registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Kapers op de Eindhovense kust

Foto:Rien Valk

Foto:Rien Valk

Vorig jaar zomer, bepaald geen slechte te noemen, fietste ik met mijn driekoppige kroost langs de Gender. Vanuit Gestel kruisten we de binnenring en een tikkeltje illegaal pedaalden we over een voetpad langs het water. Het moet rond een uur of elf ’s morgens geweest zijn, ergens in de zomervakantie. Uiteindelijk belandden we aan de waterrand bij het hoge belastingkantoor dat sinds jaar en dag aan de Karel de Grotelaan prijkt.

‘Pap, wat zijn ze daar aan het doen?’, vroeg de middelste van het spruitenstel. ‘Die zijn aan het vissen, dat zie je toch wel?!’, zo diende de oudste haar broertje van repliek. ‘Het zijn er wel veel!’, hijgde de jongste die nog wat moeite met het tempo had. En inderdaad, de blauwe kijkertjes van mijn destijds vierjarig ventje hadden het goed gezien: als ik niet beter wist zou ik denken dat we op Urk waren beland…

‘Mogen we niet even kijken, pap?’, was de logische vervolgvraag en zo werden de fietsjes in het gras te rusten gelegd. Met een vinger tegen mijn lippen legde ik mijn troepen uit hoe ze als geoefende indianenkrijgers moesten sluipen om de te vangen vissen niet te verjagen. Ik weet immers hoe humeurig een doorgewinterde sportvisser reageert op teveel rumoer en dát wilde ik mijn kroost besparen.

Keurig deden ze het, die ukken van mij, en zo zagen we hoe de heren hengelaars de ene na de andere karper uit het water takelden. Bij mijn dochter zag ik wel een blik waaruit zowel spanning als afgrijzen bleek, met name bij het onthaken van het beestje.

Foto: Rien valk

Foto: Rien valk

Fluisterend vroeg ik een hengelaar hoe ik een visvergunning kon regelen voor mijn stamhoudertje. Een vragende blik was het gevolg. ‘Vergunning’ zei ik nog eens en knikte daarbij overtuigend, zo van ‘U weet wel…’.
‘Ich verstehe nicht.’, antwoordde de ongeveer dertigjarige met blonde korte stekels. ‘Sind Sie Deutsch?’, vroeg ik geïnteresseerd. ‘Nein nein, Poland, I’m from Poland…’ waarna hij met zijn vinger op de rietkraag wees en vervolgde: ‘sind alle from Poland’. Ik herinnerde me ineens een artikeltje uit het Eindhovens Dagblad waaruit bleek dat er een relatie was tussen onze visstand en Poolse werknemers en nu kwam die tekst ineens tot leven…

Die middag hebben we een hengeltje, haakjes en een jeugdvergunning geregeld en gingen wij ook aan de slag. Niets dan sardine-achtigen vielen ons ten deel. Nog zuurder keek mijn oudste wanneer ook daaruit een haakje moest worden verwijderd. Erg veel vaker dan twee keer zijn we uiteindelijk niet geweest, al was het heel gezellig tussen de behulpzame Polen.

Afgelopen weekend diende zich opnieuw zonnig weer aan. Oma was gelukkig nog niet verhuisd en dus haalden we de fietsen van stal en legden we dezelfde route af. Achter het ROC, aan de Willem de Rijkelaan, toonde de Gender zich open en rustig als altijd.

‘Pap?’, vroeg mijn middelste wat aarzelend… ‘Pap, waarom zit er niemand te vissen?’ Opnieuw was mijn oudste me voor: ‘Die Poolse mijnheren hebben nu geen vakantie. Het is maar gewoon weekend, hoor!’ Voor haar broertjes was dat inderdaad de meest logische verklaring maar ik heb ter plaatse toch maar een beknopte cursus economie verzorgd.

Trots en blij waren mijn rakkertjes niet lang daarna, omdat we het weer tot bij oma en haar limonade hadden gered. En terwijl mijn moeder de Senseo wat bijvulde, hoorde ik mijn jongste telg zeggen: ‘Oma, ik weet waarom de Poolse vismijnheren er niet meer zijn!’ Ze keek hem vragend aan, zoals alleen oma's dat kunnen: ‘O ja, jongen?’ Met zijn mond bijna bij het rietje antwoordde hij snel: ‘Jazeker, het is crisis: de vis is op!’

Ik hoop maar dat ze nog lang met veel plezier naar school zullen gaan…

Afgunst

Iedere keer weer zo'n goed geschreven observatie. Waarom kan ik dat niet.

Afgunst?

Ik denk dat je een smiley vergeten bent? :-) Maar het is waar, ieder keer is het weer een genoegen om zijn bijdragen te lezen. Maar om je te troosten :-) Hans, hij heeft het niet van een vreemde. Ik bewaar nog altijd een brief die ik tijdens mijn 25 jarig jubileum van zijn vader kreeg. Die kon ook zo prachtig schrijven.

Daarom hoop ik dat Bob nog lang de inspiratie en de tijd vindt om iedereen hier op DSE deelgenoot van zijn observaties te maken. En misschien inspireert het ons om ook eens een poging te wagen, toch?

Leuk verhaal

Mooi verhaal en erg leuk om te lezen.
Vissen is leuk zolang je niks vangt. Heb je beet dan wordt het belangrijk minder leuk en zelfs een kwelling.
Kinderen haken dan af en volwassenen zouden dat eigenlijk ook moeten doen. Maar ja.....


gerrit

zitten zonder doel

Bij mij valt 'plezier' vissen nog altijd in de categorie met ganstrekken en katmeppen. Kunnen vissers niet zonder hengel zitten genieten aan de waterkant?

Visvriendelijk vissen

Ongewild viste ik vroeger al visvriendelijk. Ik ving nooit iets! Uren zat ik dan aan het water van diezelfde Gender maar bijten? Ho maar! Daarbij dient vermeld dat er waarschijnlijk zoveel bijtende stoffen in het Genderwater zaten dat alle vinachtigen geen schijn van kans hadden lang te leven, laat staan te groeien.

De overredingskracht van mijn dochter zal er zeer waarschijnlijk voor zorgen dat de hengel volgend jaar op Marktplaats zal staan...

Inderdaad, een heel leuk verhaal

Maar ik ben zeker geen Pool, want vissen.. daar heb ik geen geduld voor.