Contrasten

Sorry voor de komende sombere overpeinzing - u kunt hier desgewenst stoppen -, maar de beelden waar ik jongstleden vrijdagavond mee geconfronteerd werd, waren zodanig, dat het met de wereld niet goed kan aflopen tenzij...
Wat heb ik gezien? In Oerle een lange, indringende documentaire van oud-Oerlenaar Wouter Verhoeven over de schrikbarende omstandigheden waarmee veel arme mensen in de wereld moeten leven: een riksjafietser in India slapend onder een paar lappen langs de straat, gehandicapten in een koude hut op een hoogvlakte in Zuid-Amerika, een jong meisje dat een been mist maar toch levenslustig danst in de ouderlijke krot waar zij opgroeit, enzovoort. Daarnaast rijke stadswijken met wolkenkrabbende gebouwen en geslaagde lui die zich op straat de schoenen laten poetsen door een jongeman die zo een paar centen moet verdienen omdat het werk van zijn vader voor het gezin niet genoeg opbrengt. Armen, merendeels magere mensen, vaak ook met lichaamsgebreken, omdat zij bijvoorbeeld in hun schamele woning - waar nog op een open houtvuur gekookt wordt - kolossale brandwonden hebben opgelopen.
En dan hoor je een uur later bij Pauw &Witteman een ander soort ellende-verhalen, ditmaal afkomstig uit het rijke Amerika: in bepaalde stadswijken staan armoedige openbare scholen waar de kinderen dromen van een toekomst met een geweldige baan. Maar tweederde of driekwart van hen slagen niet voor hun examen en zullen de gedroomde baan nooit bereiken. Integendeel, ze zullen net zo arm en onontwikkeld blijven als hun ouders en zich overgeven aan de enorme vlees-en-vet-cultuur waardoor jonge Amerikanen het straatbeeld en het televisiescherm vullen met hun geweldige dikte. Waardoor ze over enkele decennia grote medische problemen zullen krijgen; waarvoor ze vervolgens niet behandeld kunnen worden omdat ze geen verzekering hebben, omdat de Republikeinen misschien de ‘Obamacare’ (volksverzekering tegen ziektekosten) hebben afgeschaft. Waardoor, waardoor, omdat, omdat…
De tegenstelling: magere en hongerige armen in de derde wereld, zwaarlijvige en overvoerde in de eerste, maar allemaal zonder hoopgevend toekomstperspectief. Hoe lang zullen zij met hun lot nog genoegen nemen? Hoe zal het tij zich keren?