registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

(Jeugd) Herinneringen aan Eindhoven - 06 'Romy Schneider'

/~jozefbloks/images/jozef-2b.jpg

Ik zal een jaar of zes zijn geweest (het was circa 1957). De vader van mijn boezemvriendje was directeur van een fabriek en ze woonden daar vlakbij - in een mooi groot huis. 's Avonds brandden boven de poort van die fabriek grote TL lampen, waar honderden motten zich tegen te pletter fladderden. En ’s morgens vroeg kwam er dan altijd een oud mannetje met handveger en blik, die ze opveegde en in een vuilnisbak gooide. Die vader was nooit thuis en ook de moeder was vaak weg. Misschien ging ze wel de hele dag shoppen of tennissen? Dus, hadden ze een kindermeisje.

Op een druilerige woensdagmiddag nam de nanny mijn vriendje en mij mee naar Chicago - de bioscoop in de Rechtestraat. “Sissi” was de naam van de film waar wij naartoe gingen. De nanny droeg een hele grote bos bloemen in haar armen, die mijn vriendje aan een filmster moest overhandigen. De film was blijkbaar net afgelopen toen wij de zaal binnenkwamen. Grote gedrapeerde gordijnen schoven langzaam voor het filmdoek en het publiek ging staan. Het was een hele oude bioscoop met een soort van gezellige leunstoelen die met rood pluche waren bekleed en aan de wanden hingen allemaal sfeervolle schemerlampjes. Toen kwam er - onder daverend applaus van het publiek - een dame in een hele mooie wijde, roze japon het podium opgeschreden. Ze liep niet, nee…, het leek wel of ze zweefde!

Plotseling snelde er een grote mijnheer op ons af. En door een schemerdonkere zijgang leidde hij mijn vriendje en mij naar voren. Vlak voor het podium hield hij ons bij een klein trapje staande en fluisterde in onze oren: 'Als ik zo meteen een seintje geef, dan moeten jullie Romy Schneider de bloemen overhandigen.' Nog geen minuut later porde hij al in onze ribben en in het half donker strompelden wij het trapje op. Romy kwam ons tegemoet gelopen, gaf ons een hand en met de filmster tussen ons in, liepen wij naar het midden van het podium. Ze sprak mij met een warme stem toe - in een taal die ik niet verstond. Wel begreep ik heel goed wat ze met “liebe, liebe” bedoelde. Daarna kuste ze mij tweemaal innig op mijn wangen (het waren van die lekkere dikke klapzoenen) - terwijl mijn vriendje ondertussen een soort van levend boeket stond te zijn. Romy maande het publiek tot stilte en begon iets te vertellen wat ik uiteraard niet begreep, maar dat gaf allemaal niets. Met bijna open mond keek ik gebiologeerd naar haar lippen - die vrolijk op en neer bewogen. Ik was als betoverd!

Toen ze uitgesproken was en het publiek weer begon te applaudisseren, nam ze vriendelijk lachend de bos bloemen uit de armen van mijn vriendje en zwaaide daarmee naar de mensen in de zaal. Vervolgens liepen we met z'n drieën het podium af. Romy zei zoiets als “auf wiedersehn” en wij werden weer door die grote mijnheer meegenomen naar de foyer, waar de nanny ons stond op te wachten.

'Ik kreeg helemaal geen kus,' zei mijn vriendje een beetje beteuterd. De nanny keek niet begrijpend in het rond. En ik zei: 'Misschien vond ze jou wel heel lelijk of gewoon een rara bloempot.'
Na die middag heb ik mijn gezicht zeker een week niet gewassen en de eerste drie nachten heb ik nauwelijks geslapen. Ik was zwaar onder de indruk van Romy. Ik was verliefd! Eigenlijk is het daarna nooit meer echt goed met mij gekomen.

Ik heb mijn Romy nooit meer teruggezien, maar ik heb wel alle Sissi-films gezien en ook al die andere films waarin zij daarna speelde. Al op vrij jonge leeftijd begon ik te schilderen en ik heb heel wat schilderijen gemaakt die geïnspireerd waren door mijn Romy.
Romy Schneider is niet echt gelukkig in haar leven geweest en toen ze in 1982 stierf, deed mij dat echt verdriet. Nog vaak als ik haar in een oude film zie schitteren, denk ik terug aan die twee lekkere dikke klapzoenen die ik als kind van haar kreeg. Ze was slechts dertien jaar ouder dan ik. Waarom was ik nog zo jong - te jong voor haar?

Jozef Bloks op YouTube. Klik hier voor de film: http://www.youtube.com/watch?v=Gq9D_HSsUYI (Over Caroline en haar idool Marlene Dietrich)
Iedere week een nieuwe aflevering van 'The Royal Hat Watcher' waarin zijn vrouw - de hoedenontwerpster Caroline de Roy van Zuydewijn - vertelt over mode, exposities, leuke anekdotes uit haar leven en nog veel meer!
Met Guest Star: Jozef Bloks als 'De Professor'.

/~jozefbloks/images/M.Dietrich.jpg


Afbeelding: Marlene Dietrich

Na 172 verhaaltjes (Nieuws met een glimlach) op www.jozefbloks.blogspot.nl en 24 op www.dse.nl is het tijd voor iets nieuws.
Vanaf nu dus iedere week een nieuwe (Jeugd) Herinnering.
Voor meer info over schrijvend kunstenaar Jozef Bloks, kijk ook eens op www.jozefbloks.dse.nl

'n Geluksvogel was je

Vroeger moest ik niets hebben van de suikerzoete romantiek van de Sissi-films. Ik heb er dus ook weinig of geen van gezien. Maar Romy Schneider heeft daarna ook in serieuzere films gepeeld, die naar ik meen niet allemaal negatief beoordeeld werden.
Later leerde ik het levensverhaal van de echte keizerin Elisabeth kennen en dat was in verschillende opzichten tragisch. Het heeft me ook meer belangstelling gegeven voor het ongelukkige leven van Romy Schneider. Ik had haar iets veel beters gegund. Zoals ze met jou omging getuigt ook van gevoel.
Onwilleurig vraag je je af of zij beïnvloed is geweest door het lot van de vrouw die zij als jong meisje gespeeld heeft.

Romy Schneider

...of het lot van Elisabeth van invloed is geweest - daar heb ik nooit iets over gelezen. Maar, er bestaan verhalen van acteurs die zó in hun rol opgingen - dat het hen uiteindelijk fataal is geworden.
Bedankt voor je reactie.