registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

A Miracle On Ice

Foto: Rien Valk

Foto: Rien Valk

Het jaar 1969 is door velen bezongen, beschreven en in poëzie verwerkt. Een man op de maan, een crisisloos bestaan en vrije sex zullen daar vast wel debet aan zijn geweest. Ikzelf kan het niet weten, ik was slechts in de maak. De zomer van 1969 bracht ook een Eindhovens ventje. Hij zag het levenslicht met zijn blauwe kijkertjes en omdat het op de 20ste juni van dat jaar niet echt zomers was moet hij gedacht hebben: 'Let's go for the winter time!'

En winter werd het in Eindhoven, zelfs kunstmatig, want de toegangspoorten van de Kunstijsbaan gingen voor het eerst open. Een hal voor onder andere kunstrijden, curling en ijshockey bood het eerste ijs, maar later ook de 400 meter buitenbaan waarop de IJsClub Eindhoven eindelijk eindeloos rondjes rijden kon.

Amper een jaar of 5 later bruiste in Eindhoven een jonge ijshockeyvereniging: de Kemphanen. In de grotendeels houten hal lag een ijskoude hagelwitte vloer met wat lijnen erop en de Eindhovense ijshockeyjeugd liet zich er aanmoedigen om uiteindelijk te ervaren dat veel andere verenigingen iets meer ervaring hadden én die wisten over te brengen op jeugdige schaatstalentjes.

In de kleedkamers, toen nog aan de kant gelegen waar nu een horecadeel te vinden is, waren op zaterdagmorgen vanaf zes uur jonge kinderen te vinden die zich in zware beschermende kleding hesen. Veters strikken, gek genoeg 's morgens altijd pijnlijker voor de vingers dan later op de dag, werd veelal uitbesteed aan papa's en begeleiders. Nadat dan eindelijk de uitrusting was omgebonden kon de koude lucht ingeademd worden. Felle lampen verlichtten de hal en een geslagen puck echode altijd nog even na... suisde de puck te hoog, dan belandde die in het net achter het doel: de huidige glazen wand rondom de ijsarena was er nog niet.

Getergd keek één van de jeugdbegeleiders op zijn polsklokje. Minutieus hield deze goede man, eveneens vader van één van de ijshockeyende turven, bij of iedereen er was om eventueel later op de dag ouders te kunnen aanspreken op gebleken afwezigheid. Over één van de blagen die vaak niet of soms te laat kwam, noteerde hij eens in zijn registratieboekje: '... was weer niet aanwezig. Ondanks herhaaldelijk commentaar mijnerzijds blijken zijn ouders het niet nodig te vinden zich de moeite te nemen hun zoon deel te laten nemen aan de ochtendtraining. Op deze manier kan dit een belemmering vormen voor zijn ontwikkeling als ijshockeyspeler.'

Om het andere jaar maakte ik deel uit van het team waarin ook dat blauwogige zomerjoch speelde. Hij was van 1969, ik van 1970. De jeugdbegeleider bleek het goed gezien te hebben: op geen enkele wijze bleek mijn teamgenoot te passen binnen ons team. Onnavolgbare bewegingen, een snelheid en flexibiliteit waarop door tegenstanders geen antwoord gevonden werd, resulteerden in een zich steeds herhalend Nederlands kampioenschap. Tommie Hartogs werd een begrip. Het was niet vreemd om te vernemen dat hij het Eindhovense ijs verruilen zou voor een andere hockeyarena en zo volgden clubs in de V.S., Frankrijk, Duitsland en in Nederland. Het Nederlands team werd zijn tweede thuis.

De Kemphanen, inmiddels in een nieuwe ijshal spelend, waren uiteindelijk minder succesvol. Na periodes van voorspoed viel zo'n tien jaar geleden het doek voor de Eindhovense vereniging. De Nederlandse IJshockey Bond ging zelfs zo ver dat de naam Kemphanen in de ban werd gedaan. Een club met aspiraties op topniveau mocht de naam niet meer gebruiken, tenzij een schuldenlast werd afgelost...

Een klein groepje liefhebbers, zonder uitzondering oud-Kemphanen, staken gesteund door Jan Slaats een jaar of drie geleden de koppen nog eens bij elkaar. Alwin van Doremalen, Kees Retera, Willem de Haan, allen inmiddels wat zwaarder en ouder geworden, bleken een groep bijeen te kunnen brengen die de wedergeboorte van de Kemphanen mogelijk wilde maken.
Nu, twee ijshockeyseizoenen later, blijkt een miracle on ice mogelijk te zijn. Met een mooie mix van oudere importspelers en veel jong Nederlands talent staat een volwaardig topteam op het ijs. En ergens op de achtergrond? Een blauwogige veertiger die vrijwel altijd op tijd komt... de wonderen zijn de wereld nog niet uit!

-------------------------------------------------

Naschrift: als gevolg van bovenstaande tekst zou het beeld kunnen ontstaan dat alleen de initiatiefnemers inzake de nieuwe Kemphanen verantwoordelijk zijn voor het huis zoals het er nu staat. Het enthousiasme en de inzet van mensen als Paul Marx, Kees Giesen, Mark Meijer, Eric Martin, Marcel van Besouw en Lianne van de Boogaard hebben de Kemphanen enorm geholpen. Zo ook de familie Habraken die al zolang de ijsbaan bestaat de vereniging een warm hart toedraagt. Het is onmogelijk iedere betrokkene te noemen en dat doe ik dus ook niet.

Miracle on ice

Leuk verhaal. Ik heb het met plezier gelezen.
En!!!!!....ik kan het niet laten...:
Inderdaad was het op 20 juni 1969 niet erg zomers. De temperatuur lag iets onder normaal, het was half tot zwaar bewolkt met een stevig briesje.
Ik was er in 1969 wel. Van die man op de maan weet ik nog alles maar van die vrije seks heb ik niets gemerkt.

gerrit