registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Typisch Nederland: geen orgaan-, wel lijkendonatie

Terwijl onze zuiderburen allang bij wet besloten hebben dat eenieders organen na zijn dood getransplanteerd kunnen worden, tenzij men bij leven uitdrukkelijk heeft vastgelegd dat niet te willen, kampt Nederland permanent met een tekort aan orgaandonoren, omdat je hier juist vastgelegd moet hebben het wél te willen.
Ondertussen liggen wij volgens een bericht in het ED (14 juli) wel 'in de rij' voor lichaamsdonatie ten behoeve van wetenschappelijk onderwijs en onderzoek, zodra we, afgekoeld en wel, op het punt staan in zijn geheel naar kerkhof of crematorium vervoerd te worden. Het aanbod van lijken is zelfs zo groot dat sommige universiteiten hun kluizen en deuren gesloten hebben.
Merkwaardig landje, vindt u niet?

Merkwaardig

Ja, inderdaad merkwaardig.
Was dat bericht in het E.D. wel juist?

gerrit

Juist?

Vreemd dat het Eindhovens Dagblad hun artikelen zo slecht 'laat' terug vinden maar hier: http://www.gelderlander.nl/voorpagina/nijmegen/11385965/In-de-rij-voor-lichaamsdonatie.ece is nagenoeg het zelfde te vinden als zaterdag in het ED stond. Overigens misschien vindt deze 'hausse' zijn aanleiding in Body Worlds http://www.bodyworlds.com/nl/amsterdam/welkom.html ?

Niet verbazend

Er zijn een paar dingen waar je rekening moet houden:

Ten eerste hebben 3.1 miljoen mensen zich geregistreerd als orgaan-donor (cijfers van begin 2011). Het aantal mensen dat hun lichaam ter beschikking stelt voor de wetenschap is hier nog geen duizendste van.

Ten tweede is er al snel een overschot aan lichamen die ter beschikking van de wetenschap worden gesteld, omdat er jaarlijks maar 650-700 nodig zijn (volgens nieuwsbericht ED).

Ten derde gelden er veel hoger eisen voor orgaandonatie dan voor lichamen voor de wetenschap.
Voor orgaandonatie is het een vereiste dat de organen gezond zijn, en je moet er bovendien zeer snel na de dood bij zijn. Mensen die gestorven zijn aan ouderdom of ziekte komen dus zeer zelden in aanmerking om hun organen te doneren, terwijl het voor wetenschappelijk onderzoek vaak niks uitmaakt en zelfs een plus kan zijn. Hierdoor kunnen van alle geregistreerde orgaandonoren slechts een paar procent gebruikt worden.

Voor de vergelijking komt daar nog bij dat mensen die hun lichaam ter beschikking van de wetenschap stellen vaak ook al ouder zijn, en dus om voorgenoemde reden al minder kans hebben om geschikte orgaandonor te zijn. (Waarbij trouwens helemaal niet gezegd is dat ze a) niet als orgaandonor geregistreerd staan, en b) dat dat geen voorrang zou krijgen als je geschikt bent.)

Niet verbazend, wel enghartig

U geeft precies aan waarom ik het Nederlandse beleid slecht en enghartig vind: van alle geregistreerde orgaandonoren kunnen slechts een paar procent gebruikt worden. Het gevolg is dat duizenden orgaanbehoeftigen lang, soms te lang, op een transplantatie moeten wachten.

orgaandonatie niet merkwaardig in NL

Het lichaam van een mens is toch wel het laatste bastion wat volledig tot het zelfbeschikkingsrecht van een ieder behoort.

Als iemand om wat voor reden dan ook geen orgaandonatie wil heb je dat te respecteren. Daarbij hoort dat het snijden aan iemands lichaam alleen binnen respect normen valt als die persoon daar zelf nadrukkelijk toestemming voor heeft gegeven.
Want als we uiteindelijk niets meer dan sterrestof zijn, en als zodanig behandeld/verhandeld kunnen worden, per wet of anderszins (recht vd sterkste bv), waarom dan nog enige normen en waarden?

Het merkwaardige land in deze discussie is Belgie.

Zelfbeschikking: nooit aan gedacht, meneer!

Op de site van de Erasmus Universiteit Rotterdam stond vier jaar geleden al (14-08-2008) het volgende bericht over prof. dr. H. Metselaar: Afgelopen vrijdag pleitte Metselaar in zijn oratie voor creatieve oplossingen om het nijpende donortekort in Nederland op te lossen. Nederland staat in Europa op de laagste plaats wat betreft het aantal beschikbare donororganen. Terwijl volgens enquêtes Nederland in Europa orgaandonatie het meest een warm hart toedraagt.
Een groot probleem is de wetgeving volgens Metselaar. Daarnaast blijken familieweigeringen een groot obstakel.


Op de laagste plaats in Europa! Ons 'warme' hart is natuurlijk prima, maar we houden het merendeels voor onszelf, zelfs op het moment dat we het niet meer kunnen gebruiken. De merkwaardigheid van de Belgen bestaat er dan in dat ze niet met woorden maar met daden altruïstischer zijn dan wij. In feite laten de meeste Nederlanders liever een orgaanbehoeftige sterven dan dat we voor hem of haar een voor onszelf nutteloos geworden stukje lichaam reserveren. En wie is er eigenlijk sterkste, de zieke, die als een bedelaar op een donatie moet wachten, of de gezonde, die als een koning vrijelijk kan beslissen om wel of niet iets te geven?

Natuurlijk hebben we het zelfbeschikkingsrecht te respecteren, maar zoals u hierboven hebt gelezen, veel mensen beschikken zelf helemaal niets. Zij leggen dat hoogverheven beschikkingsrecht plotseling als een ongevraagd, ongewenst en ongemakkelijk cadeautje in handen van hun nabestaanden, die er vervolgens geen raad mee weten en het met de stoffelijke resten van de overledene maar gauw aan de grond of het vuur prijsgeven.

orgaandonatie moet initiatief gever zijn

De keuze om organen te doneren moet initiatief van de gever zijn. Altruisme kan niet opgelegd worden. Als u stelt dat via wet altruistisch gedrag afgedwongen kan worden, dan begrijpt u het woord altruisme niet.

Donatie kan in mijn ogen alleen als een persoon zelf het initiatief neemt om zijn gift vast te leggen. We kunnen voorlichten, de goede keuze aanduiden, maar niet opleggen. Van het lichaam van een ieder blijf je af, geen aannames. Het volledige zelfbeschikkingsrecht over je eigen lichaam sluit elke wet daarover bij voorbaat uit.

Wat mij betreft is de wetgever niet meer legitiem als deze de grens van het eigen zelfbeschikkingrecht meent te moeten passeren. Er zijn echt grenzen waar de gemeenschappij cq de bestuurlijke entiteit waar wij geacht worden deel van uit te maken zich mee kan bemoeien.

Uw laatste zin over hoogverheven beschikkingrecht als een ongevraagd etc kadootje voor nabestaanden is misplaatst. Nabestaanden worstelen ermee en beschouwen dat niet als kado. Ik vermoed dat de meeste nabestaanden dan besluiten dat als het initiatief niet door beoogd gever is vastgelegd, dit dan ook niet de bedoeling was. Spijtig voor mensen die op orgaandonatie hopen, maar wel in goed respect naar het overleden familielid.