Nu al voorspelbaar: na 12 september politieke chaos.

Op het nippertje werd vóór koninginnedag tussen de vijf partijen die eerder instemden met de Kunduz-missie het lenteakkoord gesloten, met bezuinigingen die in 2013 ons begrotingstekort onder de 3% moeten houden. Anderhalve maand verder zijn dezelfde partijen, samen met die welke niet akkoord gingen, bezig het lenteakkoord af te breken, zodat er tegen de verkiezingsdatum niets meer van over is. En dan begint het circus opnieuw en pas echt.
Dit circus zal uitmonden in een chaos. Immers, Links - met de SP voorop - zal in de Tweede Kamer groter worden dan Rechts en groter dan het Midden, radicaal of niet. Maar het Midden (CDA en D66) zal niet bereid zijn om op de voorwaarden van Links (SP, PvdA en Groen Links) mee te gaan regeren. Net als indertijd de PvdA onder Den Uyl loopt de partij die in september als grootste uit de stembus komt - dit keer waarschijnlijk de SP - een serieuze kans, bij de regeringsvorming buitenspel te komen staan. Breekpunten zullen zijn de 3%-grens voor het begrotingstekort en meningsverschil over de bevolkingsgroepen waarop de bezuinigingen verhaald kunnen worden. Om dezelfde reden acht ik ook een nieuw Paars kabinet (Links met VVD en D66) uitgesloten.
Wat blijft er aan mogelijkheden over? Over rechts kan zonder de PVV en het Midden wederom geen meerderheidskabinet gevormd worden, en opnieuw met de PVV in zee gaan zou bij VVD en CDA alleen nog verklaard kunnen worden uit zelfkwellingsneigingen.
Bijgevolg valt nu al te voorzien dat er straks alleen minderheidskabinetten gevormd kunnen worden, ofwel over links (SP, PvdA, Groen Links), ofwel over rechts plus het midden (VVD, CDA , D66). Beide varianten kunnen echter weinig van hun programma uitvoeren, omdat ze voor grote maatregelen in het parlement geen meerderheid krijgen. Nederland zal een zwabberland worden, verzeild raken in een politiek van pappen en nathouden, tot de pleuris of een andere nationale ramp uitbreekt.