Decentralisatie van verantwoordelijkheden: miskleun met voorspelbare gevolgen
Bijdrage van gouddelver op dinsdag 9 oktober 2012 om 00:59 uur
Vorige week - 5 oktober - stond er in het ED een uitgebreid opiniestuk van Frans Slangen, voorzitter van KBO-Brabant. De titel ervan vatte perfect samen wat het kwalijke gevolg van is de overheveling van rijkstaken naar gemeenten: WMO geen maatwerk maar willekeur. Jaren geleden kon men dit al zien aankomen en is er al voor gewaarschuwd: wie een landelijke regeling, die voor iedereen gelijk is, vervangt door vele plaatselijke regelingen, weet bij voorbaat dat er verschillen zullen ontstaan. In de ene gemeente wordt je een bepaalde voorziening wel toegekend, in de andere niet of onder veel ongunstiger voorwaarden. In plaats van gelijke behandeling ontstaat er ongelijke: je krijgt geluks- en pechvogels, puur en alleen omdat ze in verschillende gemeenten wonen.
Vandaag hoorde ik op tv een soortgelijke waarschuwing - de zoveelste overigens - naar aanleiding van het rapport van de Commissie-Samson over seksueel misbruik in jeugdzorginstellingen. Al een paar jaar geleden is besloten, de verantwoordelijkheid voor de jeugdzorg over te hevelen van provincies naar gemeenten. Wederom een opsplitsing dus, zodat de landelijke overheid op de miskleunen niet meer aangesproken kan worden. Met soortgelijke rampzalige gevolgen als bij de WMO: de ene gemeente pakt een probleem goed aan, de andere slecht, of misschien - bij gebrek aan middelen bijvoorbeeld - wel helemaal niet.
Wat dacht u van het verschil in capaciteit tussen grote en kleine gemeenten, tussen steden en dorpen? Wie denkt dat een kleine gemeente het geld heeft om een Bureau Jeugdzorg uit te rusten met een hoog niveau van deskundigheid, resp. een voldoende aantal universitair opgeleide hulpverleners? Gezinsproblemen of ontwikkelingsstoornissen kunnen meestal niet afgedaan worden met alleen invoelende gesprekken en een aantal huisbezoeken. Het wordt dus in een aantal gevallen half werk en kwakkelen. En over twintig of dertig jaar komt er een nieuwe Commissie-Samson die weer netjes een rapport uitbrengt en een persconferentie geeft waarin ons wordt meegedeeld dat de jeugdzorg in de eerste helft van de 21e eeuw ernstig tekortgeschoten is.
Sorry, lezer, voor dit sombere toekomstperspectief, maar we maken het er naar.
Vandaag hoorde ik op tv een soortgelijke waarschuwing - de zoveelste overigens - naar aanleiding van het rapport van de Commissie-Samson over seksueel misbruik in jeugdzorginstellingen. Al een paar jaar geleden is besloten, de verantwoordelijkheid voor de jeugdzorg over te hevelen van provincies naar gemeenten. Wederom een opsplitsing dus, zodat de landelijke overheid op de miskleunen niet meer aangesproken kan worden. Met soortgelijke rampzalige gevolgen als bij de WMO: de ene gemeente pakt een probleem goed aan, de andere slecht, of misschien - bij gebrek aan middelen bijvoorbeeld - wel helemaal niet.
Wat dacht u van het verschil in capaciteit tussen grote en kleine gemeenten, tussen steden en dorpen? Wie denkt dat een kleine gemeente het geld heeft om een Bureau Jeugdzorg uit te rusten met een hoog niveau van deskundigheid, resp. een voldoende aantal universitair opgeleide hulpverleners? Gezinsproblemen of ontwikkelingsstoornissen kunnen meestal niet afgedaan worden met alleen invoelende gesprekken en een aantal huisbezoeken. Het wordt dus in een aantal gevallen half werk en kwakkelen. En over twintig of dertig jaar komt er een nieuwe Commissie-Samson die weer netjes een rapport uitbrengt en een persconferentie geeft waarin ons wordt meegedeeld dat de jeugdzorg in de eerste helft van de 21e eeuw ernstig tekortgeschoten is.
Sorry, lezer, voor dit sombere toekomstperspectief, maar we maken het er naar.
