registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

"Uilskuikens" door Loek Ketelaars

Toen ik een jaar of acht was nam mijn vader me mee naar onze kerk voor een bijzondere excursie. Via de wenteltrap en een stenen trapje stonden we ineens voor een gammele lange ladder. Ook die werd beklommen waarna we over krakende planken, boven de gewelven, uiteindelijk hoog boven het altaar uitkwamen. Toen een van de houten deurtjes werd geopend viel het licht op een nest halfvolwassen jonge kerkuilen. Ze stonden te blazen en het leek wel of ze een pyjama aan hadden. Volgens mijn vader hadden ze nog nooit buiten gespeeld!
Een aantal jaren later ontdekte ik dat de sleutel van onze schuurdeur op het torendeurtje van de kerkzolder paste, waardoor ik mezelf de vrije toegang kon verschaffen wanneer het mij zo uitkwam.
Later nam ik geïnteresseerde vriendjes mee om naar deze bijzondere beesten te kijken. De kunst bestond erin om bij de torenklokken te arriveren als de klok sloeg. Liefst een keer of elf. Degene die bij me was sprong dan steevast een halve meter omhoog door het plotselinge, oorverdovende klokkenlawaai. Bingo!
Helaas zijn de kerkuilen van de Martinuskerk al jaren geleden vertrokken.
Ook in Tongelre nam de verstedelijking toe: Koudenhoven, Geestenberg, Muschberg, Residentie zus en Beauregard zo! Belangrijke rustige voedselplekken zijn verdwenen en daarmee ook de kritische uilen zelf.
Gelukkig konden we de kerkuilen in de Loostraat “opvangen” door in enkele boerenschuren tijdig een aantal nestkasten te plaatsen. Elk jaar zien daar jonge kerkuilen het levenslicht!
Toch heb ik de schuursleutel van thuis voor alle zekerheid bewaard. Je weet maar nooit! Stel dat er weer jonge kerkuilen zouden opgroeien in onze kerk.
Ik zou dat net als toen niet willen missen. Wellicht zijn er ook weer geïnteresseerden die ook wel eens jonge kerkuilen willen zien onder mijn begeleiding… Ik denk dat ik dan met ze afspreek direct bij de kerk..
Tegen een uur of elf!

Loek Ketelaars