Perpetuum Mobile!
Bijdrage van gerrit16 op woensdag 8 april 2009 om 21:20 uur
Elders op deze site ( zie onder http://www.dse.nl/node/view/2379 ) is een leuke discussie aan de gang over de GEET motor en de mogelijkheden van deze vrije energie machine. Ik heb zo m’n twijfels of zo’n motor wel zal werken. Ook het verhaal van meneer Pantone vind ik meer het sprookje van "de goede man en de boze wereld.” Ook de onderzoeker die er mee bezig is ,is de man van de graancirkels en ik vraag me af hoe serieus en wetenschappelijk dat allemaal is.
Voor mijn gevoel is dit ongeveer gelijk aan de discussie over het "Perpetuum Mobile" die ook om de paar jaar weer opvlamt.
Het lijkt me leuk om een beetje olie op het vuur te gooien en hier mijn perpetuum mobile motor te presenteren.
Perpetuum Mobile of eeuwigdurende beweging zonder energie toe te voegen is natuurlijk ook onzin en is tegen de hoofdwetten van de thermodynamica, maar toch!!!!
De motor die ik hier presenteer is duidelijk een perpetuum mobile en wie bewijst mij dat het niet werkt?

Op dit primitieve schetsje zie je een bak gevuld met vloeistof. Boven en onder de bak heb ik een wiel bevestigd en over deze wielen loopt een band. Een stuk van de band loopt door de vloeistof en het andere stuk loopt in de lucht.
Door de opwaartse kracht die het eerste stuk band ondervindt + het gewicht van het tweede stuk band gaat de band bewegen en de wielen dus draaien,dit houdt niet meer op!!!
Het zou kunnen dat de zaak niet goed wil draaien omdat de band geen eind heeft en dus geen aangrijpingspunt voor krachten. Dit zal wel niet wetenschappelijk genoeg uitgelegd zijn maar toch zie ik daar zelf een bezwaar. Ook de technische uitvoering kan wat problemen opleveren.
Daarom hier hetzelfde principe maar de uitvoering iets aangepast.

Op dit plaatje is te zien dat ik door een paar strippen aan de band te plakken het probleem van het aangrijpingspunt heb opgelost.
De strippen hebben een flink volume en daarom een zeer grote opwaartse kracht. In de bak heb ik kwik gedaan. Het s.g. is 13,6 en dus zal de opwaartse kracht bijna 14 keer zo groot zijn als in water.
Iemand die wel eens heeft geprobeerd iets onder te duwen in kwik weet hoeveel kracht daar voor nodig is. Zonder kwik werkt het natuurlijk ook wel, want probeer maar eens een bal onder water te duwen. Je moet van goede huize komen om het ding onder te krijgen. Met kwik zal dat , zoals gezegd, bijna 14 keer meer kracht opleveren en dus zal mijn machine flink gaan draaien en niet meer ophouden (gratis).
De krachten die de zaak laten draaien zijn:
1. De opwaartse kracht van het linker gedeelte van band en strippen.
2. Het gewicht van het rechter gedeelte van band en strippen.
Tegenwerkende krachten zijn de wrijvingsweerstand en het gewicht van de wielen en van het overige stuk band.
Een praktisch ingesteld iemand zal met het bezwaar komen ""het kwik lekt uit de bak weg" maar dat is op te lossen. Ik heb in het werkzame deel van mijn leven heel wat lekvrije, bewegende, afdichtingen gezien. Het gaat mij echter niet om de praktische uitwerking , maar om het principe en wie schiet hier gaten in?
En dat allemaal n.a.v. de slimme energiemeter!
Gerrit
Voor mijn gevoel is dit ongeveer gelijk aan de discussie over het "Perpetuum Mobile" die ook om de paar jaar weer opvlamt.
Het lijkt me leuk om een beetje olie op het vuur te gooien en hier mijn perpetuum mobile motor te presenteren.
Perpetuum Mobile of eeuwigdurende beweging zonder energie toe te voegen is natuurlijk ook onzin en is tegen de hoofdwetten van de thermodynamica, maar toch!!!!
De motor die ik hier presenteer is duidelijk een perpetuum mobile en wie bewijst mij dat het niet werkt?

Op dit primitieve schetsje zie je een bak gevuld met vloeistof. Boven en onder de bak heb ik een wiel bevestigd en over deze wielen loopt een band. Een stuk van de band loopt door de vloeistof en het andere stuk loopt in de lucht.
Door de opwaartse kracht die het eerste stuk band ondervindt + het gewicht van het tweede stuk band gaat de band bewegen en de wielen dus draaien,dit houdt niet meer op!!!
Het zou kunnen dat de zaak niet goed wil draaien omdat de band geen eind heeft en dus geen aangrijpingspunt voor krachten. Dit zal wel niet wetenschappelijk genoeg uitgelegd zijn maar toch zie ik daar zelf een bezwaar. Ook de technische uitvoering kan wat problemen opleveren.
Daarom hier hetzelfde principe maar de uitvoering iets aangepast.

Op dit plaatje is te zien dat ik door een paar strippen aan de band te plakken het probleem van het aangrijpingspunt heb opgelost.
De strippen hebben een flink volume en daarom een zeer grote opwaartse kracht. In de bak heb ik kwik gedaan. Het s.g. is 13,6 en dus zal de opwaartse kracht bijna 14 keer zo groot zijn als in water.
Iemand die wel eens heeft geprobeerd iets onder te duwen in kwik weet hoeveel kracht daar voor nodig is. Zonder kwik werkt het natuurlijk ook wel, want probeer maar eens een bal onder water te duwen. Je moet van goede huize komen om het ding onder te krijgen. Met kwik zal dat , zoals gezegd, bijna 14 keer meer kracht opleveren en dus zal mijn machine flink gaan draaien en niet meer ophouden (gratis).
De krachten die de zaak laten draaien zijn:
1. De opwaartse kracht van het linker gedeelte van band en strippen.
2. Het gewicht van het rechter gedeelte van band en strippen.
Tegenwerkende krachten zijn de wrijvingsweerstand en het gewicht van de wielen en van het overige stuk band.
Een praktisch ingesteld iemand zal met het bezwaar komen ""het kwik lekt uit de bak weg" maar dat is op te lossen. Ik heb in het werkzame deel van mijn leven heel wat lekvrije, bewegende, afdichtingen gezien. Het gaat mij echter niet om de praktische uitwerking , maar om het principe en wie schiet hier gaten in?
En dat allemaal n.a.v. de slimme energiemeter!
Gerrit




