registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Het jachtseizoen

/~ancientgolf/pics/geertbinb.jpg

Wanneer eenieder terug is van weggeweest en zijn plaats op het dagelijkse werk weer heeft ingenomen, de zogenaamde ‘rentrée’, is dat een eerste teken dat de herfst naakt. Een volgend teken is de opening van het jachtseizoen. Vooral voor de plattelanders is dit altijd weer een heuglijk feit. Het jagen zit hen van oudsher in het bloed. Onze provincie telt 15.000 officiële jagers verdeeld over zo’n 1.500 jachtverenigingen (er zijn 95 provincies, kun je uitrekenen …). Frankrijk heeft zelfs een ‘partij voor de jacht’, wel even anders als een ‘partij voor de dieren’.

Vanaf 25 augustus is het jagen op eenden toegestaan. Gezien het type auto’s dat regelmatig achter ons terrein bij het meer staat is de eendenjacht toch wel iets voor de bourgeois.

Vanaf 15 september gaat het ‘gewone volk’, uitgedost met verplichte oranje vestjes en dito petjes met hun jachthonden het veld in om te jagen op (wij zeggen wel op alles wat beweegt maar dat is niet helemaal waar) herten, everzwijnen, vossen, patrijzen, fazanten, konijnen, hazen en wat dies meer zij. Het jagen wordt streng gereglementeerd vanuit een grote departementale, overkoepelende organisatie. Je mag niet zomaar elk hert wat in het vizier komt neerknallen.
Wij houden niet van de jacht noch van de jagers. Wij verkneukelen ons altijd als we in het weekend, wanneer het regent, sneeuwt of vriest dat het kraakt, de jagers tijdens een drijfjacht urenlang zien blauwbekken in het veld om met z’n allen een hertje of een zwijn te grazen te nemen.
We houden niet van de jagers omdat ze hun honden naar ons idee zeer slecht behandelen. De arme beesten zitten het hele jaar in vaak kleine smerige hokken. Ze krijgen nooit een aai of een vriendelijk woord maar alleen dagelijks een haffel voer. De honden hebben geluk als ze gedurende het seizoen een paar keer mee op jacht mogen, afhankelijk van waarop gejaagd gaat worden. De jagers zeggen dat de honden altijd vrolijk en uitgelaten zijn als ze mee op jacht gaan. Ja, dank d’n duvel, als je het hele jaar verder opgesloten zit! Wijzelf hebben ook een jachthond. De jagers zijn verbaasd als ze horen dat we met onz’n Boule niet jagen. Waar heb je dan zo’n beest voor? Een waakhond, d’accord, maar een jachthond als huisdier? C’est ridicule!

/~ancientgolf/pics/afschschool1.jpg


www.ancientgolf.dse.nl

Die hondse Fransen!

Dit stukje lezend herken je toch weer de Nederlanders: meer hondlievend dan die hondse Fransen. Ja, ik weet het: DE Nederlander bestaat niet, maar toch zit meegevoel, niet alleen met mensen maar ook met dieren, ons wel in het bloed. De Fransen zullen zeggen dat we sentimenteler zijn.
Overigens trof ik in dit stuk een mooi oud Brabants woord aan: haffel. Ik weet niet of het nog veel gebruikt wordt, maar in mijn jeugd was dat zeker wel zo: 'een haffel hooi' bijvoorbeeld. Als je over de etymologie nadenkt kom je er gauw genoeg achter, dat het geen vreemd dialectwoord is maar gewoon een verbastering van 'handvol'.

jacht

Wij zitten in september op onze camping in Cavalaire sur Mer tegen een berg aan en daar begint ook het seizoen van de jacht op everzwijnen. 's Zaterdags om zeven uur gaat de toeter en dan hoor je de honden huilen en na verloop van tijd hoor je de geweerschoten, die door het dal repeteren. Het is een vreselijk idee om te weten dat daar dan een everzwijn is gedood. De meeste mensen op de camping vinden dit heel erg, maar er is weinig aan te doen. Ook wij hopen dan op slecht weer. Dat de honden is zulke miserabele omstandigheden moeten leven is verschrikkelijk. Ook in Spanje is diervriendelijkheid een woord waar ze nog nooit van gehoord hebben.