De 'strijd’ van een kunstenaar 1
Bijdrage van leoniemarechal op maandag 13 augustus 2012 om 00:51 uur
uitsnede `Tears for the gallery’
Op de vraag van DSE of wij kunstenaars ons werk procesmatig willen laten zien op deze website wil ik hierbij de aanzet geven. Misschien dat hierna meer kunstenaars zich willen aanmelden? Ik weet dat ik me nu kwetsbaar opstel maar het is "gewoon" zoals het is. Dat je als kunstenaar ook moet/kunt laten zien dat het niet vanzelf gaat en het niet altijd mooi is en makkelijk is.
Het gaat nu over dit schilderij:
`Tears for the gallery’
Twee jaar geleden heb ik dit schilderij `Tears for the gallery’ gemaakt en ben er nog steeds niet tevreden over af en toe wil je dat wel eens overkomen dat er niets mee te beginnen valt. Maar tóch!
Even ter informatie: het gaat over het verhaal van Romeo & Juliet, mijn broer Pierre heeft hiervan een prozaïsch gedicht gemaakt dat is omgezet naar deze tijd. Hiervan werd een tentoonstelling gehouden met verschillende disciplines en kunstenaars. Ik had toen meerdere werken gemaakt figuratief en abstracte werken o.a. action paintings.
Keer op keer zie ik dit schilderij in de hoek staan, en denk dan van nee, het is het niet! Teveel kleur in plaats van ook vorm, teveel hokjes bovenaan wat eigenlijk moest dienen als etalages, ook de figuur op de achtergrond is te groot het moet kleiner zijn.
Ik als fervent action painter moet nu van mezelf weer meer naar het figuratieve toe dat uiteindelijk wel mijn opleiding is geweest, een klassieke opleiding met olieverftechnieken in fijn-schilderen en heb ook een gedegen opleiding genoten als kunstschilder in België.
2
Na een jaar vond ik het welletjes met het doek en ben er weer mee aan de slag gegaan. Ik heb er meer perspectief in gelegd door de lijnen, wel aardig maar nee.Tóch laat ik me niet kennen en zal het een goed werk worden. Het is nu anders, maar niet wat het zijn moet, mijn rug doet zeer van het bukken omdat ik op de grond werk. Ja, Leonie je wordt oud de veerkracht zit nu alleen in mijn hoofd en hopelijk blijft het daar nog lang. Het is de kracht die mij beweegt om de tanden erin te zetten. Het doek en verf zullen doen wat ik wil en niet andersom.
Ik leg me er maar bij neer met de zin dat het van oudsher ‘de strijd is die een kunstenaar vaak moet voeren’ het is een beetje een troost.
november
march
‘Het doek staat` inmiddels al weer een hele tijd in de hoek omdat ik ondertussen met andere werken bezig ben.
Gelukkig gaat het af en toe ook in één keer goed, pats en dat is het!; niet meer aan komen nu… wouw! Het doek ‘maart` is nu ook klaar!
Ik ben n.l. de `maanden’ aan het schilderen .Ik wil er een paar op de tentoonstelling in het Glorieuxpark bij de zusters van st. Joseph hangen. Het is een heel mooie locatie en fijn dat mijn werk daar mag hangen, voor nop nog wel dat is niet overal zo. Het hangt er nu vanaf 10 maart tot nu september met meer dan veertig werken. De werken ‘november` en ‘maart` zijn er o.a. te zien de andere zijn te klein die komen niet uit in die mooie grote ruimtes.
Tot vervelens toe heb ik een remake gedaan van dit ding en kan het doek nu wel de raam of de deur uitsmijten, het zou allebei kunnen. Ze horen me in de hemel verkeerde woorden gebruiken, sorry hiervoor daarboven! Gelukkig dat niet iedereen mijn woorden kan horen. Helemaal weg die handel en met grijze zwarte en een figuur die wél bepalend is zie ik nu, met de lijnen als een soort stoep voor de galerie, is ook weer niks.
Ik denk er nog maar niet aan dat het doek zó doordrenkt van de verf is en daardoor zó zwaar dat ik het kapot moet gaan snijden. Het is wel zwaar linnen dus kan het gelukkig wel wat hebben. Die pilaar zint me ik wil niet dat het een dominant ding wordt.
3
4
Het doek is nat gemaakt en met weer verf erop zoeken naar vorm en inhoud. Ik merk dat ik een liefde voor verf heb. Meestal als het schilderij klaar is dan is de spanning eraf en doet het me niets meer als het zijn eigen weg zou gaan. Het werken hiermee is het belangrijkste. Ik zou wel een schilderij kunnen maken wat ik in het verleden vaak gedaan heb b.v. op locatie en portret naar foto in opdracht, maar daar is niets spannends meer aan. Het is dan toch niet je eigen ding. Je moet er mee over de grond en je hele ziel moet er in liggen. Niet iedereen ziet hoe je soms kan vechten met verf en doek maar dit terzijde.
De figuur in het midden is wel erg verhalend dat is me geleerd door een oud docent dat ik daar mee moet oppassen ik denk dat deze t.z.t. wel zal verdwijnen, wordt het nog wel wat?
Meestal als ik op dát punt beland gaat het de goede kant uit.
Nu ben ik moe en ga thee drinken morgen maar weer verder. Misschien met een ander werk waar ik nog aan bezig ben. Maar dit schilderij met de dode Juliet voor de galerie zal me nog veel hoofdbrekens kosten.
5
5
Wordt vervolgd
www.leoniemarechal.com
uitsnede `Tears for the gallery’
Op de vraag van DSE of wij kunstenaars ons werk procesmatig willen laten zien op deze website wil ik hierbij de aanzet geven. Misschien dat hierna meer kunstenaars zich willen aanmelden? Ik weet dat ik me nu kwetsbaar opstel maar het is "gewoon" zoals het is. Dat je als kunstenaar ook moet/kunt laten zien dat het niet vanzelf gaat en het niet altijd mooi is en makkelijk is.
Het gaat nu over dit schilderij:
`Tears for the gallery’
Twee jaar geleden heb ik dit schilderij `Tears for the gallery’ gemaakt en ben er nog steeds niet tevreden over af en toe wil je dat wel eens overkomen dat er niets mee te beginnen valt. Maar tóch!
Even ter informatie: het gaat over het verhaal van Romeo & Juliet, mijn broer Pierre heeft hiervan een prozaïsch gedicht gemaakt dat is omgezet naar deze tijd. Hiervan werd een tentoonstelling gehouden met verschillende disciplines en kunstenaars. Ik had toen meerdere werken gemaakt figuratief en abstracte werken o.a. action paintings.
Keer op keer zie ik dit schilderij in de hoek staan, en denk dan van nee, het is het niet! Teveel kleur in plaats van ook vorm, teveel hokjes bovenaan wat eigenlijk moest dienen als etalages, ook de figuur op de achtergrond is te groot het moet kleiner zijn.
Ik als fervent action painter moet nu van mezelf weer meer naar het figuratieve toe dat uiteindelijk wel mijn opleiding is geweest, een klassieke opleiding met olieverftechnieken in fijn-schilderen en heb ook een gedegen opleiding genoten als kunstschilder in België.
2
Na een jaar vond ik het welletjes met het doek en ben er weer mee aan de slag gegaan. Ik heb er meer perspectief in gelegd door de lijnen, wel aardig maar nee.Tóch laat ik me niet kennen en zal het een goed werk worden. Het is nu anders, maar niet wat het zijn moet, mijn rug doet zeer van het bukken omdat ik op de grond werk. Ja, Leonie je wordt oud de veerkracht zit nu alleen in mijn hoofd en hopelijk blijft het daar nog lang. Het is de kracht die mij beweegt om de tanden erin te zetten. Het doek en verf zullen doen wat ik wil en niet andersom.
Ik leg me er maar bij neer met de zin dat het van oudsher ‘de strijd is die een kunstenaar vaak moet voeren’ het is een beetje een troost.
november
march
‘Het doek staat` inmiddels al weer een hele tijd in de hoek omdat ik ondertussen met andere werken bezig ben.
Gelukkig gaat het af en toe ook in één keer goed, pats en dat is het!; niet meer aan komen nu… wouw! Het doek ‘maart` is nu ook klaar!
Ik ben n.l. de `maanden’ aan het schilderen .Ik wil er een paar op de tentoonstelling in het Glorieuxpark bij de zusters van st. Joseph hangen. Het is een heel mooie locatie en fijn dat mijn werk daar mag hangen, voor nop nog wel dat is niet overal zo. Het hangt er nu vanaf 10 maart tot nu september met meer dan veertig werken. De werken ‘november` en ‘maart` zijn er o.a. te zien de andere zijn te klein die komen niet uit in die mooie grote ruimtes.
Tot vervelens toe heb ik een remake gedaan van dit ding en kan het doek nu wel de raam of de deur uitsmijten, het zou allebei kunnen. Ze horen me in de hemel verkeerde woorden gebruiken, sorry hiervoor daarboven! Gelukkig dat niet iedereen mijn woorden kan horen. Helemaal weg die handel en met grijze zwarte en een figuur die wél bepalend is zie ik nu, met de lijnen als een soort stoep voor de galerie, is ook weer niks.
Ik denk er nog maar niet aan dat het doek zó doordrenkt van de verf is en daardoor zó zwaar dat ik het kapot moet gaan snijden. Het is wel zwaar linnen dus kan het gelukkig wel wat hebben. Die pilaar zint me ik wil niet dat het een dominant ding wordt.
3
4
Het doek is nat gemaakt en met weer verf erop zoeken naar vorm en inhoud. Ik merk dat ik een liefde voor verf heb. Meestal als het schilderij klaar is dan is de spanning eraf en doet het me niets meer als het zijn eigen weg zou gaan. Het werken hiermee is het belangrijkste. Ik zou wel een schilderij kunnen maken wat ik in het verleden vaak gedaan heb b.v. op locatie en portret naar foto in opdracht, maar daar is niets spannends meer aan. Het is dan toch niet je eigen ding. Je moet er mee over de grond en je hele ziel moet er in liggen. Niet iedereen ziet hoe je soms kan vechten met verf en doek maar dit terzijde.
De figuur in het midden is wel erg verhalend dat is me geleerd door een oud docent dat ik daar mee moet oppassen ik denk dat deze t.z.t. wel zal verdwijnen, wordt het nog wel wat?
Meestal als ik op dát punt beland gaat het de goede kant uit.
Nu ben ik moe en ga thee drinken morgen maar weer verder. Misschien met een ander werk waar ik nog aan bezig ben. Maar dit schilderij met de dode Juliet voor de galerie zal me nog veel hoofdbrekens kosten.
5
5
Wordt vervolgd
www.leoniemarechal.com
