Tunesië).

www.ancientgolf.dse.nl

Taal

Leuk verhaal.
Ik ben gek op Frankrijk, ik kom er vaak maar helaas ik spreek geen woord Frans. Wat mij bv. opvalt is dat in het zuiden(Provence) men geen Qui zegt maar iets dat klinkt als "Weh" Dit wordt vaak 2 of 3 keer achterelkaar gezegd en dan is het net of ik eenden hoor kwekken.
Ook gebruikt men heel vaak het woord "Truc" . Alles is een truc en je hoort het te pas en onpas. Dat is heel leuk en als ik dat soort dingen hoor dan denk ik altijd "heerlijk, ik ben er weer".
Schrijf meer van dit soort verhalen over Frankrijk en ik hang aan je lippen.

gerrit