‘Dikkertje Dap’ niet meer gratis.
Bijdrage van gouddelver op woensdag 8 augustus 2012 om 12:38 uur
Goed dat ik deze krant een paar jaren op de stapel ‘nog niet gelezen’ bewaard heb. Anders had ik zelfs nu nog niet geweten, hoezeer nabestaanden je geestelijk erfgoed kunnen verkwanselen, in dit geval verhandelen. In NRC Handelsblad van 10/11 februari 2007 stond een frappant bericht: ‘Dikkertje Dap’ niet meer gratis. Erfgenamen van Annie M.G. Schmidt gaan geld vragen voor gebruik namen. Kinderdagverblijven mogen niet langer namen als ‘Dikkertje Dap’ of ‘Minoes’ gebruiken. Tenzij ze ervoor gaan betalen.’ De krant berichtte ook, dat er op dat moment 20 dagverblijven waren met de naam Dikkertje Dap.
Het kan dus vreemd verkeren. De erfgenamen van de meest nonconformistische en uitgesproken sociaal-democratische schrijfster die we in het midden van de 20e eeuw gehad hebben, hebben zich ontpopt als kleine 19e-eeuwse krenten- en knopentellers. Tante Annie zou er zomaar een liedje op gemaakt kunnen hebben.
Of hebben ze toch een beetje gelijk en ben ik te klassiek geconditioneerd? Want ja, de tijd van tante Annie is wel voorbij: waren kinderdagverblijven toen nog karig gesubsidieerde en door vrijwilligers gerunde overheidsinstellinkjes, nu zijn het vaak commerciële, door kapitaalkrachtige particulieren opgezette bedrijven, waar ouders alleen tegen forse betaling hun kindertjes kunnen onderbrengen. Tegenwoordig moet er aan de kinderopvang verdiend worden. Ach ja, de ouders die er hun kindertjes komen stallen doen dat meestal ook om door werk elders hun welvaart te vergroten. Van het een komt het ander, nietwaar?
Het kan dus vreemd verkeren. De erfgenamen van de meest nonconformistische en uitgesproken sociaal-democratische schrijfster die we in het midden van de 20e eeuw gehad hebben, hebben zich ontpopt als kleine 19e-eeuwse krenten- en knopentellers. Tante Annie zou er zomaar een liedje op gemaakt kunnen hebben.
Of hebben ze toch een beetje gelijk en ben ik te klassiek geconditioneerd? Want ja, de tijd van tante Annie is wel voorbij: waren kinderdagverblijven toen nog karig gesubsidieerde en door vrijwilligers gerunde overheidsinstellinkjes, nu zijn het vaak commerciële, door kapitaalkrachtige particulieren opgezette bedrijven, waar ouders alleen tegen forse betaling hun kindertjes kunnen onderbrengen. Tegenwoordig moet er aan de kinderopvang verdiend worden. Ach ja, de ouders die er hun kindertjes komen stallen doen dat meestal ook om door werk elders hun welvaart te vergroten. Van het een komt het ander, nietwaar?
