Portal-blog van bleenhouwers

Foto: Rien Valk

We schrijven 28 december 2009 en bij mij in huis kun je een naald horen vallen. Mijn drie rakkertjes liggen te dromen, waarschijnlijk van de kerstborrel die mijn overburen vandaag zo zorgvuldig hadden verzorgd. Vuurkorven verlichtten de tuin, lichtslangen deden het voorkomen alsof de omheining besneeuwd was en al mijn buurtgenoten waren present en buitengewoon goed gehumeurd.

De avond voorafgaand aan Kerst fietste ze van het stadskantoor naar huis. Een verlaten kantoor, dat wel... Alle ambtenaren waren na de eindejaarsborrel allang gevlogen. Ze kende het wel: alsof het allemaal niet opkon werd in de kroeg doorgefeest. Het ene rondje na het andere werd geschonken en iedereen wenste iedereen een fijne kerst toe en een gelukkig nieuwjaar. Alsof die twee vakantieweken zouden leiden tot betere resultaten op de verschillende afdelingen binnen het gemeentelijke apparaat. De borrel had ze noodgedwongen wél bezocht, maar geen seconde langer dan noodzakelijk. Tot een dag ervoor had ze een aantal externe contacten aangespoord om juist op het moment van de borrel een afspraak te plannen, maar overal bleek dezelfde flauwekul plaats te vinden. Pfff...

Gisteren, zaterdag 19 december, was het dan zover: de door Sinterklaas aan mij geschonken bioscoopbonnen moesten eraan geloven. Volgens afspraak zou ik eerder op de avond kaartjes halen voor de voorstelling van 21.40 uur. Na veel zoeken vond ik rond half negen een parkeerplekje bij de brandweerkazerne op het randje van de binnenstad. De hele dag was het al koud geweest, maar deze avond spande wat betreft dit najaar de kroon: minus acht graden.

In april had ik het uiteindelijk ontwerp al vastgesteld; de verbouwing van mijn eengezinswoning zou dit najaar eindelijk werkelijkheid worden. Medio augustus begon ik met het strippen van het zolderkamertje waar mijn dochtertje lange tijd de nachten had doorgebracht.

'Ken ik u niet ergens van?'
Dat zal ik vast en zeker zeggen,
Als ik de hand schud van een man,
Nadat ik het loodje weet te leggen...

Foto: Rien Valk

Gisteren keek ik naar Zembla waarin de kijker informatie over de Q-koorts opgediend kreeg. Hoewel diverse media, waaronder het Eindhovens Dagblad, al eerder aandacht besteedden aan dit onderwerp, werd nog niet eerder zo overzichtelijk de omvang en exacte locaties van de infectiehaarden getoond.

Ergens zo rond 1993 bezocht ik, als beginnende motorrijder, Neutkens Motoren in Westerhoven. Een langgerekt pand herbergde een enorme hoeveelheid motoren en dan vooral tweedehands customs. Een custom is een motorfiets die enige gelijkenis vertoont met een Harley Davidson, maar door de Japanse komaf vooral minder stoer klonk, minder kostte en minder vaak kapot ging*.

Goedemorgen pappa, we hebben een verrassing voor jou! De oudste van mijn drie kinderen staat aan de rand van mijn bed en kijkt me hoopvol aan... 'Kom nou!', roept ze nogmaals.

http://maps.google.nl/maps?hl=nl&q=maps&um=1&ie=UTF-8&sa=N&tab=wl

Wij Eindhovenaren zijn linksdraaiend. Dat had u misschien nog niet in de gaten, maar het is werkelijk zo. U moet maar eens een leeg plekje opzoeken in uw woonkamer en proberen om een rondje linksom en een rondje rechtsom te lopen. Welke kant voelt voor u het prettigst? Precies!

Het moet ergens begin jaren tachtig geweest zijn, toen in mijn ouderlijk huis een nieuw tijdperk werd ingeluid. Pa had van Philips Marketing Services een doosje meegebracht. Hij had het zorgvuldig vervoerd in zijn koffer en ik las als jongeling aan zijn lichaamstaal af dat het om iets bijzonders moest gaan...

Al grasduinend las ik gisteren in het Eindhovens Dagblad iets over de huizenjacht van de Gemeente Eindhoven. Het bracht me terug in de tijd.

Een jaar of tien geleden wilde ik een dakkapel laten plaatsen aan de achterkant van mijn woning. Braaf vroeg ik een vergunning aan en begrijpelijkerwijze werd mij die niet verstrekt: het bouwsel zou twee dakpannen te breed worden. Deze beslissing stelde mij destijds hevig teleur, wat sterk te maken had met de vier nóg bredere dakkapellen die reeds illegaal waren geplaatst op panden die aan mijn stukje Eindhovense grond grensden. Tot op de dag van vandaag heb ik geen enkele ambtenaar gezien die de rijke Gestelse diversiteit in bouwstijlen in ogenschouw nam. Maar vanaf nu begin ik er toch op te hopen...

Foto: Rien Valk

Ik ben er soms zó jaloers op: sommige mensen zijn in staat heel snel een etiket te plakken. Zij hebben hun mening klaar en vertrouwen die met gemak aan anderen toe in de publieke internetruimte. Ik wou dat ik ook zo snel kon bepalen wat ik precies ergens van vond.

oranje/geel SOX, goudgeel SON, wit kwik Foto: Rien Valk

Terwijl ik de titel van deze bijdrage heb getikt vraag ik me af of dit niet de meest risicovolle tekst is die ik tot dusver aan DSE heb toevertrouwd. Ik heb hiervoor zo mijn redenen. Eén ervan is dat wijlen mijn vader me wellicht bezoekt in een droom om mij op eventuele onjuistheden te wijzen. Hij was, zo moet u weten, medewerker van Philips Licht in de tijd dat Philips ook nog WC-brillen produceerde.

Ge het ut misschien gehurt gehad of misschien ok ni, mar de elfde van de elfde komt eran. En nou wit ik wel da ge vast op verschillende plekskes in de Ledstad wa van de Carneval kent pruve, mar ik wit nou ni krek war...

Gisteren raakte ik in gesprek met een moeder van een vriendinnetje van mijn 9-jarige dochter. We kwamen te spreken over opvoeding, waarden en normen, respect en hoe je kinderen denkt te kunnen leiden naar een goede toekomst. Ze vertelde me hoe haar vader, een notaris, gehamerd had op het volgen (en afronden) van een goede opleiding. Voor haar had het betekend dat ze journaliste zou worden, maar ze was eigenwijs geweest en maakte andere keuzes.