Portal-blog van gouddelver

De voorpagina van stadsglossy Frits met daarop Van Goghs – zo te zien nageschilderde - zelfportret is prachtig, het artikel over hem binnenin boeiend, maar de benaming ‘Ons Vincent’ op de voorpagina deed mij de tenen krommen. Hoe komen ze daar toch bij, heb ik mij afgevraagd. Niemand heeft Van Gogh waarschijnlijk ooit zo genoemd. Zijn familie niet, omdat die niet Brabants was en gewoon Nederlands sprak. Maar ook de Nuenense bevolking niet, omdat haar verhouding met Vincent daar niet familiair genoeg voor was; hij schilderde ze wel, de Nuenense boerinnen, en hij had voor de arme wevers en boerenmensen een diepe liefde, maar hij was en bleef toch een buitenstaander, geen kind van dit volk.

Foto: Rien Valk

Zachter kan zegen niet op ons vallen
Als de sneeuw vandaag valt op ons allen.
Ik zag hem net van boven komen
Als tere kusjes tussen
de takken van de dennenbomen.

Vorige week stond er in het Eindhovens Dagblad een treffend artikel van Peter Vermeulen over de sluiting van Museum Kempenland, u weet wel, het museum dat gevestigd was in de prachtige en sfeervolle Steentjeskerk vlak bij het Philips Stadion. 'Museum Kempenland is liefdeloos afgebroken', schreef Vermeulen. Ik val hem bij, nee, het is erger: het is nodeloos en visieloos neergehaald.

Het museum sluit zijn deuren.
Onbenul kraait weer victorie.
Ooit zal men het zeer betreuren,
Deze breuk in de historie.

In het tv-programma Buitenhof van 18 december werd 2011 het jaar van de vergissing genoemd: het economisch herstel dat Paul Schnabel, de directeur van het Centraal Plan Bureau, aan het begin van dit jaar voorspeld had, bleef uit; integendeel, de crisis verdiepte zich. Ik denk dat 2011 nog op twee andere punten het jaar van de vergissingen wordt. De vergissing omtrent het aantal seksueel misbruikte kinderen in katholieke internaten, en de vergissing omtrent het aantal kinderen dat jaarlijks overlijdt ten gevolge van mishandeling.
Waarschijnlijk zal mij verweten worden, dat ik de zaken wil bagatelliseren. Dat is echter niet mijn bedoeling: hoewel ik de toegenomen aandacht voor slachtoffers, die Schnabel ook signaleerde, terecht vind, denk ik dat sommige schandalen tegenwoordig opgeblazen worden; mij gaat het om de feiten. Laten we daar naar op zoek gaan.

Volgens de Nationale Ombudsman hebben het UMC Groningen en de Inspectie voor de Volksgezondheid ‘op schokkende wijze gefaald’ in de zaak van baby Jelmer. Deze baby liep in 2007 een hersenbeschadiging op na een darmoperatie in het UMCG. Het kind is daardoor levenslang gehandicapt.
Ik begrijp de verontwaardiging. Maar wat ik niet begrijp

De VPRO heeft een reputatie op het gebied van dwarsigheid, het aansnijden van taboes en controversiële onderwerpen. Maar zo langzamerhand blijkt zij ook oerconservatief. Niet het leven van gewone mensen, de kleine luyden, de proletariërs en de sappelaars wordt in beeld gebracht, maar telkens weer ons vorstenhuis. Eerst Bernhard, toen Juliana en nu, zo hoorde ik bij Pauw&Witteman, is Willem Alexander aan de beurt.

Krantenbericht afgelopen week: Brand in crematorium. Commentaar: Dat krijg je ervan als je elke dag met vuur speelt.

Veel te veel dingen ontgaan ons, maar vandaag worden we door het ED goed met de neus op de feiten gedrukt: op de voorpagina kritische kanttekeningen bij de twijfelachtige democratie in Rusland - i.c. de verkiezingsoverwinning van Poetin -, op de opiniepagina hetzelfde bij de twijfelachtige democratie in Eindhoven. U bent misschien verbaasd: Rusland, ja, daar zit de democratie nog niet helemaal in de genen, maar Eindhoven?

Al bijna acht jaar ben ik bezig met het in het Nederlands herdichten van Duitse liederen, tot nu toe vooral van Franz Schubert. 'Herdichten' wil zeggen; vertalen met behoud van de vorm (metrum, ritme, rijm) van het origineel. Over het algemeen lukt me dat wel. Maar soms kom ik teksten tegen waarvan ik me afvraag: wat bedoelt de auteur nou precies? Op het ogenblik heb ik weer zo'n gedicht onder handen. Het is een vierstemmig lied voor mannenkoor, door Schubert gecomponeerd, en het heet 'Eeuwige liefde'.
De titel geeft natuurlijk wel een richting aan en het laatste couplet vind ik zelfs tamelijk duidelijk, maar ik weet nog niet goed raad met vooral het tweede en ook het derde. Daarom doe ik maar eens een keer hetzelfde als de kandidaten in een bepaalde televisiequiz: ik roep de hulp van het publiek in.

Jaar in jaar uit werden we van overheidswege overspoeld met troonredes, toespraken en spotjes over de noodzaak om het kostwinnersmodel – waar ik zelf een gelukkige jeugd aan te danken heb - om zeep te helpen: alle vrouwen moesten de deur uit, werken bij de baas in plaats van bij hun kinderen.
Het doel is nagenoeg bereikt: al onze hypotheken zijn gebaseerd op het tweeverdienersmodel, de kinderen worden ’s morgens, terwijl de zon nog niet op is, afgeleverd bij de crèche of de school en zowel ma als pa reppen zich in de file naar bedrijf of kantoor, alwaar ze dikwijls tot het eind van de middag moeten werken om daarna zich spoorslags naar de buitenschoolse opvang te begeven teneinde daar de tienurige speel- en werkdag van hun kroost tot een enigszins draaglijk einde te brengen.

Af en toe komen feiten aan het licht die een helder licht werpen op de beginselen die een bepaalde samenleving beheersen. Zo hoorden we vandaag (28/11/2011) dat Turkije voornemens is de afkoopsom voor de militaire dienstplicht binnenkort te verdubbelen, van een waarde van 5000 naar 1000 euro. Omdat ook Turken in het buitenland onder deze dienstplicht vallen, dromden zij in Den Haag massaal samen om bij de Turkse ambassade nog vlug even een aanvraag tegen het oude tarief in te dienen.

Zojuist in NRC Handelsblad een paar dingen gelezen, zó kernachtig, dat ik ze graag aan u door wil geven. Op de eerste plaats Loek Hermans, voorzitter van de Raad van Toezicht van het COA (Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers), die op 27 september Nurten Albayrak van haar functie als algemeen directeur van het COA onthief met de volgende woorden: 'Ik moet je op non-actief stellen. Ik kan niet anders. Maar Nurten, ga gewoon lekker twee weekjes naar huis. We staan honderd procent achter je.' Wie had hier wegens ernstige verweking van zijn ruggengraat en/of hersenen naar huis en de dokter moeten gaan?

Actuele quizvraag: door wie wordt de Europese Unie bestuurd? Het antwoord moet natuurlijk luiden: de Europese Commissie. Maar ik zou niet graag de kost geven aan degenen die zeggen: Frankrijk en Duitsland. Want wie verschijnt tegenwoordig in beeld, als er Europese problemen opgelost moeten worden? Niet Van Rompuy en maar af en toe Barroso. Nee, degenen die zowat dagelijks achter de lessenaars en voor de tv-camera’s plaatsnemen zijn Angela Merkel en Nicolas Sarkozy. Het in zijn voegen krakende Europa wordt geleid door het schijnbaar onafscheidelijke duo Merkozy.
Maar wat gaat er gebeuren als deze beide regeringsleiders, die ondanks soms tegengestelde nationale belangen het tot nu toe goed met elkaar lijken te kunnen vinden, eens net zo eigenzinnig worden als de Griekse premier Papandreou?

Een van de gedichten die het mooist, het meest treffend, de menselijke psyche beschrijven, vind ik Goethes ‘Gesang der Geister über den Wassern’. Hij vergelijkt de ziel van de mens daarin met water. Water is een passief element, het beweegt zichzelf niet, het wordt bewogen. Zo ook de ziel: zij wordt bewogen - dagelijks merken wij dat - door alles wat druk op haar uitoefent, door alles wat zij tegenkomt, de omstandigheden, de gebeurtenissen, kortom door wat Goethe noemt 'het lot'.

Van het CDA krijgt Mauro geen verblijfsvergunning. Maar als tijdelijk doekje voor het bloeden mag hij wel een studievisum krijgen.
Wat een trucje! Het CDA weet net zo goed als wij allemaal dat Mauro geen studiebol is en waarschijnlijk snel gewoon aan het werk wil. Maar dat mag hij nu net niet; althans niet in het land waarmee hij negen jaar lang mocht vergroeien. Alleen begaafde en hoogopgeleide buitenlanders zijn hier na hun achttiende welkom.