Ondernemend Eindhoven op zondag

Goedemorgen pappa, we hebben een verrassing voor jou! De oudste van mijn drie kinderen staat aan de rand van mijn bed en kijkt me hoopvol aan... 'Kom nou!', roept ze nogmaals.

Aangezien mijn kinderen doorgaans hun bedden uitsluipen om een uur of zes, verweerde ik me: 'Laat me nog maar even liggen, prulleke...' Maar het antwoord was resoluut: 'Nee pap, het is al acht uur geweest, je hebt lang genoeg geslapen!' Er werd aan mijn dekbed getrokken en ternauwernood wist ik een punt ervan te grijpen zodat ik niet meteen zou beginnen te rillen.
'Ok meiske, ik kom eraan.', antwoordde ik. Als een Oost-Duitse grenswacht bleef mijn dochter aan de rand van mijn bed staan en toen wist ik het zeker: er was geen ontkomen aan.

Eenmaal beneden bleek de salontafel annex speelgoedkist omgetoverd in een heuse ontbijtstek. Flikkerende imitatiekaarsjes, zelfgemaakte chocolademelk, bestek en borden... aan werkelijk alles leek gedacht. De stoelen van de eettafel waren aangesleept en voor de sfeer was het gordijn natuurlijk dicht gebleven. De blik van al het lekkers dat mij in het omfloerste licht toelachte, deed mij watertanden.

Zo schoof ik lichtelijk watertandend aan, terwijl me werd gevraagd of ik een kopje chocomel wenste. 'Ja graag!', antwoordde ik, maar toen ik mijn bediende het zelfbereide goedje zag inschenken, bekroop me toch een gevoel van twijfel. Uiteraard was dit niet de eerste zelfgemaakte choco en dát was ik even vergeten...

Ik bracht het kopje naar mijn mond, en terwijl een zoet luchtje mijn neusvleugels deed verstijven, nipte ik voorzichtig van het bruine goedje. Ik trachtte nog uit te brengen: 'Lekker!', maar mijn totale spraakorgaan leek verdoofd door de suikershot die ik zojuist had doorgeslikt. 'Smaakt goed, he pap?!', werd me hoopvol gevraagd. In een fractie van een seconde overwon de ouderliefde en zo overtuigend als ik kon, bevestigde ik de voortreffelijke smaak.

Vervolgens mocht ik één van de krentenbollen uitkiezen hoewel ik me niet kon herinneren die gekocht te hebben. 'Ook zelfgemaakt!', riep mijn jongste telg enthousiast en vervolgde: 'Welke wil je, kies maar uit...'
Ik herinnerde me de witte bolletjes die ik de dag ervoor had gekocht, onherkenbaar toegetakeld lagen ze voor me op tafel. Het plan was natuurlijk prima, maar ik zag al snel dat mijn economisch ingekochte rozijntjes waren toegevoegd. De exemplaren die nog los op mijn bordje lagen wuifden mij alle toe met het laatste restje van het takje waaraan zij ooit groeiden. De overige exemplaren waren met noeste kinderarbeid in de broodjes geperst. 'We hebben de stokjes allemaal eraf gehaald, hoor pap!', en zo was de tweede aanval op mijn tandglazuur een feit.

Na het heerlijke bolletje werd me nog een witte deegplak aangeboden. Ongeveer zo groot als het schoteltje van een koffiekopje en een pink dik keek het mij verleidelijk aan. Hierin prijkten twee zoutsticks, vooral bekend van werkborrels en kinderfeestjes. Als een taartje voor een tweejarige werd het lekkernij mij voorgehouden. Toen ontdekte ik dat de wat vochtige deegplak een slap pitabroodje was dat te kort de oven had bezocht. Het lukte mij niet mijn frons te onderdrukken. De middelste van mijn olijke drietal begreep het direct: 'Maar wij weten echt wel hoe de oven werkt, hoor!', hopende aan een preek te ontkomen...

Na afloop van het ochtendmaal ruimde ik het tafeltje af. Het pitabroodje lag onaangeroerd in zijn bakje en ook zag ik dat hier en daar een rozijn met stok was blijven liggen. Ik startte de Senseo op en terwijl mijn drietal zich alweer opmaakte voor de bouw een bankstelkussenhut, ruimde ik de chocomelkopjes af. Ik was blijkbaar niet de enige die de drank wat té zoet vond: nog nooit spoelde ik zoveel restjes chocoladedrank weg.

Genietend van mijn eerste bakje koffie voel ik me een rijk mens: Eindhoven heeft er drie ondernemertjes bij!