Eurocrisis, eurocommissaris?

Ik heb een hardgrondige hekel aan lieden die zich in de bol halen dat zij beter zijn dan anderen, alleen maar omdat zij nou net wel de "juiste" religie, nationaliteit, ethniciteit, voorvaderen of andere subjectieve reden daartoe menen te hebben. Het is zeker zo dat een dergelijke holbewonersmentaliteit (mijn clan tegen die van jou) door de tijd heen met enige regelmatig de kop op steekt.

De vraag is in mijn ogen echter in hoeverre de vrees die aan die behoefte tot behoudenheid/conservatisme ten grondslag ligt, ook altijd even onterecht is.

Ik ben helemaal voor de gedachte van "samen sterker". Kijk vooral naar de overeenkomsten en maak je minder druk over de verschillen. De huidige EU begint echter een steeds logger bureaucratisch monster te worden waarbij politiek gekonkel, korte termijndenken, eigenbelang en "moral hazard" een bedreiging vormen voor goede wil, gemeeschappelijk belang, lange termijndenken en vooruitgang.

Met alleen maar mooie woorden en loze beloften van politici enerzijds en duidelijk directe negatieve gevolgen voor bepaalde spelers in het Europese spel anderzijds (centraliseren van telkens meer macht terwijl al duidelijk is dat bij het overdragen van macht op een kleinere schaal tot wanbeleid, corruptie en machtsmisbruik leidt) ontstaat vanzelf weerstand tegen Europa als gedachte en de EU als uitvoerend orgaan van die gedachte.

Solidariteit is een geweldige gedachte, maar een die steeds minder makkelijk gedragen wordt naarmate de organisatie die deze gedachte uit draagt groter wordt (we zijn al met een half miljard Europeanen), haar macht toeneemt en de daarbij behorende bureaucratie toeneemt.

Europeanen krijgen daardoor steeds meer redenen om het apparaat dat zich een Unie noemt maar zich als een impotente logge blinde kolos gedraagt te wantrouwen.

De Euro is in mijn ogen dan ook vooral een symptoom van wat er mis is met de EU en veel minder een verbroederende eenheidsmunt waar veel van ons ook vooral voordeel van hebben (gehad).

Voor wat Neelie Kroes aangaat is het heel simpel: Ze is voor mijn gevoel vooral op die positie gekomen vanwege politiek gekonkel en veel minder vanwege haar eigen vaardigheden. Dat betekent automatisch dat het in haar belang is om zowel regelmatig in de media zichtbaar te zijn (zoals een rechtgeaard politica betaamt) en daarnaast moet ze proberen om haar politieke sponsoren (haar netwerk in zowel de EU als in Nederland) niet teveel af te vallen. Daar is ze namelijk weer afhankelijk van als ze de huidige positie verlaat en de volgende ronde van baantjes weg geven weer dichterbij komt.

Dat betekent dat ze stiekem toch partijdig is, en dus zeer waarschijnlijk inderdaad Nederland iets anders zal benaderen dan andere landen. Maar dat geldt net zo goed voor vrijwel alle andere politici in de EU: Eerst kijken ze naar hun eigen belang, daarna naar het belang van anderen waar zij indirect ook belang bij hebben.

Het Europees parlement is geen forum waar veel verantwoording aan af wordt gegeven. De Europese Commissie heeft dat al vaak genoeg laten merken. Dat is niet anders in het geval van Neelie Kroes.

Ik zie de toekomst dan ook met lede ogen aan. De EU stoort zich steeds minder aan nut (landbouwbeleid is een mooi voorbeeld) maar is steeds meer bezig om blind een eenheidskam voor iedereen verplicht te stellen, waarbij ze steeds vaker tegen de haren van velen instrijken. Als er niet genoeg aan die weerstand wordt gedaan maar men wel door blijft gaan met meer macht naar zich toe te trekken, dan heeft het sprookje dat de EU heet in mijn ogen geen lang leven meer.

Tja wat koop je daarvoor? Vrede, samenwerking en op de lange termijn als we het populisme op zijn ware merites hebben beoordeeld en politici daar god zij dank geen rekening mee meer hoeven of willen te houden misschien ook echt samen sterker?

Overigens Neelie Kroes werd er in de wereld draait door nu juist min of meer van beticht dat ze het de ING te moeilijk maakte. Verder was ze ook niet bang om Microsoft stevig aan te pakken. Dat ze een baantjesjager zou zijn lijkt me wat kort door de bocht, daar zou ik graag wat onderbouwing voor willen zien. Voor alle duidelijkheid ik ben geen VVD stemmer. Ik zie bewijs materiaal voor die baantjesjagerij dus graag tegemoet.

Vrede koop je niet. Je kunt wel een goede basis voor vrede creëren door een situatie na te streven waarbij het voor alle betrokken partijen interessanter is om samen te werken dan om oorlog te voeren. Als het dan echter voor één of meer van die partijen niet langer voordeliger is om samen te werken, bijvoorbeeld omdat een andere partij wel de lusten maar niet de lasten van het samenwerkingsverband draagt, dan bestaat de kans dat die vrede onder spanning komt te staan.

De geschiedenis staat bol van de voorbeelden waarbij er tussen bepaalde groepen conflicten waren. Er zijn maar weinigen gebaat bij oorlog, maar het kan soms erg nuttig zijn om een conflict tussen groepen te hebben, vooral als het er om gaat een (al dan niet fysieke) grens te bewaken. Maakt een andere partij misbruik van een situatie en volgt er geen duidelijk voelbare sanctie op dergelijk gedrag, dan heeft die partij geen enkele reden om zijn gedrag aan te passen. Het is niet zinnig om maar tegen beter weten in dergelijk gedrag te blijven belonen. Op een gegeven moment wordt de prijs voor (de lieve) "vrede" (bewaren) namelijk te hoog.

Politici lijken zich nogal eens te laten leiden door wat ze persoonlijk achter laten aan verdragen en andere onderhandelingsresultaten, en veel minder door wat ze de groep of het gebied dat ze vertegenwoordigen voor prijs laten betalen voor zo'n verdrag. In het geval waarin een partij die al het meeste uit een overeenkomst haalt nog meer wil of neemt, is een compromis zeker niet altijd in het voordeel van de andere partij die daar voor op moet draaien.

Een onderhandelingsresultaat dat voor één partij slechter uitpakt dan het bewaren van de status quo zou niet moeten worden bejubeld als een overwinning of mijlpaal. Dat heeft niks met populisme te maken maar alles met wat goed is voor een groep, of in ons geval, met onze natie.

Populisme is in mijn ogen meer een reclamemiddel van bepaalde politici, die daarmee stemmen proberen te trekken (vooral uit de groeiende groep stemgerechtigeden die ontevreden zijn met de bestaande politieke spelers). Dat zal weinig tot niks afdoen aan het feit dat de meeste politici (ongeacht hun politieke partij of "merk") vooral in de politiek lijken te zitten omdat het hen persoonlijk voordeel geeft, en niet vanuit idealen. Dat is ongetwijfeld niet veel anders voor mevrouw Kroes.

NB: Ik heb nergens in mijn voorgaande bericht de term "baantjesjager" of "baantjesjagerij" gebezigd, noch heb ik Neelie Kroes ervan beticht een "baantjesjager" te zijn. Ik zie dan ook geen enkele reden om daar "bewijsmateriaal" voor te leveren.

Je hebt gelijk dat heb je nergens gebezigd. Ik heb dit deel van je stukje zo geïnterpreteerd:
[knip]
Daar is ze namelijk weer afhankelijk van als ze de huidige positie verlaat en de volgende ronde van baantjes weg geven weer dichterbij komt.

Maar misschien kun je wel onderbouwen dat ze stiekem toch partijdig is? Wat is overigens de waarde van idealen voor jou waar je begint met 'Wat koop je voor idealen'
Wil je die in voordeel of geld uitgedrukt zien?

U schrijft: 'Politici lijken zich nogal eens te laten leiden door wat ze persoonlijk achter laten aan verdragen en andere onderhandelingsresultaten, en veel minder door wat ze de groep of het gebied dat ze vertegenwoordigen voor prijs laten betalen voor zo'n verdrag.'
U hebt helemaal gelijk. Naarmate wij meer geregeerd gaan worden door lieden die uit zijn op showresultaten, zonder zich druk te maken over de prijs die er door anderen voor betaald moet worden, zij wij aan de wolven overgeleverd. Maar dat geldt niet alleen in Brussel, dat geldt evenzeer in Den Haag. De kwaliteit van de samenleving staat of valt met enerzijds de kundigheid en anderzijds het morele gehalte van onze politici.
Ik ben het ook met u eens dat er een groeiende groep stemgerechtigden lijkt te zijn die ontevreden is met de bestaande politieke spelers. Maar ik verwijt ik dat zeker niet alleen aan die politieke spelers; daar zitten vast en zeker een aantal regelrechte baantjesjagers tussen, maar ik meen ook dat veel mensen die stemrecht hebben zich te weinig verdiepen in wat er werkelijk op het maatschappelijke en politieke vlak gebeurt. Er is erg veel oppervlakkigheid, desinteresse, en ja, ook lompheid. Soms dringt die zelfs in de Tweede Kamer door.

Een van die gemakzuchtige opvattingen die je - niet in maar natuurlijk buiten de Kamer - dikwijls hoort, is: ze zijn toch allemaal hetzelfde, ze zitten er allemaal alleen voor zichzelf en verschil tussen de partijen is nauwelijks, het is één pot nat. Dit is een absolute onjuistheid, die alleen kan voortkomen uit onvoldoende kennis van wat de verschillende partijen nastreven.

U bent erg wantrouwig en dat is voor een democratie een heel nuttige houding, tenminste als ze er toe leidt dat u gaat uitzoeken wat de feiten zijn. Wie dat laatste niet doet gaat op basis van wantrouwen beslissingen nemen - bijvoorbeeld in het stemhokje - waar de feiten helemaal geen aanleiding voor geven en die daardoor misschien helemaal verkeerd zijn.
Dat gevaar doet zich mijns inziens bij u voor, want u trekt conclusies uit niet meer dan een vermoeden. U zegt, dat mevrouw Kroes stiekem partijdig is (u denkt het maar kunt het niet bewijzen) en dus zeer waarschijnlijk (wederom slechts een vermoeden) Nederland iets anders zal benaderen dan andere landen. Denkt u dan niet dat die andere landen haar met argusogen volgen? Zijn dat slapers die zich zomaar in de luren laten leggen? Lijkt mij zeer onwaarschijnlijk.
Wantrouwen zonder feiten is erg gevaarlijk en verstoort de onderlinge verhoudingen. Stel dat u - of iemand anders - mij openlijk verdacht maakt: 'Ik denk dat hij een pedofiel, een dief of een fraudeur is, of vriendjespolitiek bedrijft' en u komt niet met feiten waaruit dat blijkt, hoe zal mijn houding tegenover u dan worden?
Enigszins kritische mensen zullen u trouwens om bewijzen vrágen; slechts domoren en hielenlikkers zullen uw mening klakkeloos overnemen. En als er dat erg veel zijn en ze krijgen politieke macht, dan kan ik wel inpakken, terwijl ik toch misschien niets op mijn geweten heb en als politicus de gemeenschap naar beste vermogen gediend heb. Zo kan op volstrekt loze gronden een vijand gecreëerd en zelfs een oorlog begonnen worden.

U ergert zich aan de EU, omdat ze naar uw idee steeds meer een log bureaucratisch monster geworden is, met allerlei gebreken en wantoestanden. Ik denk ook dat er gebreken en wantoestanden zijn - waar eigenlijk niet? -, maar niet dat die de goede effecten van de Europese samenwerking overtreffen. Het commentaar dat u formuleert hoor je in elke grote organisatie, of dat nu een stad, een land ('Den Haag doet maar wat') of een statenbond, bijv. de VS, is.
Een Europese statenbond met een langzamerhand groeiend centraal bestuur in Brussel is niet per definitie beter een verzameling van pakweg vijfendertig losse staten, maar een gezamenlijke munt, gezamenlijk toezicht op ieders militaire plannen en een geleidelijk zich over Europa verspreidende welvaart zijn toch wel belangrijke verbeteringen ten opzichte van vroeger. En je moet ook niet de risico's onderschatten voor kleine landen die zich bevinden in de buurt van een paar grote waar ze totaal geen controle op hebben. Denk maar even terug aan de laatste twee wereldoorlogen.
Het Europese parlement heeft nog niet voldoende tanden, maar wordt toch steeds meer een forum waar verantwoording wordt afgelegd. Alleen moet het op onze radio en tv veel meer in beeld gebracht worden: onze media zijn nog erg nationaal gericht, zeker de commerciële die ons het liefst van de politiek afleiden door huis-tuin-en-keukenamusement.

Mijn wantrouwen komt vooral voort uit mijn eigen observaties (vrienden die werken voor de EU) en mijn eigen ervaring, waaronder de resultaten van eigen sociologisch onderzoek. Ik heb bijvoorbeeld de politieke ontwikkelingen naar het ontwikkelen en uitvoeren van de WMO in Nederland onderzocht.

Het was voor mij erg interessant om te zien dat over een periode van ruim 12 jaar er allerlei politieke partijen om de beurt aan de macht zijn geweest (6 kabinetten) en om te zien hoe het niets uitmaakte wie er aan de macht was of wat voor partijstandpunten ze over de WMO(/AWBZ) hadden lopen verkondigen als ze niet aan de macht waren.

Een dergelijk langdurig proces, dat zich over zoveel kabinetten uitstrekt, waarbij geen enkele partij ook maar daadwerkelijk enige spaak in het wiel stak van de uitvoerders van het moment, is een prachtig voorbeeld van het enorme contrast tussen de praktische uitvoering en de mooie politieke woorden (zoals o.a. in de partijprogramma's te lezen valt).

Andere zaken, zoals het willens en wetens negeren van de resultaten van volksraadplegingen, het negeren van de wens van het grootste deel van de bevolking (denk aan bijvoorbeeld de deelname aan twee oorlogen deze eeuw) en het monddood proberen te maken van protesten vanuit verschillende partijen binnen de bevolking laten keer op keer zien dat we geen volksvertegenwoordiging hebben maar een stelletje politici die vooral met hun eigen belang bezig zijn.

Dat doet niks af aan het feit dat dit gemeengoed lijkt te zijn binnen de meeste grote organisaties. Ik ben alleen de mening toegedaan dat het ook op een andere manier moet kunnen. In de hedendaagse politiek lijkt eerlijkheid geschuwd te worden en lijken beloften weinig betekenis te hebben. Dat is inderdaad in het Europese parlement (of de VS) niet anders. Dat Europese parlement is naar mijn mening dan ook vooral een papieren tijger, die regelmatig links en rechts door de Europese Comissie, nationale politici en buitenlandse regeringen en bedrijven buitenspel wordt gezet.

Zoals ik al eerder aangaf zie ik steeds minder redenen om meer macht vanuit Nederland naar Brussel te willen zien gaan. Ondanks de rommel die onze nationale politiek is, zijn de zaken op vele gebieden beter geregeld dan in veel van de andere landen in de EU. Aangezien Brussel er een nog veel groter potje van maakt, ben ik er niet zo zeker van dat meer macht daar ook beter is voor ons.

Daarnaast ben ik al heel wat jaren een regelmatige bezoeker van zowel de Balkan als van oost Europa (mijn partner komt daar vandaan). Ik heb daar met eigen ogen kunnen zien wat er veranderd is door het EU-lidmaatschap van landen.

Het naar landen toe brengen van geld is nog geen "verspreidende welvaart". Dat geldt ook voor het in een bevoorrechte positie plaatsen van die landen door regelgeving, verdragen en subsidies. Er is in mijn ogen pas sprake van een zich verspreidende welvaart als iedereen er beter van wordt, en niet als er een deel van de welvaart van hier naar daar wordt overgeheveld.

U heeft het over de onwaarschijnlijkheid van slapers die zich in de luren laten leggen. We hebben middels de opeenvolgende economische crisissen kunnen zien hoeveel overheden binnen (en buiten) de EU hebben liggen slapen. Onze eigen overheid is wat dat betreft zo mogelijk nog slaperiger dan anderen, omdat ze zich (per capita) door de EU al jaren meer geld af laten troggelen dan welk ander land dan ook. Dus ja, lijkt me erg waarschijnlijk dat er aardig wat slapers zich in dat Europese pokerspel in de luren laten leggen.

Een van de grootste denkfouten die er naar mijn mening hier in Nederland worden gemaakt is er als vanzelfsprekend vanuit te gaan dat mensen in andere landen hetzelfde denken en dezelfde mentaliteit hebben als wij. Dat is in mijn ervaring namelijk niet zo, vandaar dat ik het hierboven al over de moral hazard had (maar een andere mentaliteit en andere manier van denken speelt op veel meer vlakken een rol).

Daarnaast hebben nogal wat politici het onzalige idee dat meer/groter ook automatisch beter betekent. De eerste landen die bij elkaar kwamen om de EEG op te richten deden dat omdat ze er allemaal beter van werden. Daar waar die andere mentaliteit en manier van denken samen komt met vooral voordeel in één richting, moeten we ons afvragen of dat soort van uitbreiding nog wel ten goede komt aan ons.

Waar ik in het verleden meer naar de EU keek vanuit het perspectief van "Wat hebben we met elkaar gemeen?" ben ik gaandeweg steeds meer gaan kijken vanuit het perspectief van "Wie heeft welk belang?".

Er gebeuren een hele hoop dingen in en rondom de EU waar het overgrote deel van de bevolking van de EU geen enkel belang bij heeft (zoals bijvoorbeeld een uitbreiding van de EU), ondanks dat politici en het bedrijfsleven ons keer op keer proberen te overtuigen van het tegendeel. Ik krijg steeds meer de indruk dat er vooral een relatief kleine groep heel veel voordeel heeft bij in stand houden of verergeren van die situatie. Net zoals het regenteske gedrag van teveel Nederlandse politici me met regelmaat tegen de borst stuit, zie ik de ontwikkelingen rondom de toenemende concentratie van macht in Brussel en het gedrag van Europese politici ook met lede ogen aan.

Het is in mijn ogen wel degelijk de plicht van politici om ons met feiten te overtuigen van de noodzaak van verdragen en andere afspraken. Daarvoor in de plaats krijgen we echter steeds vaker leugens en halve waarheden, en wordt er bewust tegen ons belang in gehandeld. Overigens zie ik geen enkele reden om me te verdedigen voor mijn mening over Neelie Kroes. Als iemand gedurende haar loopbaan dusdanig vaak betrokken raakt bij geruchtmakende affaires (inclusief het hebben van een kantoor in het kasteel van een dubieuze zakenman), dan heeft ze van mij niet langer meer het voordeel van de tijfel, maar ga ik er vanuit dat daar waar rook is, ook vuur is. Dus ja, ik twijfel er niet aan dat ze een behoorlijk robuust netwerk heeft die haar helpt om de concurrentie te overwinnen en haar op die politieke plaatsen te krijgen waar ze zonder dat netwerk niet zou zijn gekomen (dat geldt naar mijn mening overigens voor heel veel politici op hoge posities: daar kom je simpelweg niet zonder kruiwagen).

Overigens baseer ik mijn mening maar voor een klein deel op "onze" media, en ik heb een behoorlijke concentratie, waardoor ik me niet zo makkelijk van zaken af laat leiden die mijn aandacht hebben, inclusief de politiek. Mijn interesse voor propaganda, reclames en verkooptechnieken heeft zich indertijd in een afstudeeronderzoek geresulteerd. Ik heb nog steeds profijt van de lessen die ik daaruit heb kunnen trekken.

Ik ben niet zo'n liefhebber van radio en tv: heb al sinds jaren geen werkend televisiesignaal meer. Ik haal mijn informatie over wat er in Nederland en in de wereld gebeurt liever uit andere bronnen (lang leve het internet). En ja, daar ben ik net zo wantrouwend over als ik me hier op dse.nl klaarblijkelijk uit. :-)

Nee je hoeft je niet te verdedigen voor je mening over Neelie Kroes Maar de bewijzen voor je stelling Dat betekent dat ze stiekem toch partijdig is zou ik graag willen zien.

Miischien kun je ook nog reageren op wat de waarde van idealen voor jou is, waar je begint met 'Wat koop je voor idealen' Wil je idealen in voordeel of geld uitgedrukt zien?

Of heb je zelf geen idealen?