registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Waarom accepteren we spullen die stuk gaan?

In mijn technische opleiding, lang geleden, werd veel nadruk gelegd op het feit dat mission critical systems het niet mochten begeven als er een fout optrad in een van de componenten. Oplossingen waren te vinden in de hoek van gezond verstand en redundancy. Een voorbeeld van gezond verstand is dat componenten met water bij voorkeur niet bovenop componenten met elektronica geplaatst moeten worden. Een voorbeeld van redundancy is het hoogspanningsnet waarbij elk verdeelstation van minstens twee kanten zijn elektriciteit aangeleverd krijgt. Het vermijden van single point failures had geen gevolgen voor de functionaliteit van het systeem, maar wel voor de betrouwbaarheid en de beschikbaarheid. Typische voorbeelden van betrouwbare systemen waren het analoge telefoonnet en de spoorwegen.

Nu zien we twee tegengestelde bewegingen: de bouw van technische systemen wordt zonder al te veel denkwerk over betrouwbaarheid in de gebruiksfase aan de goedkoopste aanbieder uitbesteed, terwijl voor maarschappelijke problemen geen enkel risico wordt geaccepteerd. We hebben geen mening over de uptime van ons GSM netwerk, maar we willen wel mooi weer kunnen afdwingen door meteorologen bij popfestivals verplicht te stellen na het drama bij Pukkelpop.

Een paar observaties over single point failures in onze huidige maatschappij:

Wat gebeurt er als morgen Google failliet gaat? Volgens mij komt dan onderzoek, ontwikkeling en onderwijs krakend tot stilstand. Waar moeten de studenten dan zoeken om inhoud voor hun opdrachten bij elkaar te scharrelen? De bibliotheken zijn net vorig jaar wegbezuinigd, dus de papieren backup is verdwenen. Hoe je sowieso in boeken informatie moet zoeken is een vaardigheid die alleen nog bij grijze heren latent aanwezig is. Waar vind je je technische documentatie en manuals? Hoe moeten we de weg vinden zonder Google Maps? Hoe moeten we verder zonder agenda? Zonder mail? De gevolgen zijn al binnen vijf minuten zichtbaar! Het is verbazingwekkend om te zien hoe de hele westerse maatschappij afhankelijk is geworden van slechts één commercieel bedrijf.

Wat gebeurt er als morgen GPS het begeeft. Hoeveel huwelijken gaat dat kosten in de vakantie omdat nu helemaal niemand meer een papieren kaart kan lezen. Alle busjes met bouwvakkers, koeriersdiensten, vrachtauto’s, alles begint door elkaar te rijden en weet niet meer waar ze moeten zijn. Ernstiger is dat de hulpdiensten ook gebruik maken van GPS, zonder alternatief als het systeem uitvalt.

Zo kun je nog een aantal van dit soort verhalen verzinnen over de laatste kilometer internet (geen TV, radio, telefoon en web), over treinen verkeersleiding (defecte routers, verdwenen koperdraad), over GSM (uren geen telefoon, stort in bij calamiteiten), SSL certificaten bij DigID.
Het geeft allemaal niks, het is een stuk efficiënter geworden, maar toch zitten er risico’s aan dat we allemaal afhankelijk zijn van een paar bedrijven.
Het is goed om eens na te denken over welke single point failures we inbouwen in onze maatschappij waar we steeds afhankelijker van worden. We moeten bewust kiezen of we dat wel acceptabel vinden en wat we ervoor over hebben om dat op te lossen.

=wim hendriksen=
Wim is lector bij Fontys Hogeschool ICT

©2002-2012

Een paar observaties over single point failures in onze huidige

Waarom wordt dit artikel geplaatst ?
Publiceer dit in uw agenda of ergens op uw Hogeschool.
gegroet

Waarom geplaatst?

Heel simpel, de homepage redactie heeft Wim gevraagd om dit artikel met onze DSE bewoners en homepage lezers te delen omdat we het de moeite waard vinden. Zijn artikelen worden ook regelmatig gepubliceerd in Bits en Bytes. We zijn dan ook vast van plan om meer bijdragen aan hem te vragen.

Als je geen inhoudelijk commentaar op zijn bijdrage kunt leveren spaar je dan liever de moeite om dit soort opmerkingen op onze homepage te plaatsen. Van die twee regeltjes wordt niemand wijzer. Daarentegen lezen we graag inhoudelijk commentaar. Of adviseer jij bijvoorbeeld ook om geen kaarten mee te nemen en alleen maar op je navigatie systeem in je auto te vertrouwen als je op reis gaat bijvoorbeeld naar Frankrijk? Bel je dan ook de ANWB als de navigatie stuk is en vertel je ze dan ook dat de dichtstbijzijnde plaats die je ziet Sortie is?

Rien Valk hoofdredacteur DSE homepage

reactie spof

klaarblijkelijk deelt u de zorgen zoals verwoord in het het artikel in het geheel niet.

u bent dus onderdeel van de zorg die in de notitie geuit wordt, dank voor uw bijdrage, waarmee u die zorg meer inzichtelijk maakt

tenslotte hou ik er niet zo van dat mensen die de moeite nemen om wel iets te publiceren weg worden gehoond, inhoudelijk graag dus, alvast bedankt

Bedankt voor eye-opener

Bedankt om mij weer aan te herinneren hoe we ons niet afhankelijk dienen te maken van een dienstverlener.
Tegenwoordig is snelheid van opzoeken de enige kennis of kunde die ertoe doet in tegenstelling tot vroeger, toen kennis door middel van jaren werd verworven.

Planned Obsolescence

Wim, de situatie die jij beschrijft is m.i. het logische gevolg van het systeem waarin we leven. Het analoge telefoonnet en de spoorwegen zijn daaraan opgeofferd.

De documentaire "The Light Bulb Conspiracy" laat zien hoe onze eigen Eindhovense lempkesfabriek met een kartel meedeed aan het bewust bekorten van de levensduur van hun gloeilampen. Telkens als ik de Lichttoren zie stel ik me voor hoe daar werd gecontroleerd of die levensduur niet overschreden werd.

Hoe lang blijven we dit systeem nog accepteren?