registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Kerkhofbloemen

Foto: Rien Valk

Foto: Rien Valk

De herfst is begonnen en we stevenen af op Allerheiligen (1 nov.) en Allerzielen (2 nov.) Bovendien vullen de media onze dagen met nieuws en praatprogramma's over leeftijd, ouderdom, ouderenzorg, dementie, sterven en euthanasie. Misschien is het daarom een goede gedachte deze maand eens wat vergeten 'Kerkhofblommen' te plukken in de gelijknamige bundel van één van onze grootste dichters, Guido Gezelle.
Het is natuurlijk niet zeker dat ze in de smaak zullen vallen, bijvoorbeeld omdat Gezelle een serieuze gelovige en bovendien priester was, maar als dat wel gebeurt, zal ik mij er op toeleggen er zowat elke dag één te presenteren. Vandaag eentje (nr.XXII) uit 1872, een gedicht dat hij schreef voor een zekere E.F.V.T. De spelling heb ik waar mogelijk enigszins gemoderniseerd.

Verloren moeite, onnuttig streven,
om langer als de tijd te leven
die God, in zijn beschik, ons stelt:
zijt keizer, koning, oorlogsheld,
zijt jong of oud, zijt rijk aan gaven
of arm, gij sterft, gij wordt begraven...
't Is al voorbij, verleên, gedaan!
Toch neen, daar blijft iets voortbestaan,
dat meest veracht wordt en misprezen,
dat is, en dat zal eeuwig wezen...
Past op uw ziel, o mens, en doet
hetgeen God wil, hetgeen gij moet.
Laat lachen al die lachen konnen:
de ziel gered is 't al gewonnen;
en die dit één verliezen zal
verliest, helaas, verliest het al!

Mochten er door de taal hier of daar onduidelijkheden zijn, reageer en ik zal proberen te verduidelijken.