registreren | inloggen
Gebruikersnaam Wachtwoord

Effe snel naar de Zweedse meubelreus

‘Open van 9.00 tot 21.00!’, zo herinnerde ik het mij van de week. Eindelijk had ik tijd gevonden om een lijst te gaan halen voor de foto van mijn kroost. En zo stapte ik ’s morgens niet op mijn motorscooter, maar in mijn auto om nét na de ochtendspits richting Son te rijden. Bij het Evoluon reed ik de Randweg Eindhoven op. Net na negen uur was van drukte al geen sprake meer en ik kon dan ook heerlijk doorrijden richting het Zweedse woonwarenhuis. Bij het opdraaien van het parkeerterrein bleek dat meer mensen mijn idee hadden.

In de auto had ik al nagedacht over mijn strategie: voor een lijst, lamp of plant hoefde ik niet bij het begin van de winkelroute te beginnen. Nee, ik zou via de uitgang en één van de kassa’s naar binnen schieten, mijn lijst weggrissen uit een schap en vervolgens dezelfde weg terug afleggen. Eenmaal geparkeerd hebbende, liep ik zelfverzekerd en doelbewust op de automatische schuifdeuren van de uitgang af. Mijn verschijning maakte blijkbaar op geen enkele sensor indruk want hoe ik ook bewoog, de deuren bleven dicht. Gelukkig zag ik bij de ingang dat de draaideur wel klanten doorliet; ook mij, zo bleek.

Een leeg kinderparadijs liet ik links liggen om met een flinke tred de trap op te stuiven. Bovenaan de trap stond te lezen dat de Zweedse balletjes vanaf negen uur te verkrijgen waren, maar dat winkelen pas vanaf tien uur mogelijk was. ‘Daar gaat mijn planning!’, verzuchtte ik, maar tegelijkertijd bedacht ik me dat ik nog niet ontbeten had. En zo combineerde ik het nuttige met het aangename.

De mij omringende oudjes hadden alle tijd, kletsten bij met vrienden die ze sinds het ontbijt van gisteren niet meer gesproken hadden en dronken koffie, veel koffie. Het zag er werkelijk grijs van de mensen. Mijn maal had ik nog niet helemaal achter de kiezen toen ik wat onrustig geschuifel waarnam. Ik keek op het klokje van mijn mobiele telefoon: ik had nog een minuut of tien de tijd. Toch werd langzaam maar zeker een rijtje zichtbaar en nauwelijks veel later was van een rijtje al geen sprake meer. Rollators, wandelstokken en krukken stonden nog altijd bij de tafeltjes, maar iedereen die eigenlijk voor een woonaccessoire de winkel bezocht, had zich aangesloten bij de trappelende wachtenden.

Een ander onderscheid ten opzichte van de zittenblijvers, was het humeur. Iedereen die met voldoende tijd het ontbijt genoot, genoot ook echt. Veel gekeuvel over niets, maar dan wel in opperbeste stemming. Hoe anders was het bij de lift en het trappetje naar de snuisterijen op de begane grond: gemompel, gemopper en gemok, afgewisseld met het hoopvol volgen van het eigen uurwerk. Menigeen verkeerde in de hoop dat de eerstvolgende Ikeamedewerker de roedel door zou laten.

Toen een personeelslid uiteindelijk het kettinkje lospeuterde, was het dan ook geen verrassing, dat de eersten daadwerkelijk rennend de trap afdaalden. Het meest deed mij dit tafereel denken aan de kaartverkoop van een concert van de Beatles, de Stones of misschien ABBA in hun hoogtijdagen: voor de mooiste plaatsen is ‘haast maken’ een schone plicht.

In dit geval zwermden de fans van deze meubelhitmaker linea recta alle kanten in. Van een run op één specifiek product bleek totaal geen sprake en toch leken de Drie Doldwaze Dagen niets in vergelijking met wat ik hier waarnam. Met een rustige tred doorkruiste ik de begane grond.

Bij de lijsten aangekomen pakte ik één van de zeventig identieke exemplaren en begaf me naar de kassa’s. Met nog vijftien meter te gaan zag ik hoe één klant mij voor was. Een tergend langzaam lopend mannetje, een wandelstok benuttend, legde net zijn waar op de band. Het was een verpakking met twee van die energiezuinige lampen erin. Nadat hij het bedrag keurig had betaald, vroeg ik hem nieuwsgierig: ‘Mijnheer, ik zie dat heel veel mensen haast maken om beneden te kunnen winkelen terwijl u, ondanks uw gebrekkig gestel, toch mooi als eerste staat af te rekenen. Hoe speelt u dat klaar?’ De man draaide zich om en zei vriendelijk: ‘Wel, jongeman, ik eet hier wekelijks een ontbijtje en door mijn hobby ken ik het Ikeagebouw inmiddels als mijn broekzak.’ Ik vroeg nieuwsgierig door: ‘uw hobby?’, waarop de man antwoordde: ‘Ik spaar sinds 1992 alles van Ikea… Goedemorgen!’.

Mij verbijsterd achterlatend, stiefelde het heerschap richting de uitgang, alwaar de deuren zich opende zoals het water dat voor Mozes gedaan moet hebben. Zelden heb ik mij zo onthaast geweten als die ochtend nét buiten de grenzen van onze prachtige stad…

Ikea

Prachtig verhaal.
Ik zie het allemaal gebeuren.
Schitterend.

gerrit

Dank!

Hallo Gerrit, dankjewel voor je commentaar. Het was ook echt heel grappig om het zo van een afstandje te bekijken. Ik denk dat ik van de week weer ga...