registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

(Jeugd) Herinneringen - 13 'Een Sneeuwuil' Deel 1

/~jozefbloks/images/jozef-2b.jpg

Toen ik zeven jaar was verhuisden mijn ouders naar een dorp niet ver van Eindhoven. Ik moest dus ook mee! En omdat het nu toch bijna winter is, krijgen jullie vandaag een winterverhaal te lezen dat zich afspeelde in Valkenswaard. Dus met de laptop of tablet op schoot, lekker warm onder de dekens en..., lezen maar.

Een sneeuwuil in Valkenswaard 1963 (Deel 1)

De winter van 1963 was de koudste winter van de vorige eeuw. Sneeuwstormen teisterden het land en het vroor overdag soms gemakkelijk -10 tot -15 °C. Rivieren vroren dicht en op de radio hoorde ik dat er zelfs ijsbergen in de Waddenzee dreven. Wij kinderen (ik was toen zo'n jaar of twaalf) hadden geen last van de kou en vonden het alleen maar prachtig. Samen met mijn vriend zaagde ik uit bergen sneeuw, grote blokken en bouwden wij zo een heuse iglo waar wij dan soms hele middagen verkleed als Eskimo's in vertoefden. Zo herinner ik mij ook dat wij op de schaats naar school reden (de wegen waren immers veranderd in ijsbanen). Maanden lang bleef het zo winteren!
Op 18 januari daalde de temperatuur in Joure zelfs tot -21 °C en juist die dag werd de Elfstedentocht gereden die toen door Reinier Paping gewonnen werd.

Maar goed..., Valkenswaard heeft een mooie bosrijke omgeving en bijna iedere dag wandelde ik door het voor mij zo bekende bos, dus ook tijdens deze barre winter.
Het had dagenlang gesneeuwd en het hele bos was prachtig wit beladen met een dik pak sneeuw. Bij iedere stap kraakte de sneeuw onder mijn schoenzolen. En in de verse sneeuw volgde ik het spoor van een vos tot helemaal aan zijn hol in de grond.
Er hing een grijzig licht in het bos en het was er bijna muisstil. Alleen de takken van de bomen hoorde ik soms zuchten. Heel af en toe viel er een pak sneeuw uit een boom of brak er ergens een tak af onder het zware gewicht. De sneeuw plofte dan met een dof geluid neer en stoof dwarrelend in het rond. Het waren sinistere geluiden zo in dat stille bos.
Niet ver van mij vandaan hoorde ik weer een tak gevaarlijk kraken en sneeuw dwarrelde naar beneden. Mijn ogen spiedden de bewegingsloze witte bomen af, nergens was er iets te zien. Ik bevond mij vlak bij een verlaten spoorlijn en zachtjes ging ik op een stapel bielzen zitten en..., wachtte af. Na een minuut of tien zag ik ergens boven in een paar grote dennenbomen iets bewegen.
Plotseling maakte een reusachtige sneeuwvlok zich los uit de witte bomen en in een soort slow motion zweefde het als een geheimzinnige schaduw geluidloos over mij heen. Ik schrok! Wat was dat? Een eind verder keerde het zich om en het leek recht op mij af te komen..., zich op mij neer te storten?! Ik bukte en het scheerde rakelings langs mijn hoofd om zich daarna weer te versmelten met het witte bladerdak van de bomen. Nog maar net van de schrik bekomen en nieuwsgierig als ik was, sloop ik op handen en voeten er op af. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een enorme witte vogel was. Het was een prachtige..., grote witte sneeuwuil met vleugels van zeker een spanbreedte van zo'n anderhalve meter of meer.
In de winter - als het in het hoge noorden wel heel erg koud begint te worden - willen ze nog wel eens afdalen richting het zuiden, maar deze was mijns inziens duidelijk verdwaald. Het was een geweldige ervaring, ik en dat enorme beest, alleen in dat prachtige wit besneeuwde bos.
Uren heb ik naar dat prachtbeest zitten kijken. Het arme dier leek mij zo eenzaam daar in dat grote stille bos. Nieuwsgierig cirkelde het af en toe om mij heen en ging dan weer ergens rustig stil zitten. Er leek een soort vriendschap te ontstaan. Hij hoorde daar niet thuis, zo alleen in dat bos, zo vond ik toen. Ondertussen begon het te schemeren en bovendien kreeg ik het toch wel een beetje koud. Ik besloot om naar huis te gaan.
Eerst dacht ik dat ik mij vergiste, maar het was echt. De grote sneeuwuil volgde mij tot aan de rand van het dorp en ging ergens stil op een tak van een boom zitten. Nog een tijdje keken wij elkaar nieuwsgierig aan maar ik had ondertussen ook honger gekregen, dus ik moest echt naar huis.

Lees volgende week vrijdag deel 2 (slot)

--------------------------------------------------------------------
Dit verhaal is origineel uit het boek 'De Hoedensalon 1' (2003) en herschreven naar aanleiding van de sneeuwuil die in november 2008 op het Waddeneiland Texel werd gesignaleerd. (Ofschoon het een vrouwtje was werd er hier en daar toch al snel aan een reïncarnatie van Jan Wolkers gedacht!)

Bedankt voor het lezen.

Jozef Bloks op YouTube. Iedere week een nieuw filmpje van 'The Royal Hat Watcher' waarin zijn vrouw - de hoedenontwerpster Caroline de Roy van Zuydewijn - vertelt over mode, exposities, leuke anekdotes uit haar leven en nog veel meer!

/~jozefbloks/images/Hats 01 red.jpg


In dit filmpje: dames met hoeden, gefotografeerd in Antwerpen tijdens haar programma 'High Tea en Hoeden Passen'.

Dus zeker even kijken op: http://www.youtube.com/watch?v=e3HiDiVxZpw

Na 172 verhaaltjes (Nieuws met een glimlach) op www.jozefbloks.blogspot.nl en 24 op www.dse.nl is het tijd voor iets nieuws.
Vanaf nu dus iedere week een nieuwe (Jeugd) Herinnering.
Voor meer info over schrijvend kunstenaar Jozef Bloks, kijk ook eens op www.jozefbloks.dse.nl

Winter

Mooi verhaal uit die "echte winter" van 1963.
Op 18 jan.1963 vroor het 's nachts in onze regio 16 graden. Dat is iets minder dan in het noorden maar nog altijd koud genoeg.
In dat jaar vroor het op 2 maart in Groningen nog altijd 15 graden. Het was zelfs mogelijk geweest om een tweede elf-steden tocht in die winter te organiseren. Dat heeft men echter niet gedaan.
De winter van 1946/1947 was ook zeer streng.In Berlijn en Wenen vroor het dik 30 graden! Bij ons iets minder.
Ik heb bij DSE ook eens een stukje over de strenge winters geschreven.
zie: http://www.dse.nl/node/view/2261 Jouw verhaal sluit daar mooi bij aan.
Ik ben benieuwd naar het vervolg.

gerrit